ਉਚ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਹਰਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਇਹ ਵੱਡਾ ਯੰਤਰ ਉਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵਾਨਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਮਤ੍ ਸੁਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੀਲਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸੁਚਿੱਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੀਲ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਗਚ੍ਛ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਪਾਵਕੇ। ਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਲਙ੍ਕਾਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਥ ਸਂਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ; ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਲੈ ਲੈ।
ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਸਂਹਰਨ੍। ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੈਲਪਾਣਯਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ; ਸਭ ਵਾਨਰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਣ।
ਰਾਘਵੇਣ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਨੀਲੋ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਨੀਲ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ-ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ।
ਤਤੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰਭੋ ਹਨੂਮਾਨਙ੍ਗਦਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸ਼ੈਲਾਭਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਗਵਾਕਸ਼, ਸ਼ਰਭ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਅੰਗਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਆਏ।
ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਹਰਯੋ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਪਾਦਪੈਰਰ੍ਦਯਨ੍ ਵੀਰਾ ਵਾਨਰਾਃ ਪਰਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿੱਤੂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸੂਰਵੇਰ ਸਨ, ਰੱਖਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਰਚੁਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਰੀਣਾਂ ਤਦਨੀਕਮੁਗ੍ਰਂ ਰਰਾਜ ਸ਼ੈਲੋਦ੍ਯਤਵृਕ੍ਸ਼ਹਸ੍ਤਮ੍। ਗਿਰੇਃ ਸਮੀਪਾਨੁਗਤਂ ਯਥੈਵ ਮਹਨ੍ਮਹਾਮ੍ਭੋਧਰਜਾਲਮੁਗ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਹੋਵੇ।
thumb|ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ।
ਸ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਨਿਦ੍ਰਾਮਦਸਮਾਕੁਲਃ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਯਯੌ ਵਿਪੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਮਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵृਤਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਗृਹੇਭ੍ਯਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਦਾ ਯਯੌ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਰਦਾ ਗਿਆ।
ਸ ਹੇਮਜਾਲਵਿਤਤਂ ਭਾਨੁਭਾਸ੍ਵਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਭ੍ਰਜਾਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤੇਰ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੂਰੇऽਗ੍ਰਜਮਾਸਨਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਸਨਸ੍ਥਮ੍
ਉਹ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੂਰ, ਤਖਤ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ ਭਵਨਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪਦਨ੍ਯਾਸੈਰਕਮ੍ਪਯਤ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਭਰਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਪਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਗृਹਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਭਿਵਿਗਾਹ੍ਯ ਚ। ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਾਸੀਨਂ ਵਿਮਾਨੇ ਪੁष੍ਪਕੇ ਗੁਰੁਮ੍
ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਣਯੋਗ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਤ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਂਨਿਕਰ੍षਮੁਪਾਨਯਤ੍
ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਅਥਾਸੀਨਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ?'
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚੈਨਂ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਵਣਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਸ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋ ਯਥਾਵਚ੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਤੇ ਭਰਾ ਨੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ੁਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਵਰਾਸਨਮ੍। ਸ ਤਦਾਸਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਦਿਵਯ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਰਾਵਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਮਹਮਾਦृਤ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਐਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਜਗਾਇਆ?'
ਸ਼ਂਸ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਯਂ ਤੇऽਤ੍ਰ ਕੋ ਵਾ ਪ੍ਰੇਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
'ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਡਰ ਹੈ? ਕੌਣ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ?' ਇੰਝ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਭਰਾ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਰੋषੇਣ ਪਰਿਵृਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਕਾਲਃ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸੁषੁਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨੀषੇ ਮਮ ਰਾਮਕृਤਂ ਭਯਮ੍। ਏष ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਹਿਤੋ ਬਲੀ
'ਤੂੰ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਹੋਇਆ ਡਰ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਚਲਿਆ। ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੂਲਂ ਨਃ ਪਰਿਕृਨ੍ਤਤਿ। ਹਨ੍ਤ ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ
'ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵੇਖ, ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਤੇ ਉਪਵਨ ਕਿਵੇਂ ਹਨ।'
ਸੇਤੁਨਾ ਸੁਖਮਾਗਤ੍ਯ ਵਾਨਰੈਕਾਰ੍ਣਵਂ ਕृਤਮ੍। ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮੁਖ੍ਯਤਮਾ ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਵਾਨਰੈਰ੍ਯੁਧਿ
ਪੁਲ ਬਣ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਂਚਨ। ਨ ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਿਤਪੂਰ੍ਵਾਃ ਕਦਾਚਨ
ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਵਾਨਰਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਤਦੇਤਦ੍ ਭਯਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵੇਹ ਮਹਾਬਲ। ਨਾਸ਼ਯ ਤ੍ਵਮਿਮਾਨਦ੍ਯ ਤਦਰ੍ਥਂ ਬੋਧਿਤੋ ਭਵਾਨ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬਚਾ। ਅੱਜ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਇਸ ਲਈ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਪਿਤਕੋਸ਼ਂ ਚ ਸ ਤ੍ਵਮਭ੍ਯੁਪਪਦ੍ਯ ਮਾਮ੍। ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵੇਮਾਂ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਵਸ਼ੇषਿਤਾਮ੍
ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਖਜਾਨਾ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਲੰਕਾ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਬਚਾ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰਰ੍ਥੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍। ਮਯੈਵਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵੋ ਹਿ ਭ੍ਰਾਤਾ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਰਂਤਪ
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਯ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮਮ ਚ ਸ੍ਨੇਹਃ ਪਰਾ ਸਮ੍ਭਾਵਨਾ ਚ ਮੇ। ਦੇਵਾਸੁਰੇषੁ ਯੁਦ੍ਧੇषੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹੈ।