ਸ਼ੋਣਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਯੋ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਅਮਰ੍षਾਚ੍ਛੋਣਿਤੋਦ੍ਗਾਰੀ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਰਾਵਣਾਨੁਜਃ। ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸਸਂਧ੍ਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ
ਰਾਵਣ ਦਾ ਭਰਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਤੇ ਚ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਰਰਾਜਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਣਾਯ ਭੂਯਃ। ਅਨਾਯੁਧੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰੋ ਘੋਰਂ ਤਦਾ ਮੁਦ੍ਗਰਮਾਸਸਾਦ
ਉਹ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੰਗ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਨ," ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਪੁਰ੍ਯਾਃ ਸਹਸਾ ਮਹੌਜਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਮੁਗ੍ਰਮ੍। ਬਭਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਧਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਜਾ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਂਸਗृਧ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਮੁਗ੍ਰਮ੍। ਚਖਾਦ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਹਰੀਨ੍ ਪਿਸ਼ਾਚਾ- ਨ੍ਨृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਮੋਹਾਦ੍ ਯੁਧਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ। ਯਥੈਵ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਹਰਤੇ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਹਰੀਂਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨ੍
ਭੁੱਖਾ, ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਲਈ ਲਾਲਚੀ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵਾਨਰ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਰੀਛ ਨਿਗਲ ਲਏ; ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਮੁੱਖ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਲਿਆ।
ਏਕਂ ਦ੍ਵੌ ਤ੍ਰੀਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਸਮਾਦਾਯੈਕਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤ੍ਵਰਨ੍ ਮੁਖੇ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇੱਕ, ਦੋ, ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਕਈ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਲਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਂਸ੍ਤਦਾ ਮੇਦਃ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਰੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਚਰਬੀ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਹਰਯੋ ਰਾਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਗਤਿਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਪੀਨ੍ ਖਾਦਨ੍ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਨਰ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਪਾਸ ਬਚਾਅ ਲਈ ਭੱਜੇ, ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ਼ਤਾਨਿ ਸਪ੍ਤ ਚਾष੍ਟੌ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ ਤਥੈਵ ਚ। ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਖਾਦਨ੍ ਵਿਪਰਿਧਾਵਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸੱਤ ਸੌ, ਅੱਠ ਸੌ, ਵੀਹ, ਤੀਹ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮੇਦੋਵਸਾਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਗਾਤ੍ਰਃ ਕਰ੍ਣਾਵਸਕ੍ਤਗ੍ਰਥਿਤਾਨ੍ਤ੍ਰਮਾਲਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਕਾਲੋ ਯੁਗਾਨ੍ਤਸ੍ਥ ਇਵ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਚਰਬੀ, ਮੱਰੋ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਆਂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ। ਚਕਾਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ ਸ਼ਰੀਰੇ ਸਪ੍ਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਨਿਚਖਾਨਾਦਦੇ ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਸੱਤ ਤੀਰ ਵੜਾ ਦਿੱਤੇ, ਹੋਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡਿਆ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषਂ ਤਤ੍ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤਤਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਬਲਵਾਨ੍ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਉਹ ਖਾਸ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹਤ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਕਵਚਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਧ੍ਯਾਭ੍ਰਮਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ, ਜੋ ਖਰੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯਪ੍ਰਖ੍ਯਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣੈਃ। ਆਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮੇਘੈਃ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਕਾਲੀ ਅੰਜਨ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭੀਮਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਸਾਵਜ੍ਞਮੇਵ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇਘੌਘਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਹਿਕਾਰਤ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਕਸ੍ਯਾਪ੍ਯਕष੍ਟੇਨ ਯੁਧਿ ਜੇਤਾਰਮਾਹਵੇ। ਯੁਧ੍ਯਤਾ ਮਾਮਭੀਤੇਨ ਖ੍ਯਾਪਿਤਾ ਵੀਰਤਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੌਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਹਰਾਉਣੀ ਔਖੀ ਪੈਂਦੀ; ਤੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਸ੍ਯੇਹ ਮृਤ੍ਯੋਰਿਵ ਮਹਾਮृਧੇ। ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਪ੍ਯਗ੍ਰਤਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਕਿਮੁ ਯੁਦ੍ਧਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ; ਤੇ ਜੋ ਜੰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੂਢੋ ਵृਤਃ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਪਿ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਪੂਰ੍ਵਃ ਕਦਾਚਨ
ਇੰਦਰ ਵੀ, ਜੋ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਬਾਲੇਨਾਪਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ। ਤੋषਿਤੋ ਗਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍
ਅੱਜ, ਹੇ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੇਰੀ ਜੁਆਨੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪਰਾਕਰਮ ਤੋਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਇਥੋਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਬਲੋਤ੍ਸਾਹੈਸ੍ਤੋषਿਤੋऽਹਂ ਰਣੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਰਾਮਮੇਵੈਕਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਹਨ੍ਤੁਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਹਤਮ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਹੌਸਲੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਕੇਵਲ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਰਾਮ ਮਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਰ ਗਿਆ।
ਰਾਮੇ ਮਯਾਤ੍ਰ ਨਿਹਤੇ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਤਾਨਹਂ ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਬਲੇਨ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਰ ਬਚ ਜਾਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਹਰਾ ਦਿਆਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ੍ਤੁਤਿਸਂਹਿਤਮ੍। ਮृਧੇ ਘੋਰਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰਸਹ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੌਰੁषਮ੍। ਤਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵੀਰ ਦृष੍ਟਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਰਯ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਦ੍ਰਿਰਿਵਾਚਲਃ। ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨਾਦृਤ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਇੱਥੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਵਾਸੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਅਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਸਉਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਸਿੱਧਾ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਕੇ।
ਅਥ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮੋ ਰੌਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯੋਜਯਨ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਸਸਰ੍ਜ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਦਿਲ ਵੱਲ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਵਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਹਸਾਭਿਪ੍ਰਧਾਵਤਃ। ਅਙ੍ਗਾਰਮਿਸ਼੍ਰਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੁਖਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚੇਰੁਰਰ੍ਚਿषਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਤੇ ਅੰਗਾਰਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਰਾਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧੋ ਘੋਰਂ ਵੈ ਨਰ੍ਦਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰੀਨ੍ ਵਿਦ੍ਰਾਵਯਨ੍ ਰਣੇ
ਰਾਮ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਨਿਮਗ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਰਾ ਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ। ਹਸ੍ਤਾਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਗਦਾ ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਪਪਾਤ ਹ
ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।