ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਰੋਧਾਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ। ਨ ਚਾਤਿਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੰਘਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤਿ ਸੋਵਾਚ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਤਂ ਵਯਂ ਵੈ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਰਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਕਥਂਚਨ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ'; ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਬਾਲਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪੁਨਃ। ਯਾਜਨੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਭਗਵਾਨ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜੇ।
ਅਵਮਾਨਂ ਕਥਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਸ ਰਾਜਾ ਪੁਨਰੇਵੈਤਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਭਗਵਤਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥੈਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਨ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਤਪੋਧਨਾਃ। ऋषਿਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਘੋਰਾਭਿਸਂਹਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਹੋਰ ਰਾਹ ਲੱਭਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਭਕਾਮਨਾ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ।' ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੀ ਸੀ—
ਸ਼ੇਪੁਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ!' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਅਥ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਂ ਰਾਜਾ ਚਣ੍ਡਾਲਤਾਂ ਗਤਃ। ਨੀਲਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰੋ ਨੀਲਃ ਪੁਰੁषੋ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮੂਰ੍ਧਜਃ
ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਗਿਆ: ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਵਾਲ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ।
ਚਿਤ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਂਗਰਾਗਸ਼੍ਚ ਆਯਸਾਭਰਣੋऽਭਵਤ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਚਣ੍ਡਾਲਰੂਪਿਣਮ੍
ਉਹ ਫਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰਾਖ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀ—
ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਸਹਿਤਾ ਰਾਮ ਪੌਰਾ ਯੇऽਸ੍ਯਾਨੁਗਾਮਿਨਃ। ਏਕੋ ਹਿ ਰਾਜਾ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਜਗਾਮ ਪਰਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਸਭ ਰਾਮਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਗਰਵਾਸੀ ਵੀ, ਇਕੱਠੇ ਭੱਜ ਗਏ; ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਦਹ੍ਯਮਾਨੋ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪੋਧਨਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫਲ ਰਹਿਤ ਵੇਖਿਆ—
ਚਣ੍ਡਾਲਰੂਪਿਣਂ ਰਾਮ ਮੁਨਿਃ ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਾਗਤਃ। ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਤ੍ ਸ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਮੁਨੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ ਦਇਆ ਆਈ; ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਇਦਂ ਜਗਾਦ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਾਜਾਨਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਕਿਮਾਗਮਨਕਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਬਲ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ?'
ਅਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤੇ ਵੀਰ ਸ਼ਾਪਾਚ੍ਚਣ੍ਡਾਲਤਾਂ ਗਤਃ। ਅਥ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਰਾਜਾ ਚਣ੍ਡਾਲਤਾਂ ਗਤਃ
ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬਹਾਦਰ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚੰਡਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਮ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਗੁਰੁਣਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੜੀ ਸਲਾਹੀਅਤ ਨਾਲ, ਵਾਕੀਅਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਅਨਵਾਪ੍ਯੈਵ ਤਂ ਕਾਮਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ। ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਦਿਵਂ ਯਾਯਾਮਿਤਿ ਮੇ ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨ
ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਲਟ ਹਾਲਤ ਮਿਲੀ। ਹੇ ਸੁਖਦਰਸ਼ਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਆਸ ਹੈ।
ਮਯਾ ਚੇष੍ਟਂ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤਂ ਤਚ੍ਚ ਨਾਵਾਪ੍ਯਤੇ ਫਲਮ੍। ਅਨृਤਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮੇ ਨ ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਂ ਸੌ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਬੋਲਾਂਗਾ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਵਪਿ ਗਤਃ ਸੌਮ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਤੇ ਸ਼ਪੇ। ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਿਤਾਃ
ਹੇ ਸੁਖਦਰਸ਼ਨ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਇਆ। ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਗੁਰਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤੇਨ ਤੋषਿਤਾਃ। ਧਰ੍ਮੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਂ ਚਾਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਤੇ ਸੁਭਾਅ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਵਿਚ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਪਰਿਤੋषਂ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਗੁਰਵੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ। ਦੈਵਮੇਵ ਪਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੌਰੁषਂ ਤੁ ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਗੁਰੂ ਲੋਕ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਬੇਕਾਰ ਹੈ।
ਦੈਵੇਨਾਕ੍ਰਮ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ। ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਪਰਮਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਮਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਃ। ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਦੈਵੋਪਹਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਤਕਦੀਰ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤਕਦੀਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ। ਮੈਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਤਕਦੀਰ ਨੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਨਾਨ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਛਰਣਮਸ੍ਤਿ ਮੇ। ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਤਕਦੀਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
thumb|ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੀ ਉਣਾਹਠਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ।
ਉਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਕृਪਯਾ ਕੁਸ਼ਿਕਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚਣ੍ਡਾਲਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਚੰਡਾਲ ਬਣੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੋ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵਤ੍ਸ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍। ਸ਼ਰਣਂ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਭੈषੀਰ੍ਨृਪਪੁਂਗਵ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ, ਪਿਆਰੇ, ਆਇਆ ਸੁਆਗਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ।
ਅਹਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਃ। ਯਜ੍ਞਸਾਹ੍ਯਕਰਾਨ੍ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੁਲਾਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ।
ਗੁਰੁਸ਼ਾਪਕृਤਂ ਰੂਪਂ ਯਦਿਦਂ ਤ੍ਵਯਿ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਅਨੇਨ ਸਹ ਰੂਪੇਣ ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜੋ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਸਮੇਤ ਉੱਪਰ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਵ ਨਰਾਧਿਪ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੌਸ਼ਿਕਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤਃ
ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਵਰਗ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍। ਵ੍ਯਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਨ੍ ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਭਾਰਕਾਰਣਾਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨ, ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ ਸਮਾਹੂਯ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ। ਸਰ੍ਵਾਨृषੀਨ੍ ਸਵਾਸਿष੍ਠਾਨਾਨਯਧ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।"