ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਯੋਗਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ। ਸਚਿਵੈਃ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਥਿ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਗਮਂ ਚ ਯੋ ਰਾਜਾ ਸਮਯਂ ਚ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ। ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਸਚਿਵੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕਾਮਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪਤੇ। ਭਜੇਤ ਪੁਰੁषਃ ਕਾਲੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ — ਜਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋ — ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਜੋੜ — ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ — ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਚੈਤੇषੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਰਾਜਾ ਵਾ ਰਾਜਮਾਤ੍ਰੋ ਵਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਉਪਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਭੇਦਂ ਕਾਲੇ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਯੋਗਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਾਵੁਭੌ ਚ ਨਯਾਨਯੌ
ਸਾਂਤ, ਦਾਨ, ਵੰਡ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਮਿਲਾਪ — ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚ ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨ੍ ਯਃ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਨਿषੇਵੇਤਾਤ੍ਮਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਨ ਸ ਵ੍ਯਸਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਹਿਤਾਨੁਬਨ੍ਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਜਾ ਸਹਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਜੀਵਿਭਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਾਭ ਦੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਧਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਪੁਰੁषਾਃ ਪਸ਼ੁਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਪ੍ਰਾਗਲ੍ਭ੍ਯਾਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿष੍ਵਭ੍ਯਨ੍ਤਰੀਕृਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਭਿਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਅਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨਭਿਜ੍ਞਾਨਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਧਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਅਹਿਤਂ ਚ ਹਿਤਾਕਾਰਂ ਧਾਰ੍ष੍ਟ੍ਯਾਜ੍ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਾਹ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਯਦੂषਕਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲਾਭ ਵਾਲੀ ਬਣਾਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਵਿਚੋਂ ਜਰੂਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੰਮ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਬੁਧੈਃ। ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਕਾਰਯਨ੍ਤੀਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਵਾ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ ਭਰ੍ਤਾ ਮਿਤ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਣਯੇ। ਵ੍ਯਵਹਾਰੇਣ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ ਸਚਿਵਾਨੁਪਸਂਹਿਤਾਨ੍
ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣੇ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਚਪਲਸ੍ਯੇਹ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸਾਨੁਪ੍ਰਧਾਵਤਃ। ਛਿਦ੍ਰਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਸ੍ਯ ਖਮਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੰਚਲ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਕੌਂਜ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਵਜ੍ਞਾਯ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹਿ ਸੋऽਨਰ੍ਥਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਚ ਵ੍ਯਵਰੋਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਮਿਹ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਮੇऽਨੁਜੇਨ ਚ। ਤਦੇਵ ਨੋ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜੋ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਖੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤਤ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਚੈਵ ਸਂਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੈਨਮਭਾषਤ
ਕੁੰਭਕਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਨ੍ਯੋ ਗੁਰੁਰਿਵਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਨੁਸ਼ਾਸਸੇ। ਕਿਮੇਵਂ ਵਾਕ੍ਸ਼੍ਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਚਾਰਯ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਵਿਭ੍ਰਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮੋਹਾਦ੍ ਵਾ ਬਲਵੀਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯੇਣ ਵਾ। ਨਾਭਿਪਨ੍ਨਮਿਦਾਨੀਂ ਯਦ੍ ਵ੍ਯਰ੍ਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕਥਾ
ਭਲੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਣ, ਮੋਹ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦਿਦਾਨੀਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਗਤਂ ਤੁ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਗਤਂ ਤੁ ਗਤਮੇਵ ਹਿ
ਹੁਣ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ; ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਸ ਦਾ ਗਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਮਾਪਨਯਜਂ ਦੋषਂ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸਮੀਕੁਰੁ। ਯਦਿ ਖਲ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵਾਧਿਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਦਿਖਾ।
ਯਦਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮੈਤਤ੍ਤੇ ਹृਦਿ ਕਾਰ੍ਯਤਮਂ ਮਤਮ੍। ਸ ਸੁਹृਦ੍ ਯੋ ਵਿਪਨ੍ਨਾਰ੍ਥਂ ਦੀਨਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਕੰਮ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ਯੋऽਪਨੀਤੇषੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ। ਤਮਥੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸ ਵਚਨਂ ਧੀਰਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ ਮਦਦ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਕਠੋਰ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਰੁष੍ਟੋऽਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮੁਵਾਚ ਹ। ਅਤੀਵ ਹਿ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਹੌਲੀ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਤਲੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇਖੀਆਂ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬਭਾषੇ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍। ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਵਹਿਤੋ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਮਰਿਂਦਮ
ਕੁੰਭਕਰਣ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਢਾਢਸ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: 'ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।'
ਅਲਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਤਾਪਮੁਪਪਦ੍ਯ ਤੇ। ਰੋषਂ ਚ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੁਖ-ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬੋ। ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ।
ਨੈਤਨ੍ਮਨਸਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਿ ਜੀਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਤਮਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ ਕृਤੇ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ
ਮੇਰੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਪਣੇ ਮਨ 'ਚ ਨਾ ਰੱਖੋ, ਰਾਜਾ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਹਿਤਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਂ ਮਯਾ ਤਵ। ਬਨ੍ਧੁਭਾਵਾਦਭਿਹਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਪਰ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਤੇ ਭਰਾਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ।
ਸਦृਸ਼ਂ ਯਚ੍ਚ ਕਾਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਬਨ੍ਧੁਨਾ। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਕਦਨਂ ਪਸ਼੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਮਯਾ ਰਣੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਦੇਖੋ।
ਅਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਯਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਹਤੇ ਰਾਮੇ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੀਂ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਅੱਜ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਯਾऽऽਨੀਤਂ ਰਣਾਚ੍ਛਿਰਃ। ਸੁਖੀ ਭਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੀਤਾ ਭਵਤੁ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਅੱਜ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਸਿਰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।