ਇਦਾਨੀਂ ਖਲ੍ਵਹਂ ਨਾਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪਤਿਤੋ ਭੁਜਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਤ੍
ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੈਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।
ਕਥਮੇਵਂਵਿਧੋ ਵੀਰੋ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ। ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਤਿਮੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਰਾਘਵੇਣ ਰਣੇ ਹਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅੱਜ ਰਾਘਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਂ ਸਦਾ। ਸ ਕਥਂ ਰਾਮਬਾਣਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋऽਸਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਵੀ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਕਿਵੇਂ?
ਏਤੇ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਾਰ੍ਧਮृषਿਭਿਰ੍ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨਿਹਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਨਦਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧ੍ਰੁਵਮਦ੍ਯੈਵ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਆਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਲਙ੍ਕਾਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅੱਜ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲਕੜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰ ਇੱਥੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਯਾ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੀ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਯਦ੍ਯਹਂ ਭ੍ਰਾਤृਹਨ੍ਤਾਰਂ ਨ ਹਨ੍ਮਿ ਯੁਧਿ ਰਾਘਵਮ੍। ਨਨੁ ਮੇ ਮਰਣਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਚੇਦਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੌਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਤਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਨੁਜੋ ਮਮ। ਨਹਿ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦੇਵਾ ਹਿ ਮਾਂ ਹਸਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਕਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਹੱਸਣਗੇ, ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰ ਚੁਕਾ। ਕੁੰਭਕਰਨ, ਤੇਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਾਂਗਾ?
ਤਦਿਦਂ ਮਾਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਦਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਗृਹੀਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਸ੍ਤਾਵਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਪ੍ਰਹਸ੍ਤਯੋਃ। ਵਿਨਾਸ਼ੋऽਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਾਂ ਵ੍ਰੀਡਯਤਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਮੌਤ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਯਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਪਾਕੋ ਮਮ ਸ਼ੋਕਦਃ। ਯਨ੍ਮਯਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ ਨਿਰਸ੍ਤੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਬਹੁਵਿਧਮਾਕੁਲਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਕृਪਣਮਤੀਵ ਵਿਲਪ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮ੍। ਨ੍ਯਪਤਦਪਿ ਦਸ਼ਾਨਨੋ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤ- ਸ੍ਤਮਨੁਜਮਿਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੁਂ ਹਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
thumb|ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਹਤੋ ਨਸ੍ਤਾਤਮਧ੍ਯਮਃ। ਨ ਤੁ ਸਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਲਪਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਡਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਪਿਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨੂਨਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਕृਤ ਇਵ ਸ਼ੋਚਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਾਫੀ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਵਚਂ ਸਾਯਕੋ ਧਨੁਃ। ਸਹਸ੍ਰਖਰਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰਥੋ ਮੇਘਸਮਸ੍ਵਨਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਖੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਸਕृਦ੍ਧਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਸ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰਾਘਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕਾਮਂ ਤਿष੍ਠ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਣੇ। ਉਦ੍ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਰਹੋ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਫ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਨਰਕੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਯਥਾ। ਤਥਾਦ੍ਯ ਸ਼ਯਿਤਾ ਰਾਮੋ ਮਯਾ ਯੁਧਿ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੇ ਨਰਕ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਅੱਜ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ। ਅਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਬਭੂਵੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਅਤਿਕਾਇਆ ਜੰਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਮਹਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤੋ ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਾਃ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ
ਫਿਰ, 'ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਹਾਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੇ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਦਰ੍ਪਘ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਰਦੁਰ੍ਮਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਬਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਕੀਰ੍ਤਯਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਫੈਲੀ ਹੋਈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਰਪਿ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਕਿਂਨਰਮਹੋਰਗੈਃ। ਸਰ੍ਵੇऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋ ਵੀਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਰਵਿਜ੍ਞਾਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਬ੍ਧਵਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਮਹਾ ਨਾਗਾਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੇ। ਉਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸਨ।
ਸ ਤੈਸ੍ਤਥਾ ਭਾਸ੍ਕਰਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸੈਃ ਸੁਤੈਰ੍ਵृਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲਸ਼੍ਰਿਯਾਰ੍ਦਨੈਃ। ਰਰਾਜ ਰਾਜਾ ਮਘਵਾਨ੍ ਯਥਾਮਰੈ- ਰ੍ਵृਤੋ ਮਹਾਦਾਨਵਦਰ੍ਪਨਾਸ਼ਨੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਮਹਾਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭੂषਣੈਃ। ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਭਿਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਵੈ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦੇ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਦ੍ਧੋਨ੍ਮਤ੍ਤਂ ਚ ਮਤ੍ਤਂ ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਚਾਪਿ ਰਾਵਣਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਤੇ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।