ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮੇਕਾਕੀ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਿਹ ਬਲਂ ਮਮ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।"
ਅਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਿਭਿਃ। ਵਾਨਰਾ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸੁਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ
ਤੂੰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਛੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਕਾਕਿਨਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਵਾ ਨਯੇਯੁਰ੍ਦਸ਼ਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵ੍ਰਜ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿषੂਦਯ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵੇਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਟੱਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਾ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇ।
ਅਥਾਸਨਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸ੍ਰਜਂ ਮਣਿਕृਤਾਨ੍ਤਰਾਮ੍। ਆਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਾਵਣਃ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਙ੍ਗਦਾਨ੍ਯਙ੍ਗੁਲੀਵੇष੍ਟਾਨ੍ ਵਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਹਾਰਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਿਸਂਕਾਸ਼ਮਾਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮਾਲ੍ਯਦਾਮਾਨਿ ਰਾਵਣਃ। ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਜ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦਕੇਯੂਰਨਿष੍ਕਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਬृਹਤ੍ਕਰ੍ਣਃ ਸੁਹੁਤੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵਾਬਭੌ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ ਆਭੂਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੋਣੀਸੂਤ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮੇਚਕੇਨ ਵ੍ਯਰਾਜਤ। ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਨੇ ਨਦ੍ਧੋ ਭੁਜਙ੍ਗੇਨੇਵ ਮਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਭਾਰਸਹਂ ਨਿਵਾਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਂ ਦੀਪ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਭਾਸਾ। ਆਬਧ੍ਯਮਾਨਃ ਕਵਚਂ ਰਰਾਜ ਸਂਧ੍ਯਾਭ੍ਰਸਂਵੀਤ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਾਜਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਭਾਰੀ, ਹਵਾ-ਰਹਿਤ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਵਚ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਪਹਾੜ-ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਕृਤੋਤ੍ਸਾਹੋ ਨਾਰਾਯਣ ਇਵਾਬਭੌ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਰ ਆਭੂਣੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਰਛਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਮਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਭਿਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਰਾਵਣਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਸੈਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਰਾਯੁਧੈਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ, ਸੰਗ ਨਾਲ ਸਾਂਖ ਤੇ ਡੁੰਨੂ ਦੀ ਧੁਨ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ।
ਤਂ ਗਜੈਸ਼੍ਚ ਤੁਰਂਗੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬੁਦਸ੍ਵਨੈਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਰਥਿਨੋ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸਰ੍ਪੈਰੁष੍ਟ੍ਰੈਃ ਖਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸਿਂਹਦ੍ਵਿਪਮृਗਦ੍ਵਿਜੈਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਘੋਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਸੱਪ, ਉਠ, ਗਧੇ, ਸਿੰਘ, ਹਾਥੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਸ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੈਰਵਕੀਰ੍ਯਮਾਣੋ ਧृਤਾਤਪਤ੍ਰਃ ਸ਼ਿਤਸ਼ੂਲਪਾਣਿਃ। ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ ਸ਼ੋਣਿਤਗਨ੍ਧਮਤ੍ਤੋ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦਾਨਵਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਤਿੱਖਾ ਬਰਛਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਲਹੂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਪਾਗਲ, ਦੇਵ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਪਦਾਤਯਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਮਹਾਨਾਦਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਅਨ੍ਵਯੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਾ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਕਈ ਤਾਕਤਵਰ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ—ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ।
ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸੁਬਹੁਵ੍ਯਾਮਾ ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯੋਪਮਾਃ। ਸ਼ੂਲਾਨੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਖਡ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍
ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੀ ਕਾਜਲ ਦੀਆਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਬਰਛੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਕੁਟਾਰੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਘਾਨ੍ ਗਦਾਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲਾਨਿ ਚ। ਤਾਲਸ੍ਕਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਪਣੀਯਾਨ੍ ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੋਲੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਗਦਾ, ਮੋਸਲ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤਾਲ ਦੇ ਤਣੇ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਬੜੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਸਹਿਣੇ ਔਖੇ ਸਨ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਵਪੁਰਾਦਾਯ ਦਾਰੁਣਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਕਾਰੀ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਉਤਰੇਆ।
ਧਨੁਃਸ਼ਤਪਰੀਣਾਹਃ ਸ षਟ੍ਸ਼ਤਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ। ਰੌਦ੍ਰਃ ਸ਼ਕਟਚਕ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਃ
ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਸੌ ਹੱਥ ਲੰਬਾ ਸੀ, ਉਹ ਛੇ ਸੌ ਹੱਥ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸਂਨਿਪਤ੍ਯ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦਗ੍ਧਸ਼ੈਲੋਪਮੋ ਮਹਾਨ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਰਹੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ, ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਦ੍ਯ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਤਾਨਿ ਯੂਥਾਨਿ ਭਾਗਸ਼ਃ। ਨਿਰ੍ਦਹਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਤਙ੍ਗਾਨਿਵ ਪਾਵਕਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਟੋਲੀ-ਟੋਲੀ ਕਰਕੇ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਪਤੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਪਰਾਧ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਕਾਮਂ ਵਾਨਰਾ ਵਨਚਾਰਿਣਃ। ਜਾਤਿਰਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧਾਨਾਂ ਸਾ ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਵਿਭੂषਣਮ੍
ਵਾਨਰ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਮੇਰਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਸਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰਰੋਧਸ੍ਯ ਮੂਲਂ ਤੁ ਰਾਘਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਪਰ ਵੈਰੀ ਦਾ ਮੂਲ ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਨ; ਜੇ ਉਹ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਮਰ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰੁਵਾਣਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਨਾਦਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਤ ਇਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਜਦ ਕੁੰਭਕਰਨ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿੱਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਨਿष੍ਪਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਘੋਰਰੂਪਾਣਿ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਬੁਧੀਮਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਹੋਣ ਲੱਗੇ।
ਉਲ੍ਕਾਸ਼ਨਿਯੁਤਾ ਮੇਘਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਗਰ੍ਦਭਾਰੁਣਾਃ। ਸਸਾਗਰਵਨਾ ਚੈਵ ਵਸੁਧਾ ਸਮਕਮ੍ਪਤ
ਉਲਕਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਗਧੇ ਦੇ ਰੰਗ ਦੇ ਹੋ ਗਏ; ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ।
ਘੋਰਰੂਪਾਃ ਸ਼ਿਵਾ ਨੇਦੁਃ ਸਜ੍ਵਾਲਕਵਲੈਰ੍ਮੁਖੈਃ। ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਯਪਸਵ੍ਯਾਨਿ ਬਬਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚ ਵਿਹਂਗਮਾਃ
ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਿਆਲਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹੌਂਕ ਮਾਰੀ; ਪੰਛੀ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਉੱਡਣ ਲੱਗੇ।
ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਚ ਗृਧ੍ਰੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲੇ ਵੈ ਪਥਿ ਗਚ੍ਛਤਃ। ਪ੍ਰਾਸ੍ਫੁਰਨ੍ਨਯਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯੋ ਬਾਹੁਰਕਮ੍ਪਤ
ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਭਾਲੇ ਤੋਂ ਗਿੱਧ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਅੱਖ ਫੜਕਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।