ਸ ਤਾਂ ਸਧੂਮਾਨਲਸਂਨਿਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿਤ੍ਰਾਸਨਾਂ ਸਂਯਤਿ ਵਾਨਰਾਣਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਤਰਸਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਨਾਥਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਪਕਦੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮਾਪਤਨ੍ਤੀਂ ਭਰਤਾਨੁਜੋऽਸ੍ਤ੍ਰੈ- ਰ੍ਜਘਾਨ ਬਾਣੈਸ਼੍ਚ ਹੁਤਾਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪੈਃ। ਤਥਾਪਿ ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ਕ੍ਤਿ- ਰ੍ਭੁਜਾਨ੍ਤਰਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਰ੍ਵਿਸ਼ਾਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਵੱਲ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਘੁੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਞ੍ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਹਤਃ ਸਨ੍ ਜਜ੍ਵਾਲ ਭੂਮੌ ਸ ਰਘੁਪ੍ਰਵੀਰਃ। ਤਂ ਵਿਹ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਜਾ ਤਰਸਾ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਮ੍
ਉਹ ਰਘੁਕੁਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਹਿਮਵਾਨ੍ ਮਨ੍ਦਰੋ ਮੇਰੁਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵਾ ਸਹਾਮਰੈਃ। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਭਰਤਾਨੁਜਃ
ਹਿਮਾਲਾ, ਮੰਦਰ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਰਤ ਦਾ ਭਰਾ ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ ਉਠਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਤੁ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਸ੍ਤਾਡਿਤੋऽਪਿ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ। ਵਿष੍ਣੋਰਮੀਮਾਂਸ੍ਯਭਾਗਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੁਸ੍ਮਰਤ੍
ਭਾਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਘਾਵ ਲੱਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਸਮਝ ਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦਾਨਵਦਰ੍ਪਘ੍ਨਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਃ। ਤਂ ਪੀਡਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਨ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਲਙ੍ਘਨੇऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਯੁਸੁਤੋ ਰਾਵਣਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ
ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮੁੱਕਾ ਮਾਰਿਆ।
ਤੇਨ ਮੁष੍ਟਿਪ੍ਰਹਾਰੇਣ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਗਮਦ੍ ਭੂਮੌ ਚਚਾਲ ਚ ਪਪਾਤ ਚ
ਉਸ ਮੁੱਕੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਲੜਖੜਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਆਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਨੇਤ੍ਰੈਃ ਸ਼੍ਰਵਣੈਃ ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ। ਵਿਘੂਰ੍ਣਮਾਨੋ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਵਿਸਂਜ੍ਞੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਨ ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਾਲਭਤ੍। ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਰਾਵਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਰੇ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਮੂਰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਹੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਸੀ—
ऋषਯੋ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨੇਦੁਰ੍ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਾਸੁਰਾਃ। ਹਨੂਮਾਨਥ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਵਣਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੈਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਤੇਜੀ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਘਾਇਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਆਨਯਦ੍ ਰਾਘਵਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਤਮ੍। ਵਾਯੁਸੂਨੋਃ ਸੁਹृਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਚ ਸਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਪ੍ਯਕਮ੍ਪ੍ਯੋऽਪਿ ਲਘੁਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ ਕਪੇਃ
ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਮ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ। ਵਾਯੂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਨਾ ਹਿਲ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਕਪਿ ਲਈ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਂ ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਰਥੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਨਰੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਗਈ।
ਰਾਵਣੋऽਪਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਆਦਦੇ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਬਾਣਾਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਚ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਦ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ।
ਆਸ਼੍ਵਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨਃ। ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਾਗਮਮੀਮਾਂਸ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਹਿੱਸਾ-ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਪਾਤਿਤਮਹਾਵੀਰਾਂ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਮ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਤੁ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਸਮਭਿਦ੍ਰਵਤ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਹਾ-ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥੈਨਮਨੁਸਂਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਮ ਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਥਾ ਗਰੁਤ੍ਮਨ੍ਤਮਾਰੁਹ੍ਯਾਮਰਵੈਰਿਣਮ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਭਾषਿਤਮ੍
"ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਵਾਕ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ-ਪੁਤਰ, ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਣਿਆ।
ਅਥਾਰੁਰੋਹ ਸਹਸਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਮ੍। ਰਥਸ੍ਥਂ ਰਾਵਣਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾ-ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ ਰਾਵਣਮ੍। ਵੈਰੋਚਨਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿष੍ਣੁਰਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੈਰੋਚਨ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਮਕਰੋਤ੍ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਨਿष੍ਠੁਰਮ੍। ਗਿਰਾ ਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਰਾਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੀਵਰ ਤਾਰ ਦਾ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵਜਰ-ਗਰਜਨ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍। ਕ੍ਵ ਨੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਗਤ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
"ਠਹਿਰੋ, ਠਹਿਰੋ! ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਲੈ ਸਕੇਂਗਾ?"
ਯਦੀਨ੍ਦ੍ਰਵੈਵਸ੍ਵਤਭਾਸ੍ਕਰਾਨ੍ ਵਾ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ਼ਂਕਰਾਨ੍ ਵਾ। ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਦਸ਼ਧਾ ਦਿਸ਼ੋ ਵਾ ਤਥਾਪਿ ਮੇ ਨਾਦ੍ਯ ਗਤੋ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
"ਜੇ ਤੂੰ ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ, ਸੂਰਜ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅੱਗ, ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਵੇਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਂਗਾ।"
ਯਸ਼੍ਚੈष ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਵਿषਾਦਂ ਸਹਸਾਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ। ਸ ਏष ਰਕ੍ਸ਼ੋਗਣਰਾਜ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵਾਦ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ
"ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਹੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਲਈ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੈ।"
ਏਤੇਨ ਚਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨਿ ਸ਼ਰੈਰ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨਕृਤਾਲਯਾਨਿ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨ੍ਯਾਤ੍ਤਵਰਾਯੁਧਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿषੂਦਿਤਾਨਿ
"ਇਹੀ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।"
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਾਯੁਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵੇਗਂ ਵਹਨ੍ਤਂ ਰਾਘਵਂ ਰਣੇ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾ-ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਰੋषੇਣ ਮਹਤਾऽऽਵਿष੍ਟਃ ਪੂਰ੍ਵਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਆਜਘਾਨ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦੀਪ੍ਤੈਃ ਕਾਲਾਨਲਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨਾਹਵੇ ਤਸ੍ਯ ਤਾਡਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸਾਯਕੈਃ। ਸ੍ਵਭਾਵਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਭੂਯਸ੍ਤੇਜੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਧਤ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ।
ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੇਨ ਕृਤਵ੍ਰਣਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਗਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮੇਯਿਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾ-ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਸਂਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਥਂ ਸਚਕ੍ਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਜਚ੍ਛਤ੍ਰਮਹਾਪਤਾਕਮ੍। ਸਸਾਰਥਿਂ ਸਾਸ਼ਨਿਸ਼ੂਲਖਡ੍ਗਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰਾਗ੍ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਰਥ—ਪਹੀਏ, ਘੋੜੇ, ਝੰਡਾ, ਛਤਰੀ, ਵੱਡਾ ਪਤਾਕਾ, ਸਾਰਥੀ, ਵਜਰ, ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ—ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।