ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਚਕਾਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਪ੍ਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਨਿਚਖਾਨਾਦਦੇ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੱਤ ਤੀਰ ਵੜਾ ਦਿੱਤੇ, ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਿਆ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਂ ਤਤ੍ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤਤਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਉਹ ਖਾਸ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਤ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ, ਜੋ ਖਰੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਆਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮੇਘੈਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਕਾਲੀ ਅੰਜਨ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੀਮਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਸਾਵਜ੍ਞਮੇਵ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਘੌਘਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਹਿਕਾਰਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਕਸ੍ਯਾਪ੍ਯਕष੍ਟੇਨ ਯੁਧਿ ਜੇਤਾਰਮਾਹਵੇ। ਯੁਧ੍ਯਤਾ ਮਾਮਭੀਤੇਨ ਖ੍ਯਾਪਿਤਾ ਵੀਰਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾਉਣੀ ਔਖੀ ਪੈਂਦੀ; ਤੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਸ੍ਯੇਹ ਮृਤ੍ਯੋਰਿਵ ਮਹਾਮृਧੇ। ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਪ੍ਯਗ੍ਰਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਕਿਮੁ ਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਜੋ ਜੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢੋ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਪੂਰ੍ਵਃ ਕਦਾਚਨ
ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜੋ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਬਾਲੇਨਾਪਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ। ਤੋषਿਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍
ਅੱਜ, ਹੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਜੁਆਨੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪਰਾਕਰਮ ਤੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਇਥੋਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਾਹੈਸ੍ਤੋषਿਤੋऽਹਂ ਰਣੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਾਮਮੇਵੈਕਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਹਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੌਸਲੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਰਾਮ ਮਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਰ ਗਿਆ।
ਰਾਮੇ ਮਯਾਤ੍ਰ ਨਿਹਤੇ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਾਨਹਂ ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਰ ਬਚ ਜਾਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਤੁਤਿਸਂਹਿਤਮ੍। ਮृਧੇ ਘੋਰਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰਸਹ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੌਰੁषਮ੍। ਤਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵੀਰ ਦृष੍ਟਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਰਯ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਦ੍ਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨਾਦृਤ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਇੱਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਕੇ।
ਅਥ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮੋ ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯੋਜਯਨ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵੱਲ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਹਸਾਭਿਪ੍ਰਧਾਵਤਃ। ਅਙ੍ਗਾਰਮਿਸ਼੍ਰਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੁਖਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰਰ੍ਚਿषਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਅੰਗਾਰਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧੋ ਘੋਰਂ ਵੈ ਨਰ੍ਦਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰੀਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ ਰਣੇ
ਰਾਮ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਨਿਮਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ। ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਗਦਾ ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਪਾਤ ਹ
ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਯਨ੍ਤ ਭੂਤਲੇ। ਸ ਨਿਰਾਯੁਧਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਾ ਮੇਨੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿੱਖਰ ਗਏ, ਤੇ ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਨਿਰਹਥਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਮੁष੍ਟਿਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍। ਸ ਬਾਣੈਰਤਿਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਕ੍ਸ਼ਤਜੇਨ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਰੁਧਿਰਂ ਪਰਿਸੁਸ੍ਰਾਵ ਗਿਰਿਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਠੀਆਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਝ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਧਾਰਾਂ ਵਹੀਆਂ।
ਸ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਚ ਕੋਪੇਨ ਰੁਧਿਰੇਣ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਖਾਦਨ੍ ਸ ਪਰਿਧਾਵਤਿ
ਤਿੱਖੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਦਾ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਭੀਮਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਾਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਬਲਵਾਨਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨ੍ਤਰਾ ਰਾਮਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤਮਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਤਂ ਪੁਨਃ ਸਂਧਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ ਰਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਮਹਤ੍ ਤਦਾ। ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਭਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਦ੍ਯੋਤਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਦ੍ਵੇ ਸ਼ਤੇ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਪਤਮਾਨਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਹ ਚੋਟੀ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੋ ਸੌ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਜਦ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਆਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਵਧੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯੋਗਾਨ੍ ਪਰਿਮृਸ਼ਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਉਪਾਅ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ।
ਨੈਵਾਯਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਗਨ੍ਧੇਨ ਸ੍ਵਾਨ੍ ਪਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਖਾਦਤਿ
ਓ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਜਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ; ਲਹੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧ੍ਵੇਨਮਧਿਰੋਹਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਯੂਥਪਾਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਵਾਨਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਯੂਥਪਤੀ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਰਹਿਣ।