ਤਮਵਧ੍ਯਂ ਮਘਵਤਾ ਯਮੇਨ ਵਰੁਣੇਨ ਵਾ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਵਾਨਰਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜਦੋਂ ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਇੰਦਰ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜੇਯ ਸੀ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋऽਙ੍ਗਦੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਲਂ ਨੀਲਂ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਕੁਮੁਦਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਨਲ, ਨੀਲ, ਗਵਾਕਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁਮੁਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤਾਨਿ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾਣ੍ਯਭਿਜਨਾਨਿ ਚ। ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਤ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਹਰਯੋ ਯਥਾ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਡਰ ਕੇ ਆਮ ਬੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ?'
ਸਾਧੁ ਸੌਮ੍ਯਾ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਥ। ਨਾਲਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਵੈ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਤੀਯਂ ਵਿਭੀषਿਕਾ
'ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤੋ, ਵਾਪਸ ਆਓ! ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਕਿਉਂ ਬਚਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੜਾਈ ਲਈ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਡਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ।'
ਮਹਤੀਮੁਤ੍ਥਿਤਾਮੇਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਿਭੀषਿਕਾਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਮਾਦ੍ ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮੋ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ
'ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਡਰ ਉਠਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗੇ। ਵਾਪਸ ਆਓ, ਬੰਦਰੋ!'
ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਗਮ੍ਯ ਚ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਹਰਯਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੂ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜੇ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤੇ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਵਨੌਕਸਃ। ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਮਦਾ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਭਿਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪਾਦਪੈਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਕਮ੍ਪਤੇ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਤਿਤਾ ਭਿਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵਃ ਸ਼ਿਲਾਃ। ਪਾਦਪਾਃ ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭਗ੍ਨਾਃ ਪੇਤੁਰ੍ਮਹੀਤਲੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਕਈ ਚਟਾਨਾਂ ਆ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸੋऽਪਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਮਮਨ੍ਥ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤੋ ਵਨਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸੈਨਿਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅੱਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਬਹਵਃ ਸ਼ੇਰਤੇ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਨਿਰਸ੍ਤਾਃ ਪਤਿਤਾ ਭੂਮੌ ਤਾਮ੍ਰਪੁष੍ਪਾ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਕਈ ਬੰਦਰ ਮੁਖੀ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲਙ੍ਘਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤੋ ਵਾਨਰਾ ਨਾਵਲੋਕਯਨ੍। ਕੇਚਿਤ੍ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ ਗਗਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਬੰਦਰ, ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਦੌੜਦੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵੀਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਚ ਲੀਲਯਾ। ਸਾਗਰਂ ਯੇਨ ਤੇ ਤੀਰ੍ਣਾਃ ਪਥਾ ਤੇਨੈਵ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਭੱਜ ਪਏ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਆਏ ਸਨ।
ਤੇ ਸ੍ਥਲਾਨਿ ਤਦਾ ਨਿਮ੍ਨਂ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਭਯਾਤ੍। ऋਕ੍ਸ਼ਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਮਾਰੂਢਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਰ੍ਵਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਿਹਰੇ ਫਿਕੇ ਹੋਏ ਰਿੱਛ, ਜਮੀਨ ਛੱਡ ਕੇ ਕੁਝ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਬੈਠੇ।
ਮਮਜ੍ਜੁਰਰ੍ਣਵੇ ਕੇਚਿਦ੍ ਗੁਹਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਨਿਪੇਤੁਃ ਕੇਚਿਦਪਰੇ ਕੇਚਿਨ੍ਨੈਵਾਵਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਕੇਚਿਦ੍ ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਸੁਪ੍ਤਾ ਮृਤਾ ਇਵ
ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਕੁਝ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪ ਗਏ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ ਰਹੇ, ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਸੁੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮਰੇ ਹੋਣ।
ਤਾਨ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਙ੍ਗਦੋ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਵਤਿष੍ਠਤ ਯੁਧ੍ਯਾਮੋ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਅੰਗਦ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ! ਆਓ ਲੜੀਏ! ਵਾਪਸ ਆਓ, ਵਾਨਰੋ!'
ਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਵੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍। ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਥ
ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਸਾਰੇ ਵਾਪਸ ਆਓ! ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬਚਾ ਰਹੇ ਹੋ?
ਨਿਰਾਯੁਧਾਨਾਂ ਕ੍ਰਮਤਾਮਸਙ੍ਗਗਤਿਪੌਰੁषਾਃ। ਦਾਰਾ ਹ੍ਯੁਪਹਸਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ ਵੈ ਘਾਤਃ ਸੁਜੀਵਤਾਮ੍
ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੁਹਾਡਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਣਗੀਆਂ; ਇਹ ਚੰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਹਾਨੀ ਹੈ।
ਕੁਲੇषੁ ਜਾਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ। ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਤ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਹਰਯੋ ਯਥਾ। ਅਨਾਰ੍ਯਾਃ ਖਲੁ ਯਦ੍ਭੀਤਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਧਾਵਤ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ—ਡਰ ਕੇ ਆਮ ਵਾਨਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋ? ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਡਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਣਸਾਰਿਆਂ ਹਨ।
ਵਿਕਤ੍ਥਨਾਨਿ ਵੋ ਯਾਨਿ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਜਨਸਂਸਦਿ। ਤਾਨਿ ਵਃ ਕ੍ਵ ਨੁ ਯਾਤਾਨਿ ਸੋਦਗ੍ਰਾਣਿ ਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਅਵੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਮਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹਨ?
ਭੀਰੋਃ ਪ੍ਰਵਾਦਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਜੀਵਤਿ ਧਿਕ੍ਕृਤਃ। ਮਾਰ੍ਗਃ ਸਤ੍ਪੁਰੁषੈਰ੍ਜੁष੍ਟਃ ਸੇਵ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਂ ਭਯਮ੍
ਡਰਪੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿੰਦਤ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾਓ, ਡਰ ਛੱਡੋ।
ਸ਼ਯਾਮਹੇ ਵਾ ਨਿਹਤਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਲ੍ਪਜੀਵਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਚ ਕੁਯੋਧਿਭਿਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰੇ ਪਏ ਰਹੀਏ, ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੋਟੀ ਹੋਵੇ; ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੀ ਹੈ।
ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਵਾ ਨਿਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਹਵੇ। ਨਿਹਤਾ ਵੀਰਲੋਕਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਵਸੁ ਵਾਨਰਾਃ
ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ; ਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਜਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਲਈ ਧਨ ਮਿਲੇ।
ਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜੀਵਨ੍ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਪਤਙ੍ਗੋ ਜ੍ਵਲਨਂ ਯਥਾ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਪਤੰਗਾ ਸੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਲਾਯਨੇਨ ਚੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਏਕੇਨ ਬਹਵੋ ਭਗ੍ਨਾ ਯਸ਼ੋ ਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਭੱਜਣ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਚਾ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਇੱਕ ਨੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਇਜ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਸ਼ੂਰਮਙ੍ਗਦਂ ਕਨਕਾਙ੍ਗਦਮ੍। ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਸ੍ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚੁਃ ਸ਼ੂਰਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਾ ਅੰਗਦ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਜੋ ਸ਼ੂਰਾਂ ਨੇ ਨਪਸੰਦ ਕੀਤੀਆਂ।
ਕृਤਂ ਨਃ ਕਦਨਂ ਘੋਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਨ ਸ੍ਥਾਨਕਾਲੋ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਦਯਿਤਂ ਜੀਵਿਤਂ ਹਿ ਨਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਥਾਂ ਜਾਂ ਸਮਾਂ ਖੜੇ ਹੋਣ ਦਾ ਨਹੀਂ—ਆਓ ਚੱਲੀਏ, ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਭੇਜਿਰੇ ਦਿਸ਼ਃ। ਭੀਮਂ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਭੀਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵੀਰਾ ਅਙ੍ਗਦੇਨ ਬਲੀਮੁਖਾਃ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਨੈਸ਼੍ਚਾਨੁਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਪਰ ਉਹ ਸ਼ੂਰ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੌਸਲਾਵਧਕ ਤੇ ਸਮਝਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮੁਪਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ। ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਸ੍ਥੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਯੂਥਪਾਃ
ਵਾਲੀ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।