ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਸਂਰਭ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਵਜ੍ਰਿਣਮ੍। ਯਦਿ ਮੇ ਮੁष੍ਟਿਵੇਗਂ ਸ ਰਾਘਵੋऽਦ੍ਯ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਰਾਘਵ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਹਿ ਲੈਵੇ।
ਤਤਃ ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਾਣੌਘਾ ਰੁਧਿਰਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮੇ। ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਤਪ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਰਾਘਵ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸੋਚ-ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਉਂ ਤਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ?
ਸੋऽਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਮੁਞ੍ਚ ਰਾਮਾਦ੍ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰਾਘਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਯੇਨ ਲਙ੍ਕਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾ
ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਗਰੀਵ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ—
ਹਰੀਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਸਾਧਾਰਣਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵ ਦਾਤੁਂ ਮਹਦ੍ ਯਸ਼ਃ
—ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਜੰਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਦਿਵਾਂ।
ਯਦਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਭਯਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਦਿ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨੈਸ਼ਂ ਤਮ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਤੋਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਯਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਮਹੀਤਲੇ। ਯਮਂ ਚ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਕਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗੇ; ਮੈਂ ਯਮ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਲੰਬੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉਠੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਭੂਤਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨ ਤ੍ਵਿਦਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਹਾਰੋ ਮਮ ਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭਰ ਸਕਦਾ।
ਵਧੇਨ ਤੇ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਸੁਖਾਵਹਂ ਸੁਖਂ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਮਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਖਾਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਮੁਖ੍ਯਾਨ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪਾਵਾਂਗਾ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਰਮਸ੍ਵ ਰਾਜਨ੍ ਪਿਬ ਚਾਦ੍ਯ ਵਾਰੁਣੀਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਵਿਨੀਯ ਦੁਃਖਮ੍। ਮਯਾਦ੍ਯ ਰਾਮੇ ਗਮਿਤੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਿਰਾਯ ਸੀਤਾ ਵਸ਼ਗਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਵਰੁਣੀ ਪੀ ਲੈ; ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂ, ਸੀਤਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।
thumb|ਚਤੁष੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁष੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਠੀ-ਚੌਂਠਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਦੁਕ੍ਤਮਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਬਲਿਨੋ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹੋਦਰਃ
ਜਦ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਾਹੁਬਲੀ ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਧृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਅਵਲਿਪ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਧਾਰਣ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਹਿ ਰਾਜਾ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਨਯਾਨਯੌ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕੈਸ਼ੋਰਕਾਦ੍ ਧृष੍ਟਃ ਕੇਵਲਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਹਾਨਿਂ ਚ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਧਾਨਵਿਤ੍। ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਵਾਧਾ, ਘਟਾਅ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਥਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਯਂ ਬਲਵਤਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਅਨੁਪਾਸਿਤਵृਦ੍ਧੇਨ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਬੁਧਃ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਮ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬੇਸਮਝ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯਾਂਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪृਥਗਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਅਵਬੋਦ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਨਹਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮਸ੍ਤਿ ਤਾਨ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮ ਚੈਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਾਪੀਯਸਾਂ ਚਾਤ੍ਰ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਹਰ ਕਾਰਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕਰਮ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇੱਥੇ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਫਲਾਵੇਵ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਾਵਿਤਰਾਵਪਿ। ਅਧਰ੍ਮਾਨਰ੍ਥਯੋਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਫਲਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਯਿਕਮ੍
ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਧਰਮ ਤੇ ਅਨਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਐਹਲੌਕਿਕਪਾਰਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਪੁਂਭਿਰ੍ਨਿषੇਵ੍ਯਤੇ। ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਪਿ ਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਲਭਤੇ ਕਾਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਨਸਾਨ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਵੀ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਲृਪ੍ਤਮਿਦਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਹृਦਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਤਂ ਚ ਨਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਹਿ ਸਾਹਸਂ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਕਿਮਿਵਾਤ੍ਰਾਪਨੀਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਸਲਾਹ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਹੜਾ ਜ਼ੋਰ ਲਿਆਉਣਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਏਕਸ੍ਯੈਵਾਭਿਯਾਨੇ ਤੁ ਹੇਤੁਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਹृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਨੁਪਪਨ੍ਨਂ ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦਸਾਧੁ ਚ
ਤੂੰ ਜੋ ਇੱਕਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਤੇ ਜੋ ਅਣਉਚਿਤ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯੇਨ ਪੂਰ੍ਵਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਬਹਵੋऽਤਿਬਲਾ ਹਤਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਘਵਂ ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਕਥਮੇਕੋ ਜਯਿष੍ਯਸਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੂੰ ਇੱਕਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ?
ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹੌਜਸਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਪੁਰੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭੀਤਾਨਦ੍ਯ ਨ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਅੱਜ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਂ ਸਿਂਹਮਿਵ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਸਰ੍ਪਂ ਸੁਪ੍ਤਮਹੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਬੋਧਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਾਗਦੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਤੇਜਸਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਚ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਕਸ੍ਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਿਵਾਸਹ੍ਯਮਾਸਾਦਯਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਅਣਜਿੱਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਹੈ?
ਸਂਸ਼ਯਸ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਸਨੇ। ਏਕਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਤਾਤ ਨਹਿ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਅਜੇ ਵੀ ਅਣਪੱਕਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇੱਕਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਹੀਨਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਕੋ ਰਿਪੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਯਥਾ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਜੀਵਿਤਤ੍ਯਾਗੇ ਵਸ਼ਮਾਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਸਾਧਨ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਵਾਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਜੋਖਮ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?