ਯਤ੍ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਾਹੈਸ੍ਤੋषਿਤੋऽਹਂ ਰਣੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਾਮਮੇਵੈਕਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਹਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੌਸਲੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਰਾਮ ਮਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਰ ਗਿਆ।
ਰਾਮੇ ਮਯਾਤ੍ਰ ਨਿਹਤੇ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਾਨਹਂ ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਰ ਬਚ ਜਾਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਤੁਤਿਸਂਹਿਤਮ੍। ਮृਧੇ ਘੋਰਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰਸਹ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੌਰੁषਮ੍। ਤਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵੀਰ ਦृष੍ਟਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਰਯ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਦ੍ਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨਾਦृਤ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਇੱਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਕੇ।
ਅਥ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮੋ ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯੋਜਯਨ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵੱਲ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਹਸਾਭਿਪ੍ਰਧਾਵਤਃ। ਅਙ੍ਗਾਰਮਿਸ਼੍ਰਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੁਖਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰਰ੍ਚਿषਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਅੰਗਾਰਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧੋ ਘੋਰਂ ਵੈ ਨਰ੍ਦਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰੀਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ ਰਣੇ
ਰਾਮ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਨਿਮਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ। ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਗਦਾ ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਪਾਤ ਹ
ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਭੂਤਲੇ। ਸ ਨਿਰਾਯੁਧਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਾ ਮੇਨੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿੱਖਰ ਗਏ, ਤੇ ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਨਿਰਹਥਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੁष੍ਟਿਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍। ਸ ਬਾਣੈਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਨ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਰੁਧਿਰਂ ਪਰਿਸੁਸ੍ਰਾਵ ਗਿਰਿਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਝ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਧਾਰਾਂ ਵਹੀਆਂ।
ਸ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਚ ਕੋਪੇਨ ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਖਾਦਨ੍ ਸ ਪਰਿਧਾਵਤਿ
ਤਿੱਖੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਦਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਬਲਵਾਨਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨ੍ਤਰਾ ਰਾਮਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤਮਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਤਂ ਪੁਨਃ ਸਂਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ ਰਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਮਹਤ੍ ਤਦਾ। ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਭਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਦ੍ਯੋਤਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਤੇ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਪਤਮਾਨਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੋ ਸੌ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਜਦ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਆਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯੋਗਾਨ੍ ਪਰਿਮृਸ਼ਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਉਪਾਅ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਨੈਵਾਯਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਗਨ੍ਧੇਨ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਖਾਦਤਿ
ਓ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ; ਲਹੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧ੍ਵੇਨਮਧਿਰੋਹਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਯੂਥਪਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਨਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਯੂਥਪਤੀ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ।
ਅਦ੍ਯਾਯਂ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ਕਾਲੇ ਗੁਰੁਭਾਰਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਪ੍ਰਚਰਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੂਮੌ ਨਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਨ੍
ਅੱਜ ਇਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਿਆਂ ਹੋਏ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਤੇ ਸਮਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਿਆਣੇ ਰਾਜਪੁੱਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕੁੰਭਕਰਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਮਾਰੂਢਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮੈਃ। ਵ੍ਯਧੂਨਯਤ੍ ਤਾਨ੍ ਵੇਗੇਨ ਦੁष੍ਟਹਸ੍ਤੀਵ ਹਸ੍ਤਿਪਾਨ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਟਕ ਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀ ਮਹਾਵਤਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਧੁਤਾਨ੍ ਰਾਮੋ ਰੁष੍ਟੋऽਯਮਿਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਸਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਵੇਗੇਨ ਧਨੁਰੁਤ੍ਤਮਮਾਦਦੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਰਾਕਸ਼ਸ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਧੀਰੋ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਨਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਰਾਘਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵੇਗਾਦਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗਿਤਃ। ਯੂਥਪਾਨ੍ ਹਰ੍षਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਬਲਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਘਵ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸਾਰੇ ਯੂਥਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚਾਪਮਾਦਾਯ ਭੁਜਂਗਕਲ੍ਪਂ ਦृਢਜ੍ਯਮੁਗ੍ਰਂ ਤਪਨੀਯਚਿਤ੍ਰਮ੍। ਹਰੀਨ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਪਾਤ ਰਾਮੋ ਨਿਬਦ੍ਧੋਤ੍ਤਮਤੂਣਬਾਣਃ
ਸਪਾਂ ਵਾਂਗ ਧਨੁਸ਼, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੰਤ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੂਣੀ ਲਾ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸ ਵਾਨਰਗਣੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਵृਤਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯੈਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਨੁਚਰੋ ਵੀਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵੀਰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕਿਰੀਟਿਨਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਸ਼ੋਣਿਤਾਪ੍ਲੁਤਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਮੋੜ ਪਹਿਨਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮਭਿਧਾਵਨ੍ਤਂ ਯਥਾ ਰੁष੍ਟਂ ਦਿਸ਼ਾਗਜਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਂ ਹਰੀਨ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਮਨ੍ਦਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦਭੂषਣਮ੍। ਸ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਰੁਧਿਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦ੍ ਵਰ੍षਮੇਘਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਉਠਿਆ ਵਰਖਾ ਦਾ ਬੱਦਲ।