ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੋ ਦਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਚਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਅਥਾਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਹਵਿष੍ਪਨ੍ਦੋ ਮਧੁष੍ਪਨ੍ਦੋ ਦृਢਨੇਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਹਵਿਸਪੰਦ, ਮਧੁਸਪੰਦ ਤੇ ਡ੍ਰਿੜਨੇਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ — ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ —
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪੋਧਨਮ੍। ਜਿਤਾ ਰਾਜਰ੍षਿਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਕੁਸ਼ਿਕਾਤ੍ਮਜ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਧਨੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ।'
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਰਾਜਰ੍षਿਰਿਤਿ ਵਿਦ੍ਮਹੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਗਾਮ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
'ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਜਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸਮਨ੍ਯੁਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਪਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਪ੍ਤਂ ਰਾਜਰ੍षਿਰਿਤਿ ਮਾਂ ਵਿਦੁਃ
ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੇਵਲ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।'
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯੇ ਤਪਃ ਫਲਮ੍। ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਤਪਾਃ
'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ — ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ,
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪਰਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ,
ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ। ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਯਜੇਯਮਿਤਿ ਰਾਘਵ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, 'ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ।'
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਵਸਿष੍ਠਂ ਸ ਸਮਾਹੂਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਵਾਂ।' ਉਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨਸਾ ਦੱਸਿਆ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸ ਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।' ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਤੋ ਨृਪਃ। ਵਾਸਿष੍ਠਾ ਦੀਰ੍ਘਤਪਸਸ੍ਤਪੋ ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਤੇਪਿਰੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਲੰਬਾ ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਪਸੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਤਂ ਪਰਮਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਵਸਿष੍ਠਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸੌ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਗੁਰੋਃ ਸੁਤਾਨ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਨੁਪੂਰ੍ਵੇਣ ਹ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਸ਼ਰਣਂ ਵਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਹਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯष੍ਟੁਕਾਮੋ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
'ਮੈਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹਾਂ — ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।'
ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਾਨਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ। ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਤੋ ਯਾਚੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤੇ ਮਾਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਾਜਯਨ੍ਤੁ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਯਥਾਹਂ ਵੈ ਦੇਵਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
'ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਲੋਕ ਪਾ ਸਕਾਂ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਗਤਿਮਨ੍ਯਾਂ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਾਨृਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਾਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਂਚਨ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਰੋਧਾਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ। ਤਸ੍ਮਾਦਨਨ੍ਤਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤੋ ਦੈਵਤਂ ਮਮ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋ।
thumb|ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦੀ ਅਠਵੀਂ ਪੰਜਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੋਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ऋषਿਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਰਾਮ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋऽਸਿ ਦੁਰ੍ਮੇਧੋ ਗੁਰੁਣਾ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਾ। ਤਂ ਕਥਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਨ੍ਤਰਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਟੋਲੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਰੋਧਾਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ। ਨ ਚਾਤਿਕ੍ਰਮਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੂਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੀ ਹੈ; ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲੰਘਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤਿ ਸੋਵਾਚ ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਤਂ ਵਯਂ ਵੈ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਰਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਕਥਂਚਨ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ'; ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਬਾਲਿਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪੁਨਃ। ਯਾਜਨੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤੂੰ ਬੱਚਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾ। ਭਗਵਾਨ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਯਜਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜੇ।
ਅਵਮਾਨਂ ਕਥਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍। ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਪਰ੍ਯਾਕੁਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ—
ਸ ਰਾਜਾ ਪੁਨਰੇਵੈਤਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਭਗਵਤਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥੈਵ ਹਿ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਨ੍ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵੋऽਸ੍ਤੁ ਤਪੋਧਨਾਃ। ऋषਿਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਘੋਰਾਭਿਸਂਹਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਹੋਰ ਰਾਹ ਲੱਭਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਭਕਾਮਨਾ, ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ।' ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੀ ਸੀ—
ਸ਼ੇਪੁਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲਤ੍ਵਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ!' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।