ਯਦਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮੈਤਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਕਾਰ੍ਯਤਮਂ ਮਤਮ੍। ਸ ਸੁਹृਦ੍ ਯੋ ਵਿਪਨ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਦੀਨਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਯੋऽਪਨੀਤੇषੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ। ਤਮਥੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸ ਵਚਨਂ ਧੀਰਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਰੁष੍ਟੋऽਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮੁਵਾਚ ਹ। ਅਤੀਵ ਹਿ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਲੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤੋ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਂਦਮ
ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਢਾਢਸ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।'
ਅਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਤਾਪਮੁਪਪਦ੍ਯ ਤੇ। ਰੋषਂ ਚ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬੋ। ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ।
ਨੈਤਨ੍ਮਨਸਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤਮਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ ਕृਤੇ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਚ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਰਾਜਾ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਹਿਤਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਂ ਮਯਾ ਤਵ। ਬਨ੍ਧੁਭਾਵਾਦਭਿਹਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਰ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਭਰਾਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ।
ਸਦृਸ਼ਂ ਯਚ੍ਚ ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਬਨ੍ਧੁਨਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕਦਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਮਯਾ ਰਣੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇਖੋ।
ਅਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਯਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀਂ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਅੱਜ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾऽऽਨੀਤਂ ਰਣਾਚ੍ਛਿਰਃ। ਸੁਖੀ ਭਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੀਤਾ ਭਵਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਧਨਂ ਸੁਮਹਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਤੇ ਨਿਹਤਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਅੱਜ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਰਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਮੌਤ ਦੇਖਣ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁਵਧਸ਼ੋਚਿਨਾਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਯੁਧਿ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਕਰੋਮ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਰੋ ਰਹੇ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੋਂਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍। ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਮਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਛਿੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖੋ।
ਕਥਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੇਭਿਰ੍ਮਯਾ ਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ। ਜਿਘਾਂਸੁਭਿਰ੍ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਵ੍ਯਥਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾਨਘ
ਕਿਵੇਂ, ਨਿਰਮਲ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਿਲ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਨਾਹਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਤਾਪਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।
ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਮਪਿ ਮਾਂ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਪਰਂਤਪ। ਨ ਪਰਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਜੰਗ ਲਈ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅਹਮੁਤ੍ਸਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਦਿ ਯਮੋ ਯਦਿ ਪਾਵਕਮਾਰੁਤੌ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੋਣ, ਯਮ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਵਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ।
ਤਾਨਹਂ ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਬੇਰਵਰੁਣਾਵਪਿ। ਗਿਰਿਮਾਤ੍ਰਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤਸ਼ੂਲਧਰਸ੍ਯ ਮੇ
ਮੈਂ ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਨਾਲ।
ਨਰ੍ਦਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਬਿਭੀਯਾਦ੍ ਵੈ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਅਥ ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮृਦ੍ਨਤਸ੍ਤਰਸਾ ਰਿਪੂਨ੍
ਮੇਰੀ ਗਰਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੀ ਕੰਪ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿਆਂ।
ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਮੁਖਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜਿਜੀਵਿषੁਃ। ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਗਦਯਾ ਨਾਸਿਨਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਕੋਈ ਵੀ, ਜੋ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ—ਨਾ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਦੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।
ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਮੇਵ ਸਂਰਭ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਵਜ੍ਰਿਣਮ੍। ਯਦਿ ਮੇ ਮੁष੍ਟਿਵੇਗਂ ਸ ਰਾਘਵੋऽਦ੍ਯ ਸਹਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਰਾਘਵ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਹਿ ਲੈਵੇ।
ਤਤਃ ਪਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਾਣੌਘਾ ਰੁਧਿਰਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਮੇ। ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਤਪ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਸ਼ ਰਾਘਵ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਵੇਗੀ; ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਸੋਚ-ਸੋਚ ਕੇ ਕਿਉਂ ਤਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ?
ਸੋऽਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਤਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਮੁਞ੍ਚ ਰਾਮਾਦ੍ ਭਯਂ ਘੋਰਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਛੱਡ ਦੇ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰਾਘਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਂ ਯੇਨ ਲਙ੍ਕਾ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾ
ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮਹਾਬਲੀ ਸੁਗਰੀਵ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ—
ਹਰੀਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਂਯੁਗੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਅਸਾਧਾਰਣਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਵ ਦਾਤੁਂ ਮਹਦ੍ ਯਸ਼ਃ
—ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਜੰਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖਰੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਦਿਵਾਂ।
ਯਦਿ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਭਯਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਦਿ ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨੈਸ਼ਂ ਤਮ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਡਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜਾਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਤੋਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਯਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇ ਮਹੀਤਲੇ। ਯਮਂ ਚ ਸ਼ਮਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਵਕਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗੇ; ਮੈਂ ਯਮ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਂ ਪਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਮਹੀਤਲੇ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍
ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਲੰਬੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉਠੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਭੂਤਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨ ਤ੍ਵਿਦਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਸਰ੍ਵਮਾਹਾਰੋ ਮਮ ਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭਰ ਸਕਦਾ।