ਸੇਯਂ ਸੀਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਾਤਾ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਉਮਾ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਮ੍ਭਾ ਵਰੁਣਕਨ੍ਯਕਾ
ਇਹ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕismet ਮਿਲੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਰੰਭਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀਆਂ ਸਨ।
ਯਥੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ऋषਿਭਾषਿਤਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਥ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕਰੋ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਚਰ੍ਯਾਗੋਪੁਰਮੂਰ੍ਧਸੁ। ਸ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੋ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮੀਣਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਰਾ ਦੇਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਪਾਰ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤਸ੍ਤੁ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਬੋਧ੍ਯਤਾਮ੍। ਸਮਰੇ ਜਿਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਨਿषੂਦਿਤਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਓ; ਪ੍ਰਹਸਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਲਂ ਭੀਮਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਃ। ਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼੍ਚਾਧਿਰੁਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ।'
ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਬੋਧ੍ਯਤਾਮ੍। ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਃ ਕਾਮੋਪਹਤਚੇਤਨਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਓ; ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਵ ਸਪ੍ਤ ਦਸ਼ਾष੍ਟੌ ਚ ਮਾਸਾਨ੍ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋऽਯਮਿਤਸ੍ਤੁ ਨਵਮੇऽਹਨਿ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੌ, ਸੱਤ, ਦਸ ਜਾਂ ਅਠ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸੌਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਹੁਣ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨੌਵਾਂ ਦਿਨ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਬੋਧਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ ਹਿ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਕੁਦਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏष ਕੇਤੁਃ ਪਰਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮੁਖ੍ਯੋ ਵੈ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸਦਾ ਸ਼ੇਤੇ ਮੂਢੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹੈ; ਪਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਤੇ ਗਰਾਮੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਮੇਣਾਭਿਨਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਮੇ ਸ਼ੋਕਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇ ਵਿਬੋਧਿਤੇ
ਜੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਹਾਰਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਬਲੇਨ ਹਿ। ਈਦृਸ਼ੇ ਵ੍ਯਸਨੇ ਘੋਰੇ ਯੋ ਨ ਸਾਹ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ
ਉਹਦੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜੇ ਇਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਦਦ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤੇ ਤੁ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਜਗ੍ਮੁਃ ਪਰਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤੇ ਰਾਵਣਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਮਾਂਸਸ਼ੋਣਿਤਭੋਜਨਾਃ। ਗਨ੍ਧਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਦਾਯ ਸਹਸਾ ਯਯੁਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਹ ਮਾਸ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸੁਗੰਧਤ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰ ਪਏ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਯੋਜਨਾਯਤਾਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਗੁਹਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪੁष੍ਪਗਨ੍ਧਪ੍ਰਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਰਵਾਜਾ ਵਾਲੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਫੈਲੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਸੁਹਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਦਵਧੂਤਾ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਮਾਨਾਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਗੁਹਾਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ, ਜਤਨ ਕਰਕੇ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਗੁਹਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਰਤ੍ਨਕਾਞ੍ਚਨਕੁਟ੍ਟਿਮਾਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਸ਼ਯਾਨਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਸੁਹਣੀ ਗੁਫਾ, ਜਿੱਥੇ ਫਰਸ਼ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਨੈਰਿਤ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇ ਤੁ ਤਂ ਵਿਕृਤਂ ਸੁਪ੍ਤਂ ਵਿਕੀਰ੍ਣਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਂ ਸਮੇਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਨ੍
ਫਿਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਲੋਮਾਞ੍ਚਿਤਤਨੁਂ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਮਿਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍। ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੈਃ ਸ਼ਯਾਨਂ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਹਵਾ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ।
ਭੀਮਨਾਸਾਪੁਟਂ ਤਂ ਤੁ ਪਾਤਾਲਵਿਪੁਲਾਨਨਮ੍। ਸ਼ਯਨੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਮੇਦੋਰੁਧਿਰਗਨ੍ਧਿਨਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਨੱਕ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੋਟ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੀ ਬੂ ਆਉਂਦੀ, ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗਦਨਦ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਕਿਰੀਟੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਮਰਿਂਦਮਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤਾਜ, ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਪਣ ਵਾਲਾ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚਾਗ੍ਰਤਃ। ਭੂਤਾਨਾਂ ਮੇਰੁਸਂਕਾਸ਼ਂ ਰਾਸ਼ਿਂ ਪਰਮਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਢੇਰ ਰੱਖਿਆ।
ਮृਗਾਣਾਂ ਮਹਿषਾਣਾਂ ਚ ਵਰਾਹਾਣਾਂ ਚ ਸਂਚਯਾਨ੍। ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨੈਰ੍ऋਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾ ਰਾਸ਼ਿਮਨ੍ਨਸ੍ਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੇ ਹਿਰਣ, ਮਾਹੀ, ਸੂਰ ਆਦਿ ਦੇ ਢੇਰ ਅਤੇ ਅਜੋਬਾ ਖਾਣਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਕੁਮ੍ਭਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਂਸਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
ਫਿਰ, ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਖੂਨ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ ਰੱਖਿਆ।
ਲਿਲਿਪੁਸ਼੍ਚ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯੇਨ ਚਨ੍ਦਨੇਨ ਪਰਂਤਪਮ੍। ਦਿਵ੍ਯੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾਈ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਤਾਜਾ ਕੀਤਾ।
ਧੂਪਗਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸृਜੁਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪਮ੍। ਜਲਦਾ ਇਵ ਚਾਨੇਦੁਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧੂਪ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲਾਈ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਯਾਤੁਧਾਨ ਇधर-ਉਧਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੇ।
ਸ਼ਙ੍ਖਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਾਨ੍। ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਗਪਚ੍ਚਾਪਿ ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਮਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਏ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਨੇਦੁਰਾਸ੍ਫੋਟਯਾਮਾਸੁਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਵਿਬੋਧਾਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਵਿਪੁਲਂ ਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਗੂੰਜੇ, ਤਾਲੀਆਂ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਚੀਖੇ; ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਸਸ਼ਙ੍ਖਭੇਰੀਪਣਵਪ੍ਰਣਾਦਂ ਸਾਸ੍ਫੋਟਿਤਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਿਤਸਿਂਹਨਾਦਮ੍। ਦਿਸ਼ੋ ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਕਿਰਨ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਹਂਗਾਃ ਸਹਸਾ ਨਿਪੇਤੁਃ
ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀ, ਪਣਵਾ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤਾਲੀਆਂ, ਛੀਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਦਹਾੜ ਨਾਲ, ਪੰਛੀ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਯਦਾ ਭृਸ਼ਂ ਤੈਰ੍ਨਿਨਦੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਬੁਬੁਧੇ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ। ਤਤੋ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡੀਰ੍ਮੁਸਲਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਾਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਰ੍ਗਦਾਸ਼੍ਚ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੋਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਹਾਨ ਕੁੰਭਕਰਨ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਗੱਡੀਆਂ, ਮੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਲਾਂ ਉਠਾ ਲਈਆਂ।
ਤਂ ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਮੁਸਲੈਰ੍ਗਦਾਭਿ- ਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲੇ ਮੁਦ੍ਗਰਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ। ਸੁਖਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਂ ਭੁਵਿ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯੁਦਗ੍ਰਾਣਿ ਤਦਾ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ
ਫਿਰ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਰਾਖਸਾਂ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਮੋਟੀਆਂ, ਗੱਡੀਆਂ, ਸਲਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੋਏ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।