ਵਿਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਬੁਧੈਃ। ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਕਾਰਯਨ੍ਤੀਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਵਾ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ ਭਰ੍ਤਾ ਮਿਤ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਣਯੇ। ਵ੍ਯਵਹਾਰੇਣ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ ਸਚਿਵਾਨੁਪਸਂਹਿਤਾਨ੍
ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣੇ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਚਪਲਸ੍ਯੇਹ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸਾਨੁਪ੍ਰਧਾਵਤਃ। ਛਿਦ੍ਰਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਸ੍ਯ ਖਮਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੰਚਲ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਕੌਂਜ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਵਜ੍ਞਾਯ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹਿ ਸੋऽਨਰ੍ਥਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਚ ਵ੍ਯਵਰੋਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਮਿਹ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਮੇऽਨੁਜੇਨ ਚ। ਤਦੇਵ ਨੋ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜੋ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਖੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤਤ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਚੈਵ ਸਂਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੈਨਮਭਾषਤ
ਕੁੰਭਕਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਨ੍ਯੋ ਗੁਰੁਰਿਵਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਨੁਸ਼ਾਸਸੇ। ਕਿਮੇਵਂ ਵਾਕ੍ਸ਼੍ਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਚਾਰਯ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਵਿਭ੍ਰਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮੋਹਾਦ੍ ਵਾ ਬਲਵੀਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯੇਣ ਵਾ। ਨਾਭਿਪਨ੍ਨਮਿਦਾਨੀਂ ਯਦ੍ ਵ੍ਯਰ੍ਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕਥਾ
ਭਲੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਣ, ਮੋਹ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦਿਦਾਨੀਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਗਤਂ ਤੁ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਗਤਂ ਤੁ ਗਤਮੇਵ ਹਿ
ਹੁਣ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ; ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਸ ਦਾ ਗਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਮਾਪਨਯਜਂ ਦੋषਂ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸਮੀਕੁਰੁ। ਯਦਿ ਖਲ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵਾਧਿਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਦਿਖਾ।
ਯਦਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮੈਤਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਕਾਰ੍ਯਤਮਂ ਮਤਮ੍। ਸ ਸੁਹृਦ੍ ਯੋ ਵਿਪਨ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਦੀਨਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਯੋऽਪਨੀਤੇषੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ। ਤਮਥੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸ ਵਚਨਂ ਧੀਰਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਰੁष੍ਟੋऽਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮੁਵਾਚ ਹ। ਅਤੀਵ ਹਿ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਲੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤੋ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਂਦਮ
ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਢਾਢਸ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।'
ਅਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਤਾਪਮੁਪਪਦ੍ਯ ਤੇ। ਰੋषਂ ਚ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬੋ। ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ।
ਨੈਤਨ੍ਮਨਸਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤਮਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ ਕृਤੇ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਚ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਰਾਜਾ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਹਿਤਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਂ ਮਯਾ ਤਵ। ਬਨ੍ਧੁਭਾਵਾਦਭਿਹਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਰ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਭਰਾਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ।
ਸਦृਸ਼ਂ ਯਚ੍ਚ ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਬਨ੍ਧੁਨਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕਦਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਮਯਾ ਰਣੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇਖੋ।
ਅਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਯਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀਂ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਅੱਜ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾऽऽਨੀਤਂ ਰਣਾਚ੍ਛਿਰਃ। ਸੁਖੀ ਭਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੀਤਾ ਭਵਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਧਨਂ ਸੁਮਹਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਤੇ ਨਿਹਤਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਅੱਜ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਰਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਮੌਤ ਦੇਖਣ।
ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਬਨ੍ਧੁਵਧਸ਼ੋਚਿਨਾਮ੍। ਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਯੁਧਿ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਕਰੋਮ੍ਯਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ 'ਤੇ ਰੋ ਰਹੇ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਪੋਂਹ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸਸੂਰ੍ਯਮਿਵ ਤੋਯਦਮ੍। ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਪਸ਼੍ਯ ਸਮਰੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਲਵਗੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅੱਜ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਛਿੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਖੋ।
ਕਥਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰੇਭਿਰ੍ਮਯਾ ਚ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਃ। ਜਿਘਾਂਸੁਭਿਰ੍ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਵ੍ਯਥਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾਨਘ
ਕਿਵੇਂ, ਨਿਰਮਲ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਿਲ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਨਾਹਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸਂਤਾਪਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਦ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।
ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਮਪਿ ਮਾਂ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਪਰਂਤਪ। ਨ ਪਰਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਸ੍ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਤੁਲਵਿਕ੍ਰਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਜੰਗ ਲਈ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅਹਮੁਤ੍ਸਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤਵ ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਯਦਿ ਯਮੋ ਯਦਿ ਪਾਵਕਮਾਰੁਤੌ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਇੰਦਰ ਹੋਣ, ਯਮ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਪਵਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ।
ਤਾਨਹਂ ਯੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਬੇਰਵਰੁਣਾਵਪਿ। ਗਿਰਿਮਾਤ੍ਰਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤਸ਼ੂਲਧਰਸ੍ਯ ਮੇ
ਮੈਂ ਕੁਬੇਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਂਗਾ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਬਰਛੀ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਨਾਲ।
ਨਰ੍ਦਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਬਿਭੀਯਾਦ੍ ਵੈ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਅਥ ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮृਦ੍ਨਤਸ੍ਤਰਸਾ ਰਿਪੂਨ੍
ਮੇਰੀ ਗਰਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਵੀ ਕੰਪ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿਆਂ।
ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਮੁਖਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਜਿਜੀਵਿषੁਃ। ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨ ਗਦਯਾ ਨਾਸਿਨਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਕੋਈ ਵੀ, ਜੋ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ—ਨਾ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਗਦੇ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ।