ਸ਼ਂਸ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਯਂ ਤੇऽਤ੍ਰ ਕੋ ਵਾ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
'ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਹੈ? ਕੌਣ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ?' ਇੰਝ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਭਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਰੋषੇਣ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਕਾਲਃ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸੁषੁਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਮਮ ਰਾਮਕृਤਂ ਭਯਮ੍। ਏष ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤੋ ਬਲੀ
'ਤੂੰ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ ਡਰ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚਲਿਆ। ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੂਲਂ ਨਃ ਪਰਿਕृਨ੍ਤਤਿ। ਹਨ੍ਤ ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
'ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੇਖ, ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਕਿਵੇਂ ਹਨ।'
ਸੇਤੁਨਾ ਸੁਖਮਾਗਤ੍ਯ ਵਾਨਰੈਕਾਰ੍ਣਵਂ ਕृਤਮ੍। ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮੁਖ੍ਯਤਮਾ ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰੈਰ੍ਯੁਧਿ
ਪੁਲ ਬਣ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਨ। ਨ ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤਪੂਰ੍ਵਾਃ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਵਾਨਰਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਤਦੇਤਦ੍ ਭਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵੇਹ ਮਹਾਬਲ। ਨਾਸ਼ਯ ਤ੍ਵਮਿਮਾਨਦ੍ਯ ਤਦਰ੍ਥਂ ਬੋਧਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬਚਾ। ਅੱਜ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਪਿਤਕੋਸ਼ਂ ਚ ਸ ਤ੍ਵਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯ ਮਾਮ੍। ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵੇਮਾਂ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਵਸ਼ੇषਿਤਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਖਜਾਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਲੰਕਾ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਮਯੈਵਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵੋ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਂਤਪ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਯ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮਮ ਚ ਸ੍ਨੇਹਃ ਪਰਾ ਸਮ੍ਭਾਵਨਾ ਚ ਮੇ। ਦੇਵਾਸੁਰੇषੁ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸੁਰਾ ਯੁਧਿ
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਤਦੇਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮਾਤਿष੍ਠ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮ। ਨਹਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸਦृਸ਼ੋ ਬਲੀ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਬਲਵਾਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤਮੇਤਦੁਤ੍ਤਮਂ ਯਥਾਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਰਣ ਬਾਨ੍ਧਵਪ੍ਰਿਯ। ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਥਯ ਸਪਤ੍ਨਵਾਹਿਨੀਂ ਸ਼ਰਦ੍ਘਨਂ ਪਵਨ ਇਵੋਦ੍ਯਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਥਰਥਰਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਹਵਾ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
thumb|ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਤ੍ਰਿਸਠੀ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਬਭਾषੇਦਂ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਜਹਾਸ ਚ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੋਹ-ਰੋਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ ਤੇ ਹੱਸਿਆ ਵੀ।
ਦृष੍ਟੋ ਦੋषੋ ਹਿ ਯੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਪੁਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਰ੍ਣਯੇ। ਹਿਤੇष੍ਵਨਭਿਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸੋऽਯਮਾਸਾਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਜੋ ਗਲਤੀ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਆਈ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਖਲ੍ਵਭ੍ਯੁਪੇਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਨਿਰਯੇष੍ਵੇਵ ਪਤਨਂ ਯਥਾ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਵੈ ਮਹਾਰਾਜ ਕृਤ੍ਯਮੇਤਦਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍। ਕੇਵਲਂ ਵੀਰ੍ਯਦਰ੍ਪੇਣ ਨਾਨੁਬਨ੍ਧੋ ਵਿਚਾਰਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚੇ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਸਿਰਫ਼ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰ੍ਯਾਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪੂਰ੍ਵਂ ਚੋਤ੍ਤਰਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਨ ਸ ਵੇਦ ਨਯਾਨਯੌ
ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਪਿੱਛੋਂ ਕਰੇ, ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਹੀਨਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਵਿਪਰੀਤਵਤ੍। ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨਿ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਵੀਂष੍ਯਪ੍ਰਯਤੇष੍ਵਿਵ
ਜੋ ਕੰਮ ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਉਲਟ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਤਨ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਯੋਗਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਯਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ। ਸਚਿਵੈਃ ਸਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਥਿ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਗਮਂ ਚ ਯੋ ਰਾਜਾ ਸਮਯਂ ਚ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ। ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਸਚਿਵੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚਾਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੇ ਜੋ ਰਾਜਾ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਮਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕਾਮਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪਤੇ। ਭਜੇਤ ਪੁਰੁषਃ ਕਾਲੇ ਤ੍ਰੀਣਿ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ, ਧਨ ਜਾਂ ਇੱਛਾ — ਜਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨੋ — ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੋ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਜੋੜ — ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ — ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਚੈਤੇषੁ ਯਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਰਾਜਾ ਵਾ ਰਾਜਮਾਤ੍ਰੋ ਵਾ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।
ਉਪਪ੍ਰਦਾਨਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਭੇਦਂ ਕਾਲੇ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਯੋਗਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਾਵੁਭੌ ਚ ਨਯਾਨਯੌ
ਸਾਂਤ, ਦਾਨ, ਵੰਡ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਸ਼ੌਰ, ਤੇ ਮਿਲਾਪ — ਰਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਵਿਚ ਸਹੀ ਤੇ ਗਲਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨ੍ ਯਃ ਸਮ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸਚਿਵੈਃ ਸਹ। ਨਿषੇਵੇਤਾਤ੍ਮਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਨ ਸ ਵ੍ਯਸਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ।
ਹਿਤਾਨੁਬਨ੍ਧਮਾਲੋਕ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮਿਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਜਾ ਸਹਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੈਃ ਸਚਿਵੈਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਜੀਵਿਭਿਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਾਭ ਦੇ ਜੋੜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਧਨ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਜੀਣ ਵਾਲੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰੇ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਾਨ੍ ਪੁਰੁषਾਃ ਪਸ਼ੁਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਪ੍ਰਾਗਲ੍ਭ੍ਯਾਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿष੍ਵਭ੍ਯਨ੍ਤਰੀਕृਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਬੋਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਤੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਭਿਹਿਤਂ ਵਚਃ। ਅਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨਭਿਜ੍ਞਾਨਾਂ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਧਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲੈਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਅਹਿਤਂ ਚ ਹਿਤਾਕਾਰਂ ਧਾਰ੍ष੍ਟ੍ਯਾਜ੍ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਿ ਯੇ ਨਰਾਃ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਬਾਹ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਕृਤ੍ਯਦੂषਕਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਲਾਭ ਵਾਲੀ ਬਣਾਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਵਿਚੋਂ ਜਰੂਰ ਬਾਹਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੰਮ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ।