ਦਤ੍ਤਪ੍ਰਹਾਰਵ੍ਯਥਿਤਾ ਮੁਮੁਹੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਫੁੱਲ।
ਤੇषੁ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਪਾਤਿਤੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਂ ਸ਼ੈਲਮਿਵ ਸ਼ੈਲਾਭਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦਦਂਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁੱਖ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਂ ਨਖੈਰ੍ਦਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਮੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਖਾਂ, ਦੰਦਾਂ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਵਾਨਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਵਿਚਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਃ। ਰਰਾਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗਿਰਿਰਾਤ੍ਮਰੁਹੈਰਿਵ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਪਾਤਾਲਸਂਨਿਭੇ। ਨਾਸਾਪੁਟਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਜਗ੍ਮੁਃ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਵਾਨਰਾਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਵਾਨਰ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰੀਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਃ। ਬਭਞ੍ਜ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਲਿਆ।
ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਸਂਕ੍ਲੇਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਭੂਮਿਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਚਚਾਰ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਵੇ।
ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੋ ਬਭੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅੰਤਕ ਪਾਸ ਨਾਲ।
ਯਥਾ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣ੍ਯਰਣ੍ਯਾਨਿ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ। ਤਥਾ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਦਦਾਹ ਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੁੱਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਹਤਯੂਥਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਵਾਨਰਾ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਵਿਕृਤੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਨਰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ।
ਅਨੇਕਸ਼ੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਵਾਨਰਾਃ। ਰਾਘਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਭਿਨ੍ਨਚੇਤਸਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਕਈ ਵਾਨਰ, ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਵਜਰ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ।
ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਮਹਦ੍ ਗृਹ੍ਯ ਵਿਨਦਨ੍ ਸ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਪਦਾਨੁਗਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੈਲੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ; ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਝਟਕਾ ਗਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ਤਦਾ। ਸੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਮਮਰ੍षਣਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਨਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਸ਼ੂਲਂ ਸਸਰ੍ਜ ਵੈ ਰੋषਾਦਙ੍ਗਦੇ ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਦਾਪਤਨ੍ਤਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਲਾਘਵਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੂਲ ਉੱਡਦਾ ਆਇਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚੈਨਂ ਤਰਸਾ ਤਲੇਨੋਰਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤਃ ਕੋਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਮੋਹਾਚਲੋਪਮਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋऽਤਿਬਲੋ ਮੁष੍ਟਿਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਪਹਸ੍ਤੇਨ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਿਸਂਜ੍ਞਃ ਸ ਪਪਾਤ ਹ
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠ ਬੰਨ ਕੇ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ; ਵੱਜਣ ਤੇ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਲਵਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਵਿਸਂਜ੍ਞੇ ਪਤਿਤੇ ਭੁਵਿ। ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਸਮੁਪਾਦਾਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤ ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਨਰਾਧਿਪਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਤੇ ਵੀਰ ਸੁਗਰੀਵ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਮਾਵਿਧ੍ਯ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਮ੍। ਤਸ੍ਥੌ ਵਿਵृਤ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮੁਖਃ
ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਫੈਲਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਪਿਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪੀਨ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਤਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਾਃ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਚ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇ ਪਰਮਂ ਯਸ਼ਃ
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜ ਤਦ੍ ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਪ੍ਰਾਕृਤੈਃ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਸਹਸ੍ਵੈਕਂ ਨਿਪਾਤਂ ਮੇ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ
ਇਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਾੜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਇਕੱਲਾ ਸਹਿ ਲੈ, ਰਾਕਸ਼ਸ।
ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਸਤ੍ਤ੍ਵਧੈਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਸ੍ਤੁ ਪੌਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥੈਵਰ੍ਕ੍ਸ਼ਰਜਃਸੁਤਃ। ਧृਤਿਪੌਰੁषਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਰ੍ਜਸਿ ਵਾਨਰ
ਤੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਹੈਂ ਤੇ ਅਰਕ ਦੇ ਧੂੜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈਂ।