ਅਦ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਧਨਂ ਸੁਮਹਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਤੇ ਨਿਹਤਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਅੱਜ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਰਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਮੌਤ ਦੇਖਣ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁਵਧਸ਼ੋਚਿਨਾਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਯੁਧਿ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਕਰੋਮ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਰੋ ਰਹੇ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੋਂਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍। ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਮਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਛਿੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖੋ।
ਕਥਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੇਭਿਰ੍ਮਯਾ ਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ। ਜਿਘਾਂਸੁਭਿਰ੍ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਵ੍ਯਥਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾਨਘ
ਕਿਵੇਂ, ਨਿਰਮਲ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਿਲ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਨਾਹਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਤਾਪਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।
ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਮਪਿ ਮਾਂ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਪਰਂਤਪ। ਨ ਪਰਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਜੰਗ ਲਈ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅਹਮੁਤ੍ਸਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਦਿ ਯਮੋ ਯਦਿ ਪਾਵਕਮਾਰੁਤੌ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੋਣ, ਯਮ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਵਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ।
ਤਾਨਹਂ ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਬੇਰਵਰੁਣਾਵਪਿ। ਗਿਰਿਮਾਤ੍ਰਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤਸ਼ੂਲਧਰਸ੍ਯ ਮੇ
ਮੈਂ ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਨਾਲ।
ਨਰ੍ਦਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਬਿਭੀਯਾਦ੍ ਵੈ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਅਥ ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮृਦ੍ਨਤਸ੍ਤਰਸਾ ਰਿਪੂਨ੍
ਮੇਰੀ ਗਰਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੀ ਕੰਪ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿਆਂ।
ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਮੁਖਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜਿਜੀਵਿषੁਃ। ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਗਦਯਾ ਨਾਸਿਨਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਕੋਈ ਵੀ, ਜੋ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ—ਨਾ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਦੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਸਂਰਭ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਵਜ੍ਰਿਣਮ੍। ਯਦਿ ਮੇ ਮੁष੍ਟਿਵੇਗਂ ਸ ਰਾਘਵੋऽਦ੍ਯ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਰਾਘਵ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਹਿ ਲੈਵੇ।
ਤਤਃ ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਾਣੌਘਾ ਰੁਧਿਰਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮੇ। ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਤਪ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਰਾਘਵ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸੋਚ-ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਉਂ ਤਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ?
ਸੋऽਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਮੁਞ੍ਚ ਰਾਮਾਦ੍ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰਾਘਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਯੇਨ ਲਙ੍ਕਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾ
ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਗਰੀਵ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ—
ਹਰੀਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਸਾਧਾਰਣਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵ ਦਾਤੁਂ ਮਹਦ੍ ਯਸ਼ਃ
—ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਜੰਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਦਿਵਾਂ।
ਯਦਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਭਯਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਦਿ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨੈਸ਼ਂ ਤਮ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਤੋਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਯਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਮਹੀਤਲੇ। ਯਮਂ ਚ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਕਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗੇ; ਮੈਂ ਯਮ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਲੰਬੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉਠੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਭੂਤਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨ ਤ੍ਵਿਦਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਹਾਰੋ ਮਮ ਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭਰ ਸਕਦਾ।
ਵਧੇਨ ਤੇ ਦਾਸ਼ਰਥੇਃ ਸੁਖਾਵਹਂ ਸੁਖਂ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਮਹਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ। ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਖਾਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਮੁਖ੍ਯਾਨ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਪਾਵਾਂਗਾ; ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਭ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਰਮਸ੍ਵ ਰਾਜਨ੍ ਪਿਬ ਚਾਦ੍ਯ ਵਾਰੁਣੀਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਵਿਨੀਯ ਦੁਃਖਮ੍। ਮਯਾਦ੍ਯ ਰਾਮੇ ਗਮਿਤੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਿਰਾਯ ਸੀਤਾ ਵਸ਼ਗਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਆਨੰਦ ਮਾਣ, ਵਰੁਣੀ ਪੀ ਲੈ; ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂ, ਸੀਤਾ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ।
thumb|ਚਤੁष੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁष੍षष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਠੀ-ਚੌਂਠਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਦੁਕ੍ਤਮਤਿਕਾਯਸ੍ਯ ਬਲਿਨੋ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਮਹੋਦਰਃ
ਜਦ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਬਾਹੁਬਲੀ ਅਤਿਕਾਯ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਮਹੋਦਰ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਧृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਅਵਲਿਪ੍ਤੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋषਿ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਧਾਰਣ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਕਰਨਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਹਿ ਰਾਜਾ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣ ਨਯਾਨਯੌ। ਤ੍ਵਂ ਤੁ ਕੈਸ਼ੋਰਕਾਦ੍ ਧृष੍ਟਃ ਕੇਵਲਂ ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਹਾਨਿਂ ਚ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਧਾਨਵਿਤ੍। ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਵਾਧਾ, ਘਟਾਅ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਥਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਤ੍ਵਸ਼ਕ੍ਯਂ ਬਲਵਤਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਅਨੁਪਾਸਿਤਵृਦ੍ਧੇਨ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਬੁਧਃ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਮ ਸੋਚ ਨਾਲ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬੇਸਮਝ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯਾਂਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਪृਥਗਾਸ਼੍ਰਯਾਨ੍। ਅਵਬੋਦ੍ਧੁਂ ਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਨਹਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਮਸ੍ਤਿ ਤਾਨ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮ ਚੈਵ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਪਾਪੀਯਸਾਂ ਚਾਤ੍ਰ ਫਲਂ ਭਵਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਹਰ ਕਾਰਨ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕਰਮ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇੱਥੇ, ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।