ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾ ਯੁਧਿ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਤਦੇਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮਾਤਿष੍ਠ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਨਹਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਦृਸ਼ੋ ਬਲੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤਮੇਤਦੁਤ੍ਤਮਂ ਯਥਾਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਰਣ ਬਾਨ੍ਧਵਪ੍ਰਿਯ। ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਥਯ ਸਪਤ੍ਨਵਾਹਿਨੀਂ ਸ਼ਰਦ੍ਘਨਂ ਪਵਨ ਇਵੋਦ੍ਯਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਥਰਥਰਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
thumb|ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਤ੍ਰਿਸਠੀ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਬਭਾषੇਦਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਚ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੋਹ-ਰੋਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਿਆ ਵੀ।
ਦृष੍ਟੋ ਦੋषੋ ਹਿ ਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪੁਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਣਯੇ। ਹਿਤੇष੍ਵਨਭਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸੋऽਯਮਾਸਾਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਗਲਤੀ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਆਈ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਖਲ੍ਵਭ੍ਯੁਪੇਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਨਿਰਯੇष੍ਵੇਵ ਪਤਨਂ ਯਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਵੈ ਮਹਾਰਾਜ ਕृਤ੍ਯਮੇਤਦਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍। ਕੇਵਲਂ ਵੀਰ੍ਯਦਰ੍ਪੇਣ ਨਾਨੁਬਨ੍ਧੋ ਵਿਚਾਰਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਸਿਰਫ਼ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਯਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਚੋਤ੍ਤਰਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਨ ਸ ਵੇਦ ਨਯਾਨਯੌ
ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਪਿੱਛੋਂ ਕਰੇ, ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਹੀਨਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਪਰੀਤਵਤ੍। ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨਿ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਵੀਂष੍ਯਪ੍ਰਯਤੇष੍ਵਿਵ
ਜੋ ਕੰਮ ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਉਲਟ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਤਨ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਯੋਗਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ। ਸਚਿਵੈਃ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਥਿ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਗਮਂ ਚ ਯੋ ਰਾਜਾ ਸਮਯਂ ਚ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ। ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਸਚਿਵੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕਾਮਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪਤੇ। ਭਜੇਤ ਪੁਰੁषਃ ਕਾਲੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ — ਜਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋ — ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਜੋੜ — ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ — ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਚੈਤੇषੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਰਾਜਾ ਵਾ ਰਾਜਮਾਤ੍ਰੋ ਵਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਉਪਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਭੇਦਂ ਕਾਲੇ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਯੋਗਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਾਵੁਭੌ ਚ ਨਯਾਨਯੌ
ਸਾਂਤ, ਦਾਨ, ਵੰਡ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਮਿਲਾਪ — ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚ ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨ੍ ਯਃ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਨਿषੇਵੇਤਾਤ੍ਮਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਨ ਸ ਵ੍ਯਸਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਹਿਤਾਨੁਬਨ੍ਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਜਾ ਸਹਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਜੀਵਿਭਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਾਭ ਦੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਧਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਪੁਰੁषਾਃ ਪਸ਼ੁਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਪ੍ਰਾਗਲ੍ਭ੍ਯਾਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿष੍ਵਭ੍ਯਨ੍ਤਰੀਕृਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਭਿਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਅਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨਭਿਜ੍ਞਾਨਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਧਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਅਹਿਤਂ ਚ ਹਿਤਾਕਾਰਂ ਧਾਰ੍ष੍ਟ੍ਯਾਜ੍ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਾਹ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਯਦੂषਕਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲਾਭ ਵਾਲੀ ਬਣਾਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਵਿਚੋਂ ਜਰੂਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੰਮ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤੋ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਬੁਧੈਃ। ਵਿਪਰੀਤਾਨਿ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਕਾਰਯਨ੍ਤੀਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੰਮ ਕਰਵਾ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਨ੍ ਭਰ੍ਤਾ ਮਿਤ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਾਨਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਣਯੇ। ਵ੍ਯਵਹਾਰੇਣ ਜਾਨੀਯਾਤ੍ ਸਚਿਵਾਨੁਪਸਂਹਿਤਾਨ੍
ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਹਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣੇ, ਜੋ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਨਹੀਂ।
ਚਪਲਸ੍ਯੇਹ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਸਹਸਾਨੁਪ੍ਰਧਾਵਤਃ। ਛਿਦ੍ਰਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਸ੍ਯ ਖਮਿਵ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੰਚਲ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਕੌਂਜ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਵਜ੍ਞਾਯ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਅਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਹਿ ਸੋऽਨਰ੍ਥਾਨ੍ ਸ੍ਥਾਨਾਚ੍ਚ ਵ੍ਯਵਰੋਪ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਰੂਰ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਮਿਹ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਮੇऽਨੁਜੇਨ ਚ। ਤਦੇਵ ਨੋ ਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜੋ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਖੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਤਤ੍ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਭ੍ਰੁਕੁਟਿਂ ਚੈਵ ਸਂਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚੈਨਮਭਾषਤ
ਕੁੰਭਕਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਭੌਂਹ ਚੜ੍ਹਾਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਨ੍ਯੋ ਗੁਰੁਰਿਵਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਤ੍ਵਮਨੁਸ਼ਾਸਸੇ। ਕਿਮੇਵਂ ਵਾਕ੍ਸ਼੍ਰਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ ਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਚਾਰਯ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਵਿਭ੍ਰਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮੋਹਾਦ੍ ਵਾ ਬਲਵੀਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯੇਣ ਵਾ। ਨਾਭਿਪਨ੍ਨਮਿਦਾਨੀਂ ਯਦ੍ ਵ੍ਯਰ੍ਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਕਥਾ
ਭਲੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਣ, ਮੋਹ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਦ੍ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦਿਦਾਨੀਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਗਤਂ ਤੁ ਨਾਨੁਸ਼ੋਚਨ੍ਤਿ ਗਤਂ ਤੁ ਗਤਮੇਵ ਹਿ
ਹੁਣ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ; ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਸ ਦਾ ਗਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਮਾਪਨਯਜਂ ਦੋषਂ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸਮੀਕੁਰੁ। ਯਦਿ ਖਲ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮੇ ਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਵਾਧਿਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੌਰਤ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰ; ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਾ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਸ਼ੌਰ ਦਿਖਾ।