ਸ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹੋਦਰਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਵਣਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਤੇ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸੋऽਹਂ ਤਵ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਵਧਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਮਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਾਮਿ ਨਿਰ੍ਵੈਰੋ ਹਿ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ — ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਰਹੋ।
ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਨ ਵृਥਾ ਸ਼ੂਰਾ ਨਿਰ੍ਜਲਾ ਇਵ ਤੋਯਦਾਃ। ਪਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਯੁਧਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੂਰਮੇ ਖਾਲੀ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੇ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਵੇਖ ਲੈ।
ਨ ਮਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮ੍ਭਾਵਯਿਤੁਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਅਸਲ ਸੂਰਮੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਚੁੱਪਚਾਪ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਲਵਾਨਾਂ ਹ੍ਯਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਾਮ੍। ਰੋਚਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹੋਦਰ
ਮਹੋਦਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੂਰਖ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਾਪੁਰੁषੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਭਿਃ। ਰਾਜਾਨਮਨੁਗਚ੍ਛਦ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕਾਇਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਰਾਜਸ਼ੇषਾ ਕृਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਕੋਸ਼ੋ ਬਲਂ ਹਤਮ੍। ਰਾਜਾਨਮਿਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਹृਚ੍ਚਿਹ੍ਨਮਮਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜਾ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ; ਖਜਾਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏष ਨਿਰ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯੁਦ੍ਧਮੁਦ੍ਯਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਰ੍ਜਯੇ। ਦੁਰ੍ਨਯਂ ਭਵਤਾਮਦ੍ਯ ਸਮੀਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਸਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਦਰੋऽਯਂ ਰਾਮਾਤ੍ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਹਿ ਰੋਚਯਤੇ ਤਾਤ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਇਹ ਮਹੋਦਰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਭਰਾ।
ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੌਹृਦੇਨ ਬਲੇਨ ਚ। ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਧਾਯ ਤ੍ਵਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਜਯਾਯ ਚ
ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਜਾ, ਕੁੰਭਕਰਨ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਸ਼ਯਾਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਭਵਾਨ੍ ਸਮ੍ਬੋਧਿਤੋ ਮਯਾ। ਅਯਂ ਹਿ ਕਾਲਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਰਿਂਦਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਗਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਸਂਗਚ੍ਛ ਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯਾਦਿਤ੍ਯਤੇਜਸੌ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਫੰਨ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਖਾ ਜਾ।
ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤੁ ਤੇ ਰੂਪਂ ਵਿਦ੍ਰਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹृਦਯੇ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਟਿष੍ਯਤਃ
ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖਣਗੇ, ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ। ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੱਡਾ ਕੰਪਨ ਆਵੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪੁਨਰ੍ਜਾਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ ਸਮਝਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਬਲਾਭਿਜ੍ਞੋ ਜਾਨਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣੀ ਚੰਨ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਮਹਾਬਲਃ। ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਦ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਆਦਦੇ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ੂਲਂ ਵੇਗਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਃ। ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਾਯਸਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਗੌਰਵਮ੍। ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਪਨ੍ਨਗਸੂਦਨਮ੍
ਉਹ ਭਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ। ਇਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਮਹਾਦਾਮਂ ਸ੍ਵਤਸ਼੍ਚੋਦ੍ਗਤਪਾਵਕਮ੍। ਆਦਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼ੋਣਿਤਰਞ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਹਣਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਨੋਕ 'ਤੇ ਅੱਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮੇਕਾਕੀ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵਿਹ ਬਲਂ ਮਮ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।"
ਅਦ੍ਯ ਤਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਿਭਿਃ। ਵਾਨਰਾ ਹਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸੁਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਃ
ਤੂੰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਛੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਾਨਰ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਕਾਕਿਨਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਵਾ ਨਯੇਯੁਰ੍ਦਸ਼ਨੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸੈਨ੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵ੍ਰਜ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪਕ੍ਸ਼ਂ ਨਿषੂਦਯ
ਜੇ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਜਾਵੇਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਟੱਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਜਾ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇ।
ਅਥਾਸਨਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸ੍ਰਜਂ ਮਣਿਕृਤਾਨ੍ਤਰਾਮ੍। ਆਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਾਵਣਃ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਙ੍ਗਦਾਨ੍ਯਙ੍ਗੁਲੀਵੇष੍ਟਾਨ੍ ਵਰਾਣ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਹਾਰਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਿਸਂਕਾਸ਼ਮਾਬਬਨ੍ਧ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲੇ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹਾਰ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸੁਗਨ੍ਧੀਨਿ ਮਾਲ੍ਯਦਾਮਾਨਿ ਰਾਵਣਃ। ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਜ੍ਜਯਾਮਾਸ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਯੋਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਕੁਣ੍ਡਲੇ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਦਿੱਤੇ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦਕੇਯੂਰਨਿष੍ਕਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਬृਹਤ੍ਕਰ੍ਣਃ ਸੁਹੁਤੋऽਗ੍ਨਿਰਿਵਾਬਭੌ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ ਆਭੂਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੋਣੀਸੂਤ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮੇਚਕੇਨ ਵ੍ਯਰਾਜਤ। ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਨੇ ਨਦ੍ਧੋ ਭੁਜਙ੍ਗੇਨੇਵ ਮਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮੰਥਨ ਵੇਲੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੱਪ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਭਾਰਸਹਂ ਨਿਵਾਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਭਂ ਦੀਪ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਭਾਸਾ। ਆਬਧ੍ਯਮਾਨਃ ਕਵਚਂ ਰਰਾਜ ਸਂਧ੍ਯਾਭ੍ਰਸਂਵੀਤ ਇਵਾਦ੍ਰਿਰਾਜਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਭਾਰੀ, ਹਵਾ-ਰਹਿਤ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਵਚ ਪਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਪਹਾੜ-ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।