ਵਧੇਨ ਤੇ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਸੁਖਾਵਹਂ ਸੁਖਂ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਮਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਖਾਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਮੁਖ੍ਯਾਨ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪਾਵਾਂਗਾ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਰਮਸ੍ਵ ਰਾਜਨ੍ ਪਿਬ ਚਾਦ੍ਯ ਵਾਰੁਣੀਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਵਿਨੀਯ ਦੁਃਖਮ੍। ਮਯਾਦ੍ਯ ਰਾਮੇ ਗਮਿਤੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਿਰਾਯ ਸੀਤਾ ਵਸ਼ਗਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਵਰੁਣੀ ਪੀ ਲੈ; ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂ, ਸੀਤਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।
thumb|ਚਤੁष੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁष੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਠੀ-ਚੌਂਠਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਦੁਕ੍ਤਮਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਬਲਿਨੋ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹੋਦਰਃ
ਜਦ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਾਹੁਬਲੀ ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਧृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਅਵਲਿਪ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਧਾਰਣ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਹਿ ਰਾਜਾ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਨਯਾਨਯੌ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕੈਸ਼ੋਰਕਾਦ੍ ਧृष੍ਟਃ ਕੇਵਲਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਹਾਨਿਂ ਚ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਧਾਨਵਿਤ੍। ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਵਾਧਾ, ਘਟਾਅ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਥਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਯਂ ਬਲਵਤਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਅਨੁਪਾਸਿਤਵृਦ੍ਧੇਨ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਬੁਧਃ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਮ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬੇਸਮਝ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯਾਂਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪृਥਗਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਅਵਬੋਦ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਨਹਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮਸ੍ਤਿ ਤਾਨ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮ ਚੈਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਾਪੀਯਸਾਂ ਚਾਤ੍ਰ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਹਰ ਕਾਰਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕਰਮ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇੱਥੇ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਫਲਾਵੇਵ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਾਵਿਤਰਾਵਪਿ। ਅਧਰ੍ਮਾਨਰ੍ਥਯੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯਿਕਮ੍
ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਧਰਮ ਤੇ ਅਨਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਐਹਲੌਕਿਕਪਾਰਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਪੁਂਭਿਰ੍ਨਿषੇਵ੍ਯਤੇ। ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਪਿ ਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਲਭਤੇ ਕਾਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਨਸਾਨ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਲृਪ੍ਤਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹृਦਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਤਂ ਚ ਨਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਹਿ ਸਾਹਸਂ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਕਿਮਿਵਾਤ੍ਰਾਪਨੀਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਸਲਾਹ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਹੜਾ ਜ਼ੋਰ ਲਿਆਉਣਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਯੈਵਾਭਿਯਾਨੇ ਤੁ ਹੇਤੁਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਨੁਪਪਨ੍ਨਂ ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦਸਾਧੁ ਚ
ਤੂੰ ਜੋ ਇੱਕਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜੋ ਅਣਉਚਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯੇਨ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਬਹਵੋऽਤਿਬਲਾ ਹਤਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਘਵਂ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਕਥਮੇਕੋ ਜਯਿष੍ਯਸਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਇੱਕਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ?
ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹੌਜਸਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਪੁਰੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭੀਤਾਨਦ੍ਯ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਜ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਂ ਸਿਂਹਮਿਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸਰ੍ਪਂ ਸੁਪ੍ਤਮਹੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਬੋਧਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਾਗਦੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਤੇਜਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਚ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਕਸ੍ਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵਾਸਹ੍ਯਮਾਸਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਅਣਜਿੱਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਹੈ?
ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਸਨੇ। ਏਕਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਤਾਤ ਨਹਿ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਅਜੇ ਵੀ ਅਣਪੱਕਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇੱਕਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਹੀਨਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਕੋ ਰਿਪੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਯਥਾ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਜੀਵਿਤਤ੍ਯਾਗੇ ਵਸ਼ਮਾਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਧਨ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਜੋਖਮ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਸਦृਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮ। ਕਥਮਾਸ਼ਂਸਸੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਤੁਲ੍ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਵਸ੍ਵਤੋਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਆਸ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹੋਦਰਃ। ਉਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਰਾਵਣਂ ਲੋਕਰਾਵਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਲਮ੍ਬਸੇ। ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ਤਦਾ ਸੀਤਾ ਵਸ਼ਗਾ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਸੀਤਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਦृष੍ਟਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਪਾਯੋ ਮੇ ਸੀਤੋਪਸ੍ਥਾਨਕਾਰਕਃ। ਰੁਚਿਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ ਸ੍ਵਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਢੰਗ ਸੁਝਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੀਤਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਸੁਣ।
ਅਹਂ ਦ੍ਵਿਜਿਹ੍ਵਃ ਸਂਹ੍ਰਾਦੀ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਤਰ੍ਦਨਃ। ਪਞ੍ਚ ਰਾਮਵਧਾਯੈਤੇ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੀਤ੍ਯਵਘੋषਯ
ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਮੈਂ, ਦਵਿਜਿਹਵਾ, ਸੰਹਰਾਦੀ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਅਤੇ ਵਿਤਰਦਨ — ਇਹ ਪੰਜੇ — ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ। ਜੇष੍ਯਾਮੋ ਯਦਿ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਨੋਪਾਯੈਃ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤਿ ਨਃ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਚਲਾਕੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
ਅਥ ਜੀਵਤਿ ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਵਯਂ ਚ ਕृਤਸਂਯੁਗਾਃ। ਤਤਃ ਸਮਭਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਮਨਸਾ ਯਤ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਅਮਲ ਕਰਾਂਗੇ।
ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧਾਦਿਹੈष੍ਯਾਮੋ ਰੁਧਿਰੇਣ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਸ੍ਵਤਨੁਂ ਬਾਣੈ ਰਾਮਨਾਮਾਙ੍ਕਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਸੀਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੇ, ਲਹੂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦ੍ਰ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ।
ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਰਾਘਵੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਾਦਿਨਃ। ਤਤਃ ਪਾਦੌ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਃ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਪੂਰਯ
ਕਹਿ ਕੇ ਕਿ 'ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ', ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜਾਂਗੇ — ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਤਤੋऽਵਘੋषਯ ਪੁਰੇ ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਹਤੋ ਰਾਮਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਸੈਨ੍ਯ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਐਲਾਨ ਕਰ, ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।