ਸ ਸ਼ੂਲਮਾਵਿਧ੍ਯ ਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂ ਗਿਰਿਂ ਯਥਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਿਸ਼ृਙ੍ਗਮ੍। ਬਾਹ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਮਾਰੁਤਿਮਾਜਘਾਨ ਗੁਹੋऽਚਲਂ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਮਿਵੋਗ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਛੇਦ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਮਾਰੁਤੀ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਹਾ ਨੇ ਉਗਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ੂਲਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨਮਹਾਭੁਜਾਨ੍ਤਰਃ ਪ੍ਰਵਿਹ੍ਵਲਃ ਸ਼ੋਣਿਤਮੁਦ੍ਵਮਨ੍ ਮੁਖਾਤ੍ । ਨਨਾਦ ਭੀਮਂ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਹਾਹਵੇ ਯੁਗਾਨ੍ਤਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਸ੍ਵਨੋਪਮਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਛੇਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗرجਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿਨੇਦੁਃ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਸ੍ਤਂ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ। ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਸਂਯਤਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਤ੍
ਫਿਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਟੋਲ ਅਚਾਨਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ, ਜਦਕਿ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨੀਲੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਾਪਯਨ੍ ਬਲਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਫਿਰ ਨੀਲੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ।
ਤਦਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਨਾਭਿਜਘਾਨ ਹ। ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰਾਭਿਹਤਂ ਤਚ੍ਛੈਲਾਗ੍ਰਂ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਂ ਸਜ੍ਵਾਲਂ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ; ਮੁੱਕੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਅੱਗ ਤੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ऋषਭਃ ਸ਼ਰਭੋ ਨੀਲੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਃ। ਪਞ੍ਚ ਵਾਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍
ਰਿਸ਼ਭ, ਸ਼ਰਭ, ਨੀਲੋ, ਗਵਾਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ — ਪੰਜ ਵਾਨਰ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ — ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸ਼ੈਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ੍ਤਲੈਃ ਪਾਦੈਰ੍ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੁਧਿ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰੱਖਤਾਂ, ਹਥੇਲੀਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਨਿਵ ਪ੍ਰਹਾਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵੇਦਯਾਨੋ ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ। ऋषਭਂ ਤੁ ਮਹਾਵੇਗਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਉਹ ਚੋਟਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਛੂਹਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਰਿਸ਼ਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਪੀਡਿਤੋ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ। ਨਿਪਪਾਤਰ੍षਭੋ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਮੁਖਾਗਤਸ਼ੋਣਿਤਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਦਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਰਿਸ਼ਭ ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਸ਼ਰਭਂ ਹਤ੍ਵਾ ਜਾਨੁਨਾ ਨੀਲਮਾਹਵੇ। ਆਜਘਾਨ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਤੁ ਤਲੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੁਸ੍ਤਦਾ। ਪਾਦੇਨਾਭ੍ਯਹਨਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਰਸਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਭ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ, ਨੀਲੋ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਗੋਡੇ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਗਵਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤਪ੍ਰਹਾਰਵ੍ਯਥਿਤਾ ਮੁਮੁਹੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਸ੍ਤੇ ਤੁ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਂ ਨਿਕृਤ੍ਤਾ ਇਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਫੁੱਲ।
ਤੇषੁ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਪਾਤਿਤੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਤੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੋਂ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਂ ਸ਼ੈਲਮਿਵ ਸ਼ੈਲਾਭਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਦਦਂਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁੱਖ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਂ ਨਖੈਰ੍ਦਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮੁष੍ਟਿਭਿਰ੍ਬਾਹੁਭਿਸ੍ਤਥਾ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਮੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਖਾਂ, ਦੰਦਾਂ, ਮੁੱਕਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਵਾਨਰਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਵਿਚਿਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਃ। ਰਰਾਜ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗਿਰਿਰਾਤ੍ਮਰੁਹੈਰਿਵ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸ਼ੇਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸ ਮਹਾਬਲਃ। ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਾਨਿਵ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਸਾਰਿਆਂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਪਾਤਾਲਸਂਨਿਭੇ। ਨਾਸਾਪੁਟਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਜਗ੍ਮੁਃ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਵਾਨਰਾਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ ਸੀ, ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ; ਪਰ ਵਾਨਰ ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਰੀਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਃ। ਬਭਞ੍ਜ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਲਿਆ।
ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਸਂਕ੍ਲੇਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਭੂਮਿਂ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਚਚਾਰ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗਲ ਦੀ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਵੇ।
ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤੋ ਬਭੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਅੰਤਕ ਪਾਸ ਨਾਲ।
ਯਥਾ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣ੍ਯਰਣ੍ਯਾਨਿ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕਃ। ਤਥਾ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਦਦਾਹ ਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਸੁੱਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਹਤਯੂਥਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਵਾਨਰਾ ਭਯਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਵਿਨੇਦੁਰ੍ਵਿਕृਤੈਃ ਸ੍ਵਰੈਃ
ਜਦੋਂ ਵਾਨਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਨਰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਚੀਕ ਪਏ।
ਅਨੇਕਸ਼ੋ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਵਾਨਰਾਃ। ਰਾਘਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਭਿਨ੍ਨਚੇਤਸਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਕਈ ਵਾਨਰ, ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਵਜਰ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਿਆ।
ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਮਹਦ੍ ਗृਹ੍ਯ ਵਿਨਦਨ੍ ਸ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਪਦਾਨੁਗਾਨ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੈਲੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਰਿਪੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਸਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ; ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਣ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਝਟਕਾ ਗਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਤਾ ਤਦਾ। ਸੋऽਭ੍ਯਧਾਵਤ ਵੇਗੇਨ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਮਮਰ੍षਣਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਨਾਦਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍। ਸ਼ੂਲਂ ਸਸਰ੍ਜ ਵੈ ਰੋषਾਦਙ੍ਗਦੇ ਤੁ ਮਹਾਬਲਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੂਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅੰਗਦ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਦਾਪਤਨ੍ਤਂ ਬਲਵਾਨ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਲਾਘਵਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੂਲ ਉੱਡਦਾ ਆਇਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁਖੀ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚੈਨਂ ਤਰਸਾ ਤਲੇਨੋਰਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤਃ ਕੋਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਮੁਮੋਹਾਚਲੋਪਮਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।