ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ। ਭੂਤਾਨਾਂ ਮੇਰੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਾਸ਼ਿਂ ਪਰਮਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਰੱਖਿਆ।
ਮृਗਾਣਾਂ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਚ ਵਰਾਹਾਣਾਂ ਚ ਸਂਚਯਾਨ੍। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਰਾਸ਼ਿਮਨ੍ਨਸ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੇ ਹਿਰਣ, ਮਾਹੀ, ਸੂਰ ਆਦਿ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਅਜੋਬਾ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਫਿਰ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਖੂਨ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ ਰੱਖਿਆ।
ਲਿਲਿਪੁਸ਼੍ਚ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯੇਨ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਪਰਂਤਪਮ੍। ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾਈ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਤਾਜਾ ਕੀਤਾ।
ਧੂਪਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸृਜੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪਮ੍। ਜਲਦਾ ਇਵ ਚਾਨੇਦੁਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲਾਈ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਯਾਤੁਧਾਨ ਇधर-ਉਧਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ।
ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਾਨ੍। ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਗਪਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਮਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਨੇਦੁਰਾਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਵਿਬੋਧਾਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਵਿਪੁਲਂ ਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਗੂੰਜੇ, ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਚੀਖੇ; ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਸਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਪਣਵਪ੍ਰਣਾਦਂ ਸਾਸ੍ਫੋਟਿਤਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਸਿਂਹਨਾਦਮ੍। ਦਿਸ਼ੋ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਕਿਰਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਹਂਗਾਃ ਸਹਸਾ ਨਿਪੇਤੁਃ
ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਪਣਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤਾਲੀਆਂ, ਛੀਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਯਦਾ ਭृਸ਼ਂ ਤੈਰ੍ਨਿਨਦੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਬੁਬੁਧੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ। ਤਤੋ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਰ੍ਮੁਸਲਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਰ੍ਗਦਾਸ਼੍ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਹਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਗੱਡੀਆਂ, ਮੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਲਾਂ ਉਠਾ ਲਈਆਂ।
ਤਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਮੁਸਲੈਰ੍ਗਦਾਭਿ- ਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਮੁਦ੍ਗਰਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ। ਸੁਖਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਭੁਵਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯੁਦਗ੍ਰਾਣਿ ਤਦਾ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ
ਫਿਰ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਮੋਟੀਆਂ, ਗੱਡੀਆਂ, ਸਲਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੋਏ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਵਾਤੇਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਨ ਚਾਗ੍ਰਤਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਾਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਰਿਹਿਤਾ ਗਾਢਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਮृਦਙ੍ਗਪਣਵਾਨ੍ ਭੇਰੀਃ ਸ਼ਙ੍ਖਕੁਮ੍ਭਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਮ੍ਰਦੰਗ, ਪਣਵਾ, ਭੇਰੀ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਦਸ਼ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸਾਹਸ੍ਰਂ ਯੁਗਪਤ੍ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਚਯਾਕਾਰਂ ਤੇ ਤੁ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਨ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਲੀ ਅੰਜਨ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨ ਚ ਸਮ੍ਬੁਬੁਧੇ ਤਦਾ। ਯਦਾ ਚੈਨਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਯਿਤੁਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਵੱਜਦੇ ਤੇ ਚੀਖਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਗਿਆ ਨਹੀਂ; ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਿਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ,
ਤਤੋ ਗੁਰੁਤਰਂ ਯਤ੍ਨਂ ਦਾਰੁਣਂ ਸਮੁਪਾਕ੍ਰਮਨ੍। ਅਸ਼੍ਵਾਨੁष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ ਖਰਾਨ੍ ਨਾਗਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦਣ੍ਡਕਸ਼ਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਃ
ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ: ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਘੋੜੇ, ਉਠ, ਗਧੇ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਭੇਰੀਸ਼ਙ੍ਖਮृਦਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣੈਰਵਾਦਯਨ੍। ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਮਹਾਕਾष੍ਠਕਟਂਕਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭੇਰੀ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮ੍ਰਦੰਗ ਵਜਾਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਸਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਾਣਸਮੁਦ੍ਯਤੈਃ। ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਲਙ੍ਕਾ ਸਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਾ। ਸਪਰ੍ਵਤਵਨਾ ਸਰ੍ਵਾ ਸੋऽਪਿ ਨੈਵ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਟੇ ਗੱਡੇ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਲੰਕਾ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਲੰਕਾ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ।
ਤਤੋ ਭੇਰੀਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯੁਗਪਤ੍ ਸਮਹਨ੍ਯਤ। ਮृष੍ਟਕਾਞ੍ਚਨਕੋਣਾਨਾਮਸਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਿਨਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭੇਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਚੌਂਫੇਰੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਏਵਮਪ੍ਯਤਿਨਿਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਯਦਾ ਨੈਵ ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਪਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ
ਇੰਨਾ ਕੁ ਉੱਤਮ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ; ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ,
ਤਤਃ ਕੋਪਸਮਾਵਿष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ। ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬੋਧਯਿष੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਨ੍ਯੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਨ੍ਯੇ ਭੇਰੀਃ ਸਮਾਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਕੇਸ਼ਾਨਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਲੁਲੁਪੁਃ ਕਰ੍ਣਾਨਨ੍ਯੇ ਦਸ਼ਨ੍ਤਿ ਚ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਖਿੱਚੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਚੁੰਬ ਲਏ।
ਉਦਕੁਮ੍ਭਸ਼ਤਾਨਨ੍ਯੇ ਸਮਸਿਞ੍ਚਨ੍ਤ ਕਰ੍ਣਯੋਃ। ਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਪਸ੍ਪਨ੍ਦੇ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਉਡੇਲ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਕੂੰਭਕਰਨ, ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਲਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਲਿਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਯਃ। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਪਾਤਯਨ੍ ਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰਾਨ੍
ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੱਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਡੇ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਰਜ੍ਜੁਬਨ੍ਧਨਬਦ੍ਧਾਭਿਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਵਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਨ ਪ੍ਰਾਬੁਧ੍ਯਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ।
ਵਾਰਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਰੀਰੇऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਪਰਮਬੁਧ੍ਯਤ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਦੌੜੇ; ਫਿਰ ਕੂੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਉਹ ਛੂਹ ਵਾਪਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਸ ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਵृਕ੍ਸ਼ੈ- ਰਚਿਨ੍ਤਯਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਾਰਾਨ੍। ਨਿਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਪੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਵਿਜृਮ੍ਭਮਾਣਃ ਸਹਸੋਤ੍ਪਪਾਤ
ਜਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਉਸ 'ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਭਾਰੀ ਝਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਸੀ; ਨੀਂਦ ਘਟਣ ਕਾਰਨ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਨਾਗਭੋਗਾਚਲਸ਼ृਙ੍ਗਕਲ੍ਪੌ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਾਹੂ ਜਿਤਵਜ੍ਰਸਾਰੌ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਡਵਾਮੁਖਾਭਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰੋऽਸੌ ਵਿਕृਤਂ ਜਜृਮ੍ਭੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਸਖਤ, ਖਿੱਚ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਘੋੜੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਜਾਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਤਾਲਸਂਨਿਭਮ੍। ਦਦृਸ਼ੇ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗਾਗ੍ਰੇ ਦਿਵਾਕਰ ਇਵੋਦਿਤਃ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਜृਮ੍ਭਮਾਣੋऽਤਿਬਲਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਰ੍ਵਤਾਦਿਵ ਮਾਰੁਤਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ, ਹੁਣ ਜਾਗ ਕੇ ਜੰਭਾਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਪਹਾੜਾਂ 'ਚੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਠੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਦृਸ਼ੇ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਦृਸ਼ਵਰ੍ਚਸੀ। ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਨੇਤ੍ਰੇ ਦੀਪ੍ਤਾਵਿਵ ਮਹਾਗ੍ਰਹੌ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।