ਬਾਲੇਨ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਦ ਬੱਚਾ ਹੀ ਸੀ ਤੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਭੁੱਖਾ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ ਜੰਤੂ ਖਾ ਲਏ।
ਤੇषੁ ਸਮ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੇषੁ ਪ੍ਰਜਾ ਭਯਨਿਪੀਡਿਤਾਃ। ਯਾਨ੍ਤ ਸ੍ਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤਮਪ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਜੀਵ ਖਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਗਏ ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਕੁਪਿਤੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਘਾਨ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਿਤੇਨ ਵਜ੍ਰੀ। ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਚਚਾਲ ਕੋਪਾਚ੍ਚ ਭृਸ਼ਂ ਨਨਾਦ
ਫਿਰ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੰਬਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਨਾਦਂ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਭੂਯੋ ਵਿਤਤ੍ਰਸੁਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜਦ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਿष੍ਕृष੍ਯੈਰਾਵਤਾਦ੍ ਦਨ੍ਤਂ ਜਘਾਨੋਰਸਿ ਵਾਸਵਮ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ 'ਤੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਐਰਾਵਤ ਤੋਂ ਦੰਦ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਪ੍ਰਹਾਰਾਰ੍ਤੋ ਵਿਜਜ੍ਵਾਲ ਸ ਵਾਸਵਃ। ਤਤੋ ਵਿषੇਦੁਃ ਸਹਸਾ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਦਾਨਵਾਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਵਾਸਵ ਦਰਦ ਵਿੱਚ ਤਪਕ ਉਠਿਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅਚਾਨਕ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਜਾਭਿਃ ਸਹ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਯੌ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਸਵਯੰਭੂ ਦੇ ਥਾਂ ਗਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਾਪਿ ਧਰ੍षਣਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਧ੍ਵਂਸਨਂ ਚਾਪਿ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਹਰਣਂ ਭृਸ਼ਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲੈਣਾ—
ਏਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਯਦਿ ਤ੍ਵੇष ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸ਼ੂਨ੍ਯੋ ਲੋਕੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵਾਸਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਾਵਾਹਯਾਮਾਸ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਵਾਸਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਵਿਤਤ੍ਰਾਸ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਥਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਡਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਲੋਕਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨਾਸਿ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਮृਤਕਲ੍ਪਃ ਸ਼ਯਿष੍ਯਸੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਪੌਲਸਤਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਸੌਂਦੇ ਰਹੋਗੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤੋऽਥ ਨਿਪਪਾਤਾਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ। ਤਤਃ ਪਰਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਫਲਕਾਲੇ ਨਿਕृਤ੍ਯਤੇ। ਨ ਨਪ੍ਤਾਰਂ ਸ੍ਵਕਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੇਵਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈਣ ਵੇਲੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਵਚਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਕਾਲਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਯਨੇ ਜਾਗਰੇ ਤਥਾ
ਤੁਸੀਂ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸੌਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਉਸ ਦੇ ਸੌਣ ਅਤੇ ਜਾਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਭੂਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ਯਿਤਾ ਹ੍ਯੇष षਣ੍ਮਾਸਮੇਕਾਹਂ ਜਾਗਰਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਸੌਂਦਾ ਰਹੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਾਗੇਗਾ।
ਏਕੇਨਾਹ੍ਨਾ ਤ੍ਵਸੌ ਵੀਰਸ਼੍ਚਰਨ੍ ਭੂਮਿਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਸਂਵृਦ੍ਧ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਇਹ ਵੀਰ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸੋऽਸੌ ਵ੍ਯਸਨਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਬੋਧਯਤ੍। ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਭੀਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਵਣਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ ਏष ਨਿਰ੍ਗਤੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਿਬਿਰਾਦ੍ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਭृਸ਼ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਪਰਿਧਾਵਤਿ
ਇਹੀ ਵੀਰ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਹਰਯੋऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ। ਕਥਮੇਨਂ ਰਣੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਜ ਵਾਨਰ ਭੱਜ ਗਏ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਨਰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਣਗੇ?
ਉਚ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੇਤਤ੍ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਹਰਯੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਨਿਰ੍ਭਯਾਃ
ਸਭ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ: ਇਹ ਵੱਡਾ ਯੰਤਰ ਉਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵਾਨਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਵਿਭੀषਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਮਤ੍ ਸੁਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍। ਉਵਾਚ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨੀਲਂ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਤਦਾ
ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਸੁਚਿੱਤ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੀਲ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਗਚ੍ਛ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਪਾਵਕੇ। ਦ੍ਵਾਰਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਲਙ੍ਕਾਯਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਥ ਸਂਕ੍ਰਮਾਨ੍
ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕਠਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ; ਲੰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ ਲੈ ਲੈ।
ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਸਂਹਰਨ੍। ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੈਲਪਾਣਯਃ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ; ਸਭ ਵਾਨਰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਣ।
ਰਾਘਵੇਣ ਸਮਾਦਿष੍ਟੋ ਨੀਲੋ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਨੀਲ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ-ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ।
ਤਤੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ਼ਰਭੋ ਹਨੂਮਾਨਙ੍ਗਦਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਸ਼ੈਲਾਭਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਗਵਾਕਸ਼, ਸ਼ਰਭ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਅੰਗਦ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਆਏ।
ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਹਰਯੋ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਪਾਦਪੈਰਰ੍ਦਯਨ੍ ਵੀਰਾ ਵਾਨਰਾਃ ਪਰਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿੱਤੂ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸੂਰਵੇਰ ਸਨ, ਰੱਖਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੁਰਚੁਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਰੀਣਾਂ ਤਦਨੀਕਮੁਗ੍ਰਂ ਰਰਾਜ ਸ਼ੈਲੋਦ੍ਯਤਵृਕ੍ਸ਼ਹਸ੍ਤਮ੍। ਗਿਰੇਃ ਸਮੀਪਾਨੁਗਤਂ ਯਥੈਵ ਮਹਨ੍ਮਹਾਮ੍ਭੋਧਰਜਾਲਮੁਗ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਹੋਵੇ।
thumb|ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਸਰਗ।
ਸ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਨਿਦ੍ਰਾਮਦਸਮਾਕੁਲਃ। ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਯਯੌ ਵਿਪੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਮਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਚੱਲ ਪਿਆ।