ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸਦृਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮ। ਕਥਮਾਸ਼ਂਸਸੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤੁਲ੍ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਵਸ੍ਵਤੋਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਆਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹੋਦਰਃ। ਉਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਵਣਂ ਲੋਕਰਾਵਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਲਮ੍ਬਸੇ। ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਤਦਾ ਸੀਤਾ ਵਸ਼ਗਾ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਸੀਤਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਦृष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਪਾਯੋ ਮੇ ਸੀਤੋਪਸ੍ਥਾਨਕਾਰਕਃ। ਰੁਚਿਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ ਸ੍ਵਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਢੰਗ ਸੁਝਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਸੁਣ।
ਅਹਂ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਃ ਸਂਹ੍ਰਾਦੀ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਤਰ੍ਦਨਃ। ਪਞ੍ਚ ਰਾਮਵਧਾਯੈਤੇ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੀਤ੍ਯਵਘੋषਯ
ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਮੈਂ, ਦਵਿਜਿਹਵਾ, ਸੰਹਰਾਦੀ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਤਰਦਨ — ਇਹ ਪੰਜੇ — ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਜੇष੍ਯਾਮੋ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨੋਪਾਯੈਃ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਨਃ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚਲਾਕੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਅਥ ਜੀਵਤਿ ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਯਂ ਚ ਕृਤਸਂਯੁਗਾਃ। ਤਤਃ ਸਮਭਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਅਮਲ ਕਰਾਂਗੇ।
ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧਾਦਿਹੈष੍ਯਾਮੋ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਬਾਣੈ ਰਾਮਨਾਮਾਙ੍ਕਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੇ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ੍ਰ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰਾਘਵੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਾਦਿਨਃ। ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਪੂਰਯ
ਕਹਿ ਕੇ ਕਿ 'ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ', ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜਾਂਗੇ — ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਤਤੋऽਵਘੋषਯ ਪੁਰੇ ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਹਤੋ ਰਾਮਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਸੈਨ੍ਯ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਐਲਾਨ ਕਰ, ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਤੋ ਨਾਮ ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਵਮਰਿਂਦਮ। ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਮਾਨ੍ ਵਸੁ ਚ ਦਾਪਯ
ਫਿਰ, ਨਾਮ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ, ਸਹਾਇਕ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ।
ਤਤੋ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਾਸਾਂਸਿ ਵੀਰਾਣਾਮਨੁਲੇਪਨਮ੍। ਪੇਯਂ ਚ ਬਹੁ ਯੋਧੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਮੁਦਿਤਃ ਪਿਬ
ਫਿਰ, ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾ, ਕਪੜੇ, ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਵਾਫ਼ਰ ਮਿਲੇ; ਤੂੰ ਆਪ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੀ।
ਤਤੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਹੁਲੀਭੂਤੇ ਕੌਲੀਨੇ ਸਰ੍ਵਤੋ ਗਤੇ। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸਸੁਹृਦ੍ ਰਾਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਗਏ ਹਨ—
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਚਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਸੀਤਾਂ ਰਹਸਿ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਧਨਧਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚੈਨਾਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯ
ਫਿਰ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਲੁਭਾ।
ਅਨਯੋਪਧਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਭੂਯਃ ਸ਼ੋਕਾਨੁਬਨ੍ਧਯਾ। ਅਕਾਮਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ਂ ਸੀਤਾ ਨष੍ਟਨਾਥਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਧੋਖੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਖ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਗੁਆਚੁਕਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰਮਣੀਯਂ ਹਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵਿਨष੍ਟਮਧਿਗਮ੍ਯ ਸਾ। ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਾਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲਘੁਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁਆਚਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇਗੀ, ਤਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਾ ਪੁਰਾ ਸੁਖਸਂਵृਦ੍ਧਾ ਸੁਖਾਰ੍ਹਾ ਦੁਃਖਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤ੍ਵਯ੍ਯਧੀਨਂ ਸੁਖਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਥੈਵ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਪਲੀ ਸੀ ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆਈ, ਜਦੋਂ ਜਾਣ ਲਵੇਗੀ ਕਿ ਸੁਖ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਤਤ੍ ਸੁਨੀਤਂ ਮਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਰਾਮਂ ਹਿ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਭਵੇਦਨਰ੍ਥਃ। ਇਹੈਵ ਤੇ ਸੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਮੋਤ੍ਸੁਕੋ ਭੂ- ਰ੍ਮਹਾਨਯੁਦ੍ਧੇਨ ਸੁਖਸ੍ਯ ਲਾਭਃ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਜਾਵੇਗੀ; ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ — ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ — ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਨष੍ਟਸੈਨ੍ਯੋ ਹ੍ਯਨਵਾਪ੍ਤਸਂਸ਼ਯੋ ਰਿਪੁਂ ਤ੍ਵਯੁਦ੍ਧੇਨ ਜਯਞ੍ਜਨਾਧਿਪਃ। ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਚ ਚਿਰਂ ਸਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ ਤੇ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣ ਡਰ ਨਾ ਆਵੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇਂਗਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਪੈਂਸਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹੋਦਰਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਵਣਂ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਤੇ ਡਾਂਟ ਖਾ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਮਹੋਦਰ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਸੋऽਹਂ ਤਵ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਵਧਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਮਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਾਮਿ ਨਿਰ੍ਵੈਰੋ ਹਿ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ — ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਰਹੋ।
ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਨ ਵृਥਾ ਸ਼ੂਰਾ ਨਿਰ੍ਜਲਾ ਇਵ ਤੋਯਦਾਃ। ਪਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਯੁਧਿ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਸੂਰਮੇ ਖਾਲੀ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੇ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਵੇਖ ਲੈ।
ਨ ਮਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮ੍ਭਾਵਯਿਤੁਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਅਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰਾਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਅਸਲ ਸੂਰਮੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਚੁੱਪਚਾਪ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕ੍ਲਵਾਨਾਂ ਹ੍ਯਬੁਦ੍ਧੀਨਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਾਮ੍। ਰੋਚਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹੋਦਰ
ਮਹੋਦਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮੂਰਖ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਾਪੁਰੁषੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਭਿਃ। ਰਾਜਾਨਮਨੁਗਚ੍ਛਦ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਮ੍
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕਾਇਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਰਾਜਸ਼ੇषਾ ਕृਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਕ੍ਸ਼ੀਣਃ ਕੋਸ਼ੋ ਬਲਂ ਹਤਮ੍। ਰਾਜਾਨਮਿਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੁਹृਚ੍ਚਿਹ੍ਨਮਮਿਤ੍ਰਕਮ੍
ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਰਾਜਾ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ; ਖਜਾਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ। ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏष ਨਿਰ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਯੁਦ੍ਧਮੁਦ੍ਯਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿਰ੍ਜਯੇ। ਦੁਰ੍ਨਯਂ ਭਵਤਾਮਦ੍ਯ ਸਮੀਕਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਹਵੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਾੜੇ ਸਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਦਰੋऽਯਂ ਰਾਮਾਤ੍ ਤੁ ਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਹਿ ਰੋਚਯਤੇ ਤਾਤ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਇਹ ਮਹੋਦਰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜੰਗ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਭਰਾ।