ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵਿਤਤ੍ਰਾਸ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਥਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਡਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾਸਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਮृਤਕਲ੍ਪਃ ਸ਼ਯਿष੍ਯਸੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਪੌਲਸਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਸੌਂਦੇ ਰਹੋਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤੋऽਥ ਨਿਪਪਾਤਾਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ। ਤਤਃ ਪਰਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਫਲਕਾਲੇ ਨਿਕृਤ੍ਯਤੇ। ਨ ਨਪ੍ਤਾਰਂ ਸ੍ਵਕਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੇਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈਣ ਵੇਲੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਵਚਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਕਾਲਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਯਨੇ ਜਾਗਰੇ ਤਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸੌਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਉਸ ਦੇ ਸੌਣ ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ਯਿਤਾ ਹ੍ਯੇष षਣ੍ਮਾਸਮੇਕਾਹਂ ਜਾਗਰਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਸੌਂਦਾ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਾਗੇਗਾ।
ਏਕੇਨਾਹ੍ਨਾ ਤ੍ਵਸੌ ਵੀਰਸ਼੍ਚਰਨ੍ ਭੂਮਿਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਸਂਵृਦ੍ਧ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇਹ ਵੀਰ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸੋऽਸੌ ਵ੍ਯਸਨਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਬੋਧਯਤ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਭੀਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ ਏष ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਿਬਿਰਾਦ੍ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਪਰਿਧਾਵਤਿ
ਇਹੀ ਵੀਰ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਹਰਯੋऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਕਥਮੇਨਂ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਜ ਵਾਨਰ ਭੱਜ ਗਏ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਨਰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਣਗੇ?
ਉਚ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਹਰਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਇਹ ਵੱਡਾ ਯੰਤਰ ਉਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵਾਨਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਮਤ੍ ਸੁਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੀਲਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸੁਚਿੱਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੀਲ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਗਚ੍ਛ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਪਾਵਕੇ। ਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਲਙ੍ਕਾਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਥ ਸਂਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ; ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਲੈ ਲੈ।
ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਸਂਹਰਨ੍। ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੈਲਪਾਣਯਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ; ਸਭ ਵਾਨਰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਣ।
ਰਾਘਵੇਣ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਨੀਲੋ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਨੀਲ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ-ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ।
ਤਤੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰਭੋ ਹਨੂਮਾਨਙ੍ਗਦਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸ਼ੈਲਾਭਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਗਵਾਕਸ਼, ਸ਼ਰਭ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਅੰਗਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਆਏ।
ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਹਰਯੋ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਪਾਦਪੈਰਰ੍ਦਯਨ੍ ਵੀਰਾ ਵਾਨਰਾਃ ਪਰਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿੱਤੂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸੂਰਵੇਰ ਸਨ, ਰੱਖਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਰਚੁਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਰੀਣਾਂ ਤਦਨੀਕਮੁਗ੍ਰਂ ਰਰਾਜ ਸ਼ੈਲੋਦ੍ਯਤਵृਕ੍ਸ਼ਹਸ੍ਤਮ੍। ਗਿਰੇਃ ਸਮੀਪਾਨੁਗਤਂ ਯਥੈਵ ਮਹਨ੍ਮਹਾਮ੍ਭੋਧਰਜਾਲਮੁਗ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਹੋਵੇ।
thumb|ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ।
ਸ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਨਿਦ੍ਰਾਮਦਸਮਾਕੁਲਃ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਯਯੌ ਵਿਪੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਮਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵृਤਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਗृਹੇਭ੍ਯਃ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਦਾ ਯਯੌ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਰਦਾ ਗਿਆ।
ਸ ਹੇਮਜਾਲਵਿਤਤਂ ਭਾਨੁਭਾਸ੍ਵਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਪੁਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਤਦਾ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਭ੍ਰਜਾਲਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤੇਰ੍ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੂਰੇऽਗ੍ਰਜਮਾਸਨਸ੍ਥਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਸਨਸ੍ਥਮ੍
ਉਹ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਦੂਰ, ਤਖਤ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ ਭਵਨਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪਦਨ੍ਯਾਸੈਰਕਮ੍ਪਯਤ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਭਰਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਥਾਪਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਗृਹਂ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਭਿਵਿਗਾਹ੍ਯ ਚ। ਦਦਰ੍ਸ਼ੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਾਸੀਨਂ ਵਿਮਾਨੇ ਪੁष੍ਪਕੇ ਗੁਰੁਮ੍
ਭਰਾ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਣਯੋਗ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਤ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਅਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਂਨਿਕਰ੍षਮੁਪਾਨਯਤ੍
ਦਸਗ੍ਰੀਵ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ।
ਅਥਾਸੀਨਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਕਿਂ ਕृਤ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ?'
ਉਤ੍ਪਤ੍ਯ ਚੈਨਂ ਮੁਦਿਤੋ ਰਾਵਣਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ। ਸ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋ ਯਥਾਵਚ੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਤੇ ਭਰਾ ਨੇ ਗਲੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ੁਭਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਵਰਾਸਨਮ੍। ਸ ਤਦਾਸਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਦਿਵਯ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਉਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਰਾਵਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਕਿਮਰ੍ਥਮਹਮਾਦृਤ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਐਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਜਗਾਇਆ?'