ਤਸ੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਨ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਰਿਹਿਤਾ ਗਾਢਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਮृਦਙ੍ਗਪਣਵਾਨ੍ ਭੇਰੀਃ ਸ਼ਙ੍ਖਕੁਮ੍ਭਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮ੍ਰਦੰਗ, ਪਣਵਾ, ਭੇਰੀ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਦਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਾਹਸ੍ਰਂ ਯੁਗਪਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯਾਕਾਰਂ ਤੇ ਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਨ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਅੰਜਨ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨ ਚ ਸਮ੍ਬੁਬੁਧੇ ਤਦਾ। ਯਦਾ ਚੈਨਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਯਿਤੁਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਵੱਜਦੇ ਤੇ ਚੀਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਿਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ,
ਤਤੋ ਗੁਰੁਤਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਦਾਰੁਣਂ ਸਮੁਪਾਕ੍ਰਮਨ੍। ਅਸ਼੍ਵਾਨੁष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਖਰਾਨ੍ ਨਾਗਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦਣ੍ਡਕਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਃ
ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ: ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ, ਉਠ, ਗਧੇ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਮृਦਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੈਰਵਾਦਯਨ੍। ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਕਾष੍ਠਕਟਂਕਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੇਰੀ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮ੍ਰਦੰਗ ਵਜਾਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਸਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਸਮੁਦ੍ਯਤੈਃ। ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਸਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾ ਸਰ੍ਵਾ ਸੋऽਪਿ ਨੈਵ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਟੇ ਗੱਡੇ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਲੰਕਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਲੰਕਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭੇਰੀਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੁਗਪਤ੍ ਸਮਹਨ੍ਯਤ। ਮृष੍ਟਕਾਞ੍ਚਨਕੋਣਾਨਾਮਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੇਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਚੌਂਫੇਰੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਏਵਮਪ੍ਯਤਿਨਿਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਯਦਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਇੰਨਾ ਕੁ ਉੱਤਮ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ; ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ,
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬੋਧਯਿष੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਨ੍ਯੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਨ੍ਯੇ ਭੇਰੀਃ ਸਮਾਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਕੇਸ਼ਾਨਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਲੁਲੁਪੁਃ ਕਰ੍ਣਾਨਨ੍ਯੇ ਦਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੁੰਬ ਲਏ।
ਉਦਕੁਮ੍ਭਸ਼ਤਾਨਨ੍ਯੇ ਸਮਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤ ਕਰ੍ਣਯੋਃ। ਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪਸ੍ਪਨ੍ਦੇ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਉਡੇਲ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਕੂੰਭਕਰਨ, ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਲਿਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਤਯਨ੍ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਡੇ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਰਜ੍ਜੁਬਨ੍ਧਨਬਦ੍ਧਾਭਿਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਨ ਪ੍ਰਾਬੁਧ੍ਯਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ।
ਵਾਰਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰੀਰੇऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪਰਮਬੁਧ੍ਯਤ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਦੌੜੇ; ਫਿਰ ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਉਹ ਛੂਹ ਵਾਪਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਸ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਵृਕ੍ਸ਼ੈ- ਰਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਾਰਾਨ੍। ਨਿਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਸਹਸੋਤ੍ਪਪਾਤ
ਜਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਉਸ 'ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਭਾਰੀ ਝਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਸੀ; ਨੀਂਦ ਘਟਣ ਕਾਰਨ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਨਾਗਭੋਗਾਚਲਸ਼ृਙ੍ਗਕਲ੍ਪੌ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੂ ਜਿਤਵਜ੍ਰਸਾਰੌ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਡਵਾਮੁਖਾਭਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰੋऽਸੌ ਵਿਕृਤਂ ਜਜृਮ੍ਭੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖਤ, ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਘੋੜੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਤਾਲਸਂਨਿਭਮ੍। ਦਦृਸ਼ੇ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਾਗ੍ਰੇ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਜृਮ੍ਭਮਾਣੋऽਤਿਬਲਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ, ਹੁਣ ਜਾਗ ਕੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਠੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਦृਸ਼ਵਰ੍ਚਸੀ। ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਨੇਤ੍ਰੇ ਦੀਪ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਗ੍ਰਹੌ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍। ਵਰਾਹਾਨ੍ ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭਕ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣੇ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਸੂਰ ਤੇ ਭੈਸਾਂ ਖਾ ਗਿਆ।
ਆਦਦ੍ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਾਂਸਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤृषਿਤੋऽਪਿਬਤ੍। ਮੇਦਃਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਪੌ ਸ਼ਕ੍ਰਰਿਪੁਸ੍ਤਦਾ
ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਮਾਸ ਚੁੱਕਿਆ; ਪਿਆਸਾ ਹੋ ਕੇ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਆ; ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਚਰਬੀ ਦੇ ਘੜੇ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵੀ ਪੀ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤृਪ੍ਤ ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਸ਼ਿਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੈਨਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਉੱਠੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕਲੁषੀਕृਤਲੋਚਨਃ। ਚਾਰਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਤਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਨਜ਼ਰ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਨੈਰ੍ऋਤਾਨ੍ ਨੈਰ੍ऋਤਰ੍षਭਃ। ਬੋਧਨਾਦ੍ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਹਮਾਦृਤ੍ਯ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਕੁਸ਼ਲਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਯਂ ਵਾ ਨੇਹ ਕਿਂਚਨ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਜਲਦੀ ਕਿਉਂ ਜਗਾਇਆ? ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਾਲ ਚੰਗੇ ਹਨ? ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?
ਅਥਵਾ ਧ੍ਰੁਵਮਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਪਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਯਦਰ੍ਥਮੇਵ ਤ੍ਵਰਿਤੈਰ੍ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਹੋਰੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਤੁਰਤ ਜਗਾਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸ੍ਯ ਭਯਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਦਾਰਯਿष੍ਯੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾ ਸ਼ੀਤਯਿष੍ਯੇ ਤਥਾਨਲਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਡਰ ਮੁਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯਲ੍ਪਕਾਰਣੇ ਸੁਪ੍ਤਂ ਬੋਧਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਦृਸ਼ਮ੍। ਤਦਾਖ੍ਯਾਤਾਰ੍ਥਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਬੋਧਨਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਕ ਕਾਰਨ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਛੋਟੇ ਮਾਮਲੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸਂਰਬ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਰਿਂਦਮਮ੍। ਯੂਪਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਚਿਵੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਜਦ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਯੂਪਾਕਸ਼, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।