ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍। ਵਰਾਹਾਨ੍ ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭਕ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਸੂਰ ਤੇ ਭੈਸਾਂ ਖਾ ਗਿਆ।
ਆਦਦ੍ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਾਂਸਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤृषਿਤੋऽਪਿਬਤ੍। ਮੇਦਃਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਪੌ ਸ਼ਕ੍ਰਰਿਪੁਸ੍ਤਦਾ
ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਸ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ; ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਰਬੀ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵੀ ਪੀ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤृਪ੍ਤ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਨਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਉੱਠੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਲੁषੀਕृਤਲੋਚਨਃ। ਚਾਰਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਤਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਨਜ਼ਰ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨ੍ ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਃ। ਬੋਧਨਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਹਮਾਦृਤ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਯਂ ਵਾ ਨੇਹ ਕਿਂਚਨ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਜਗਾਇਆ? ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਾਲ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?
ਅਥਵਾ ਧ੍ਰੁਵਮਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਪਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਦਰ੍ਥਮੇਵ ਤ੍ਵਰਿਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਹੋਰੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਤੁਰਤ ਜਗਾਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਭਯਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਦਾਰਯਿष੍ਯੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾ ਸ਼ੀਤਯਿष੍ਯੇ ਤਥਾਨਲਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਡਰ ਮੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯਲ੍ਪਕਾਰਣੇ ਸੁਪ੍ਤਂ ਬੋਧਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਦृਸ਼ਮ੍। ਤਦਾਖ੍ਯਾਤਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਨਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਕ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਮਾਮਲੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਚਿਵੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਜਦ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਯੂਪਾਕਸ਼, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਨੋ ਦੇਵਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ। ਮਾਨੁषਾਨ੍ਨੋ ਭਯਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ
ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਰਾਜੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਨ ਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਯਾਦृਸ਼ਂ ਮਾਨੁषਂ ਰਾਜਨ੍ ਭਯਮਸ੍ਮਾਨੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੈਤ ਜਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਰਾਜੇ, ਜੋ ਡਰ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਵਾਨਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੈਰ੍ਲਙ੍ਕੇਯਂ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ। ਸੀਤਾਹਰਣਸਂਤਪ੍ਤਾਦ੍ ਰਾਮਾਨ੍ਨਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਭਯਮ੍
ਲੰਕਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੈ।
ਏਕੇਨ ਵਾਨਰੇਣੇਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਪੁਰੀ। ਕੁਮਾਰੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰਃ ਸਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਅਕਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਃ। ਵ੍ਰਜੇਤਿ ਸਂਯੁਗੇ ਮੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮੇਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਖੁਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੌਲਸਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਨ੍ਨ ਦੇਵੈਃ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਨਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨ ਦਾਨਵੈਃ। ਕृਤਃ ਸ ਇਹ ਰਾਮੇਣ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਸਂਸ਼ਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਦੈਤਾਂ, ਨਾ ਦਾਨਵਾਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਸ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਯੁਧਿ ਪਰਾਭਵਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਯੂਪਾਕਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਬਾਰੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਯੂਪਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਰਾਘਵਂ ਚ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਮ੍
ਯੂਪਾਕਸ਼, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਾਘਵ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰੀਣਾਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤੈਃ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਤਰਪਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਲਹੂ ਖੁਦ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਰੋषਵਿਵृਦ੍ਧਦੋषਮ੍। ਮਹੋਦਰੋ ਨੈਰ੍ऋਤਯੋਧਮੁਖ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਉਸ ਦੀ ਘਮੰਡ ਭਰੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹੋਦਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੁਣਦੋषੌ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ। ਪਸ਼੍ਚਾਦਪਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ ਯੁਧਿ ਵਿਜੇष੍ਯਸਿ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਅਵਗੁਣ ਸੋਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੀਂਗਾ।
ਮਹੋਦਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹੋਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਹਾ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਤੁਰਤ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਪ੍ਤਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭੀਮਰੂਪਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤੇऽਭਿਗਮ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਮਾਸੀਨਂ ਪਰਮਾਸਨੇ। ਊਚੁਰ੍ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਵਣ ਕੋਲ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਏ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋऽਸੌ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਕਥਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤੁ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਤਮਿਹਾਗਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੁੰਭਕਰਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਹੁਣ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੋਗੇ?"
ਰਾਵਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧृष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤਾਨੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੇਨਮਿਹੇਚ੍ਛਾਮਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਚ ਪੂਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ, ਡਰ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੀ ਯਥਾ-ਉਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।"
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੂਚੂ ਰਾਵਣਚੋਦਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ ਮੁੜ ਗਏ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਗਮਨੇ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯ
"ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਰਾਜਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਚਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਓ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੋ।"
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ਼ਯਨਾਦੁਤ੍ਪਪਾਤ ਹ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ" ਕਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਛੋਲੇ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਯ ਵਦਨਂ ਹृष੍ਟਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਃ। ਪਿਪਾਸੁਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਮਾਸ ਪਾਨਂ ਬਲਸਮੀਰਣਮ੍
ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਾਬ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ।