ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਤਰਸਾ ਜਘਾਨ ਬਾਣੇਨ ਵਜ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਂਨਿਭੇਨ। ਭੁਜਾਨ੍ਤਰੇ ਵ੍ਯੂਢਸੁਜਾਤਰੂਪੇ ਵਜ੍ਰੇਣ ਮੇਰੁਂ ਭਗਵਾਨਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਵਟ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਜ੍ਰਪਾਤਾਸ਼ਨਿਸਂਨਿਪਾਤਾ- ਨ੍ਨ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਨਾਪਿ ਚਚਾਲ ਰਾਜਾ। ਸ ਰਾਮਬਾਣਾਭਿਹਤੋ ਭृਸ਼ਾਰ੍ਤ- ਸ਼੍ਚਚਾਲ ਚਾਪਂ ਚ ਮੁਮੋਚ ਵੀਰਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਜਰ-ਗਰਜਨ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਹਿਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਃ ਸਮਾਦਦੇ ਦੀਪ੍ਤਮਥਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰਮ੍। ਤੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਣਂ ਸਹਸਾ ਕਿਰੀਟਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤੇਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੇਹਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾ ਅਰਧ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਮਕੁਟ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਸ਼ੀਵਿषਸਂਨਿਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਰ੍ਚਿषਂ ਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਗਤਸ਼੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਤਕਿਰੀਟਕੂਟ- ਮੁਵਾਚ ਰਾਮੋ ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਮਕੁਟ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਇਆ ਰਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਰਹਿਤ ਸੱਪ ਜਾਂ ਚਾਨਣ ਰਹਿਤ ਸੂਰਜ, ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਮ ਮਹਤ੍ ਸੁਭੀਮਂ ਹਤਪ੍ਰਵੀਰਸ਼੍ਚ ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾਹਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤ ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਨਯਾਮਿ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੌਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਜਾਨਾਮਿ ਰਣਾਰ੍ਦਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਤ੍ਰਿਂਚਰਰਾਜ ਲਙ੍ਕਾਮ੍। ਆਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਰਥੀ ਚ ਧਨ੍ਵੀ ਤਦਾ ਬਲਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮੇ ਰਥਸ੍ਥਃ
ਚਲਾ ਜਾ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੈਂ। ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਆਰਾਮ ਕਰ, ਫਿਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਆ; ਤਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਰਥ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖੇਗਾ।
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹਤਦਰ੍ਪਹਰ੍षੋ ਨਿਕृਤ੍ਤਚਾਪਃ ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਸੂਤਃ। ਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤੋ ਭਗ੍ਨਮਹਾਕਿਰੀਟੋ ਵਿਵੇਸ਼ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਹਸਾ ਸ੍ਮ ਰਾਜਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ-ਸਵਾਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਮਕੁਟ ਟੁੱਟ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਰਜਨੀਚਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲੇ ਦਾਨਵਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੌ। ਹਰੀਨ੍ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾਨ੍ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚਕਾਰ ਰਾਮਃ ਪਰਮਾਹਵਾਗ੍ਰੇ
ਜਦ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਰਾਮ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮ ਠੀਕ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੌ ਸੁਰਾਸੁਰਾ ਭੂਤਗਣਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ। ਸਸਾਗਰਾਃ ਸਰ੍षਿਮਹੋਰਗਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਭੂਮ੍ਯਮ੍ਬੁਚਰਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ
ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਰਾਵਣ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤਦ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਭੂਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਰਿਸ਼ੀ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ, ਤੇ ਧਰਤੀ-ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ—all ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
thumb|षष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦੀ ਸਠਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਰਾਮਬਾਣਭਯਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਰਾਵਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਬੇਚੈਨੀ ਆ ਗਈ।
ਮਾਤਂਗ ਇਵ ਸਿਂਹੇਨ ਗਰੁਡੇਨੇਵ ਪਨ੍ਨਗਃ। ਅਭਿਭੂਤੋऽਭਵਦ੍ ਰਾਜਾ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ ਮਾਤੰਗ ਜਾਂ ਗਰੁੜ ਵਲੋਂ ਸੱਪ ਦਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਮਹਾਨ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਪ੍ਰਤੀਕਾਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਚਲਿਤਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਸ੍ਮਰਨ੍ ਰਾਘਵਬਾਣਾਨਾਂ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਰਾਵਣ, ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਡਰ ਗਿਆ।
ਸ ਕਾਞ੍ਚਨਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰਮਾਸਨਮ੍। ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਖਲੁ ਮੇ ਮੋਘਂ ਯਤ੍ ਤਪ੍ਤਂ ਪਰਮਂ ਤਪਃ। ਯਤ੍ ਸਮਾਨੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਾਨੁषੇਣ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿਰਥ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਤਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਘੋਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਮਭ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯੋ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਭਯਂ ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵाणी ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ ਹੈ: 'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਤੇਰਾ ਡਰ ਆਵੇਗਾ'—ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੋ ਗਈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਨ੍ਨਗੈਃ। ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯੋ ਨ ਯਾਚਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਮੰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਤਮਿਮਂ ਮਾਨੁषਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਜਾਤੇਨ ਅਨਰਣ੍ਯੇਨ ਯਤ੍ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਰਾਮ ਹੈ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਵਿਸ਼ਵਾਣੀ ਅਨਰਣਿਆ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਹਿ ਮਦ੍ਵਂਸ਼ਪੁਰੁषੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਬਲਂ ਸਾਸ਼੍ਵਸਾਰਥਿਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਫੌਜ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ-ਸਵਾਰੀ ਸਮੇਤ ਮਾਰੇਗਾ।
ਨਿਹਨਿष੍ਯਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕੁਲਾਧਮ ਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਹਂ ਵੇਦਵਤ੍ਯਾ ਚ ਯਥਾ ਸਾ ਧਰ੍षਿਤਾ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾੜਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਵੇਦਵਤੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸੇਯਂ ਸੀਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਜਾਤਾ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਉਮਾ ਨਨ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਮ੍ਭਾ ਵਰੁਣਕਨ੍ਯਕਾ
ਇਹ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕismet ਮਿਲੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਉਮਾ, ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ, ਰੰਭਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀਆਂ ਸਨ।
ਯਥੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ऋषਿਭਾषਿਤਮ੍। ਏਤਦੇਵ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਥ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕਰੋ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਚਰ੍ਯਾਗੋਪੁਰਮੂਰ੍ਧਸੁ। ਸ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯੋ ਦੇਵਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮੀਣਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਰਾ ਦੇਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਅਪਾਰ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਭਿਭੂਤਸ੍ਤੁ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਬੋਧ੍ਯਤਾਮ੍। ਸਮਰੇ ਜਿਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਨਿषੂਦਿਤਮ੍
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਓ; ਪ੍ਰਹਸਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਗਈ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਲਂ ਭੀਮਮਾਦਿਦੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਃ। ਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ਼੍ਚਾਧਿਰੁਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: 'ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ।'
ਨਿਦ੍ਰਾਵਸ਼ਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਿਬੋਧ੍ਯਤਾਮ੍। ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਃ ਕਾਮੋਪਹਤਚੇਤਨਃ
ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜੋ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਓ; ਉਹ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਵ ਸਪ੍ਤ ਦਸ਼ਾष੍ਟੌ ਚ ਮਾਸਾਨ੍ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋऽਯਮਿਤਸ੍ਤੁ ਨਵਮੇऽਹਨਿ
ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੌ, ਸੱਤ, ਦਸ ਜਾਂ ਅਠ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸੌਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੰਤ੍ਰ ਕਰ ਕੇ ਉਹ ਹੁਣ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਨੌਵਾਂ ਦਿਨ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਬੋਧਯਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਸ ਹਿ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਕੁਦਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਾਨਰਾਨ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਤੇ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਏष ਕੇਤੁਃ ਪਰਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮੁਖ੍ਯੋ ਵੈ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਃ ਸਦਾ ਸ਼ੇਤੇ ਮੂਢੋ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਸੁਖੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹੈ; ਪਰ ਕੁੰਭਕਰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਤੇ ਗਰਾਮੀ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਮੇਣਾਭਿਨਿਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਮੇ ਸ਼ੋਕਃ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੇ ਵਿਬੋਧਿਤੇ
ਜੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਹਾਰਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।