ਅਨ੍ਯੇ ਭੇਰੀਃ ਸਮਾਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਕੇਸ਼ਾਨਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਲੁਲੁਪੁਃ ਕਰ੍ਣਾਨਨ੍ਯੇ ਦਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੁੰਬ ਲਏ।
ਉਦਕੁਮ੍ਭਸ਼ਤਾਨਨ੍ਯੇ ਸਮਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤ ਕਰ੍ਣਯੋਃ। ਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪਸ੍ਪਨ੍ਦੇ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਉਡੇਲ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਕੂੰਭਕਰਨ, ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਲਿਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਤਯਨ੍ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਡੇ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਰਜ੍ਜੁਬਨ੍ਧਨਬਦ੍ਧਾਭਿਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਨ ਪ੍ਰਾਬੁਧ੍ਯਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ।
ਵਾਰਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰੀਰੇऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪਰਮਬੁਧ੍ਯਤ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਦੌੜੇ; ਫਿਰ ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਉਹ ਛੂਹ ਵਾਪਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਸ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਵृਕ੍ਸ਼ੈ- ਰਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਾਰਾਨ੍। ਨਿਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਸਹਸੋਤ੍ਪਪਾਤ
ਜਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਉਸ 'ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਭਾਰੀ ਝਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਸੀ; ਨੀਂਦ ਘਟਣ ਕਾਰਨ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਨਾਗਭੋਗਾਚਲਸ਼ृਙ੍ਗਕਲ੍ਪੌ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੂ ਜਿਤਵਜ੍ਰਸਾਰੌ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਡਵਾਮੁਖਾਭਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰੋऽਸੌ ਵਿਕृਤਂ ਜਜृਮ੍ਭੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖਤ, ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਘੋੜੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਤਾਲਸਂਨਿਭਮ੍। ਦਦृਸ਼ੇ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਾਗ੍ਰੇ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਜृਮ੍ਭਮਾਣੋऽਤਿਬਲਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ, ਹੁਣ ਜਾਗ ਕੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਠੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਦृਸ਼ਵਰ੍ਚਸੀ। ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਨੇਤ੍ਰੇ ਦੀਪ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਗ੍ਰਹੌ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍। ਵਰਾਹਾਨ੍ ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭਕ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਸੂਰ ਤੇ ਭੈਸਾਂ ਖਾ ਗਿਆ।
ਆਦਦ੍ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਾਂਸਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤृषਿਤੋऽਪਿਬਤ੍। ਮੇਦਃਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਪੌ ਸ਼ਕ੍ਰਰਿਪੁਸ੍ਤਦਾ
ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਸ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ; ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਰਬੀ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵੀ ਪੀ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤृਪ੍ਤ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਨਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਉੱਠੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਲੁषੀਕृਤਲੋਚਨਃ। ਚਾਰਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਤਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਨਜ਼ਰ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨ੍ ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਃ। ਬੋਧਨਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਹਮਾਦृਤ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਯਂ ਵਾ ਨੇਹ ਕਿਂਚਨ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਜਗਾਇਆ? ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਾਲ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?
ਅਥਵਾ ਧ੍ਰੁਵਮਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਪਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਦਰ੍ਥਮੇਵ ਤ੍ਵਰਿਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਹੋਰੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਤੁਰਤ ਜਗਾਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਭਯਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਦਾਰਯਿष੍ਯੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾ ਸ਼ੀਤਯਿष੍ਯੇ ਤਥਾਨਲਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਡਰ ਮੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯਲ੍ਪਕਾਰਣੇ ਸੁਪ੍ਤਂ ਬੋਧਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਦृਸ਼ਮ੍। ਤਦਾਖ੍ਯਾਤਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਨਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਕ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਮਾਮਲੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਚਿਵੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਜਦ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਯੂਪਾਕਸ਼, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਨ ਨੋ ਦੇਵਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ। ਮਾਨੁषਾਨ੍ਨੋ ਭਯਂ ਰਾਜਂਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ
ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਰਾਜੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵੇਭ੍ਯੋ ਵਾ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਨ ਨਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਯਾਦृਸ਼ਂ ਮਾਨੁषਂ ਰਾਜਨ੍ ਭਯਮਸ੍ਮਾਨੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੈਤ ਜਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਰਾਜੇ, ਜੋ ਡਰ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਵਾਨਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤਾਕਾਰੈਰ੍ਲਙ੍ਕੇਯਂ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ। ਸੀਤਾਹਰਣਸਂਤਪ੍ਤਾਦ੍ ਰਾਮਾਨ੍ਨਸ੍ਤੁਮੁਲਂ ਭਯਮ੍
ਲੰਕਾ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਈ ਹੈ। ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੈ।
ਏਕੇਨ ਵਾਨਰੇਣੇਯਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਪੁਰੀ। ਕੁਮਾਰੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰਃ ਸਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇੱਕ ਵਾਨਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਵੱਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਕੁਮਾਰ ਅਕਸ਼ਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਃ। ਵ੍ਰਜੇਤਿ ਸਂਯੁਗੇ ਮੁਕ੍ਤੋ ਰਾਮੇਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ
ਖੁਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੌਲਸਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਨ੍ਨ ਦੇਵੈਃ ਕृਤੋ ਰਾਜਾ ਨਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਨ ਦਾਨਵੈਃ। ਕृਤਃ ਸ ਇਹ ਰਾਮੇਣ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਣਸਂਸ਼ਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੰਮ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਦੈਤਾਂ, ਨਾ ਦਾਨਵਾਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਸ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਯੁਧਿ ਪਰਾਭਵਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਵृਤ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਯੂਪਾਕਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਬਾਰੇ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਯੂਪਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਯੈਵ ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਰਾਘਵਂ ਚ ਰਣੇ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਵਣਮ੍
ਯੂਪਾਕਸ਼, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਰਾਘਵ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰੀਣਾਂ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤੈਃ। ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ੍ਵਯਂ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਤਰਪਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਲਹੂ ਖੁਦ ਪੀ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਰੋषਵਿਵृਦ੍ਧਦੋषਮ੍। ਮਹੋਦਰੋ ਨੈਰ੍ऋਤਯੋਧਮੁਖ੍ਯਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਉਸ ਦੀ ਘਮੰਡ ਭਰੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹੋਦਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।