ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਤੇਜਸਾ। ਵਸਿष੍ਠੋ ਗ੍ਰਸਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡੇਨ ਰਾਘਵ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਰਾਘਵ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੰਡ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗ੍ਰਸਮਾਨਸ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਂ ਰੌਦ੍ਰਂ ਰੂਪਮਾਸੀਤ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮਰੀਚ੍ਯ ਇਵ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰਗ੍ਨੇਰ੍ਧੂਮਾਕੁਲਾਰ੍ਚਿषਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਰ ਰੋਮ-ਕੂਪ ਵਿਚੋਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਧੂੰਮ ਰਹਿਤ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਲੋਅ ਵਾਂਗ, ਕਿਰਣਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਵਲਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਸ਼੍ਚ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਕਰੋਦ੍ਯਤਃ। ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨੇਰ੍ਯਮਦਣ੍ਡ ਇਵਾਪਰਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਉਚਾ ਕੀਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੰਡ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਧੂੰਮ ਰਹਿਤ ਲੋਅ ਵਾਂਗ, ਯਮ ਦਾ ਦੰਡ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤੁਵਨ੍ ਮੁਨਿਗਣਾ ਵਸਿष੍ਠਂ ਜਪਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਅਮੋਘਂ ਤੇ ਬਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤੇਜੋ ਧਾਰਯ ਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: 'ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਣ; ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖ।'
ਨਿਗृਹੀਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਅਮੋਘਂ ਤੇ ਬਲਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲੋਕਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਗਤਵ੍ਯਥਾਃ
'ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ—ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਮਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਵਿਨਿਕृਤੋ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਧਿਗ੍ ਬਲਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਬਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋਬਲਂ ਬਲਮ੍। ਏਕੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡੇਨ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਹਤਾਨਿ ਮੇ
'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਹੀ ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਇਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੰਡ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ।'
ਤਦੇਤਤ੍ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ। ਤਪੋ ਮਹਤ੍ ਸਮਾਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਯਦ੍ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਬਣਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।'
thumb|ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲ ਕਾਂਡ ਦੀ ਸਤਪੰਜਵੀਂ ਸਰਗਾ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸਂਤਪ੍ਤਹृਦਯਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਕृਤਵੈਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਿष੍ਯਾ ਸਹ ਰਾਘਵ। ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਘੋਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਰਾਘਵ; ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗਾ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੋ ਦਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚਚਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਅਥਾਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਹਵਿष੍ਪਨ੍ਦੋ ਮਧੁष੍ਪਨ੍ਦੋ ਦृਢਨੇਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਹਵਿਸਪੰਦ, ਮਧੁਸਪੰਦ ਤੇ ਡ੍ਰਿੜਨੇਤਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ — ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ —
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਪੋਧਨਮ੍। ਜਿਤਾ ਰਾਜਰ੍षਿਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਤਪਸਾ ਕੁਸ਼ਿਕਾਤ੍ਮਜ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਧਨੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਕੁਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ।'
ਅਨੇਨ ਤਪਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਹਿ ਰਾਜਰ੍षਿਰਿਤਿ ਵਿਦ੍ਮਹੇ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜਗਾਮ ਸਹ ਦੈਵਤੈਃ
'ਇਸ ਤਪ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਪਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਜਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾਵਿष੍ਟਃ ਸਮਨ੍ਯੁਰਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਪਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਪ੍ਤਂ ਰਾਜਰ੍षਿਰਿਤਿ ਮਾਂ ਵਿਦੁਃ
ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੇਵਲ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।'
ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯੇ ਤਪਃ ਫਲਮ੍। ਏਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਤਪਾਃ
'ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ — ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ,
ਤਪਸ਼੍ਚਚਾਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪਰਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ,
ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਰਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ। ਤਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਯਜੇਯਮਿਤਿ ਰਾਘਵ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਜੋ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਇਆ, 'ਮੈਂ ਯਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ੀ।'
ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰੇਣ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਵਸਿष੍ਠਂ ਸ ਸਮਾਹੂਯ ਕਥਯਾਮਾਸ ਚਿਨ੍ਤਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲਵਾਂ।' ਉਸ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨਸਾ ਦੱਸਿਆ।
ਅਸ਼ਕ੍ਯਮਿਤਿ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਸ ਯਯੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਪਰ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।' ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਤੋ ਨृਪਃ। ਵਾਸਿष੍ਠਾ ਦੀਰ੍ਘਤਪਸਸ੍ਤਪੋ ਯਤ੍ਰ ਹਿ ਤੇਪਿਰੇ
ਫਿਰ, ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਲੰਬਾ ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਪਸੀ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਙ੍ਕੁਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਤਂ ਪਰਮਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਵਸਿष੍ਠਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸੌ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਗੁਰੋਃ ਸੁਤਾਨ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਨੁਪੂਰ੍ਵੇਣ ਹ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਸਭ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਲਜਾ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਸ਼ਰਣਂ ਵਃ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋऽਹਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਭ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯष੍ਟੁਕਾਮੋ ਮਹਾਯਜ੍ਞਂ ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਥ
'ਮੈਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹਾਂ — ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।'
ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਾਨਹਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਯੇ। ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਤੋ ਯਾਚੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
'ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਤੇ ਮਾਂ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਾਜਯਨ੍ਤੁ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਸਸ਼ਰੀਰੋ ਯਥਾਹਂ ਵੈ ਦੇਵਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
'ਤੁਸੀਂ, ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਯਜਨ ਕਰਵਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਲੋਕ ਪਾ ਸਕਾਂ।'