ਰਾਜਨ੍ ਸ ਕਾਲਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਾਲਕਰ੍ਮਣਾ। ਵਿਦ੍ਰਾਵ੍ਯ ਵਾਨਰੀਂ ਸੇਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਨਰਾਨ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਮੌਤ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਪਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਰਾਮਤੇਜਸਾ। ਕਾਯੇਨਾਰ੍ਧਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਤਪਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਡਰਾਉਣੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁਬਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਕृਤ੍ਤਨਾਸਾਕਰ੍ਣੇਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ਰਦ੍ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ। ਰੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਲਙ੍ਕਾਯਾਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਃ
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਗਣ੍ਡਭੂਤੋ ਵਿਵृਤੋ ਦਾਵਦਗ੍ਧ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਹਤਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਰਾਵਣਃ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤੋ ਮੁਮੋਹ ਚ ਪਪਾਤ ਚ
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮਹਾਂਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਤੇ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨ੍ਤਕਨਰਾਨ੍ਤਕੌ। ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾਸ਼੍ਚਾਤਿਕਾਯਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੋਕਪੀਡਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂਤਕ, ਨਰਾਂਤਕ, ਤ੍ਰਿਸਿਰਾ ਤੇ ਅਤਿਕਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਰੋ ਪਏ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੇਣਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾ। ਮਹੋਦਰਮਹਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੌ ਸ਼ੋਕਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਤੇ ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਤ੍ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਵਧਾਦ੍ ਦੀਨੋ ਵਿਲਲਾਪਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾ ਵੀਰ ਰਿਪੁਦਰ੍ਪਘ੍ਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਮਹਾਬਲ। ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਵਿਹਾਯ ਵੈ ਦੈਵਾਦ੍ ਯਾਤੋऽਸਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਹਾ ਵੀਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਮ ਸ਼ਲ੍ਯਮਨੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯੈਕਃ ਕ੍ਵ ਮਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਚ੍ਛਸਿ
ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਇਦਾਨੀਂ ਖਲ੍ਵਹਂ ਨਾਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਪਤਿਤੋ ਭੁਜਃ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋऽਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਸੁਰਾਸੁਰਾਤ੍
ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਮੈਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।
ਕਥਮੇਵਂਵਿਧੋ ਵੀਰੋ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ। ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਤਿਮੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਰਾਘਵੇਣ ਰਣੇ ਹਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅੱਜ ਰਾਘਵ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषੋ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵ੍ਯਸਨਂ ਸਦਾ। ਸ ਕਥਂ ਰਾਮਬਾਣਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋऽਸਿ ਮਹੀਤਲੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਵੀ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਕਿਵੇਂ?
ਏਤੇ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਾਰ੍ਧਮृषਿਭਿਰ੍ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨਿਹਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਨਦਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਧ੍ਰੁਵਮਦ੍ਯੈਵ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਆਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਲਙ੍ਕਾਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਅੱਜ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲਕੜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਵਾਨਰ ਇੱਥੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਯਾ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਜੀਵਿਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੀ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਯਦ੍ਯਹਂ ਭ੍ਰਾਤृਹਨ੍ਤਾਰਂ ਨ ਹਨ੍ਮਿ ਯੁਧਿ ਰਾਘਵਮ੍। ਨਨੁ ਮੇ ਮਰਣਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨ ਚੇਦਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਹੱਤਿਆਰੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਮੌਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯੈਵ ਤਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦੇਸ਼ਂ ਯਤ੍ਰਾਨੁਜੋ ਮਮ। ਨਹਿ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਥਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਦੇਵਾ ਹਿ ਮਾਂ ਹਸਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਕਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਹਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਹੱਸਣਗੇ, ਜਦ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰ ਚੁਕਾ। ਕੁੰਭਕਰਨ, ਤੇਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਾਂਗਾ?
ਤਦਿਦਂ ਮਾਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਯਦਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮਯਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਗृਹੀਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਵਿੱਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ, ਪਰ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਸ੍ਤਾਵਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਪ੍ਰਹਸ੍ਤਯੋਃ। ਵਿਨਾਸ਼ੋऽਯਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਾਂ ਵ੍ਰੀਡਯਤਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੀ ਮੌਤ ਆਈ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਯਂ ਕਰ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਪਾਕੋ ਮਮ ਸ਼ੋਕਦਃ। ਯਨ੍ਮਯਾ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ ਨਿਰਸ੍ਤੋ ਵਿਭੀषਣਃ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਬਹੁਵਿਧਮਾਕੁਲਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਕृਪਣਮਤੀਵ ਵਿਲਪ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮ੍। ਨ੍ਯਪਤਦਪਿ ਦਸ਼ਾਨਨੋ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤ- ਸ੍ਤਮਨੁਜਮਿਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੁਂ ਹਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੜੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
thumb|ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਸਪ੍ਤਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨਹੱਤਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਮਾਨਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਾਭਿਭੂਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਹਤੋ ਨਸ੍ਤਾਤਮਧ੍ਯਮਃ। ਨ ਤੁ ਸਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਲਪਨ੍ਤਿ ਯਥਾ ਭਵਾਨ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਡਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਪਿਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਜਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨੂਨਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਸ੍ਯਾਪਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਸ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਕृਤ ਇਵ ਸ਼ੋਚਸ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਕਾਫੀ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਕਵਚਂ ਸਾਯਕੋ ਧਨੁਃ। ਸਹਸ੍ਰਖਰਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰਥੋ ਮੇਘਸਮਸ੍ਵਨਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਹਜ਼ਾਰ ਖੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਨ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਸਕृਦ੍ਧਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਸ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਰਾਘਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕਾਮਂ ਤਿष੍ਠ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਰ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਣੇ। ਉਦ੍ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਰਹੋ। ਮੈਂ ਖੁਦ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਸੱਫ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।