ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਮੁष੍ਟਿਮਾਵृਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਵਾਨਰੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਮੁੱਕਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਵ੍ਯੂਢੇ ਸਂਚਚਾਲ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੋਲ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬਦੇ ਵੇਖਿਆ—
ਰਥੇਨਾਤਿਰਥਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੀਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਧਿਪਤਿਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਨੀਲ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਪਨ੍ਨਗਪ੍ਰਤਿਮੈਰ੍ਭੀਮੈਃ ਪਰਮਰ੍ਮਾਭਿਭੇਦਨੈਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਦੀਪਯਾਮਾਸ ਨੀਲਂ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਮ੍
ਉਸਨੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੀਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੌਘਸਮਾਯਸ੍ਤੋ ਨੀਲੋ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ। ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤਯੇऽਸृਜਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਸਹਿ ਰਹੇ ਨੀਲ ਨੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਯੁਦ੍ਧੇਪ੍ਸੁਃ ਸਰੋषਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—
ਨੀਲੇਨ ਸਹ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਨ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਭਿਧਾਵਨਮ੍
''ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨੀਲ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।''
ਰਾਵਣੋऽਥ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਜਘਾਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ੍ਤਦ੍ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਪਪਾਤ ਹ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਦ੍ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ। ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪੇਨ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਸੋऽਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਸ਼ਾਲਾਂਸ਼੍ਚੂਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨੀਲਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਯੁਗੇ
ਨੀਲ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟੇ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਵਣਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਚ੍ਚ ਘੋਰੇਣ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਵਕਿਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਆ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਵृष੍ਟਃ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਮੇਘੇਨੇਵ ਮਹਾਚਲਃ। ਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰੂਪਂ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਦਲੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰਕੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਾਵਕਾਤ੍ਮਜਮਾਲੋਕ੍ਯ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਜਜ੍ਵਾਲ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਤਤੋ ਨੀਲੋ ਨਨਾਦ ਚ
ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਨੀਲ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।
ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਧਨੁषਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰੇ ਕਿਰੀਟਾਗ੍ਰੇ ਚ ਤਂ ਹਰਿਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਥ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੀ, ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇ ਮੋੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਵਣੋऽਪਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਪਿਲਾਘਵਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਦੀਪ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਰਾਵਣ, ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਚਮਕਦਾ, ਅਜੀਬ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਸਧਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਨੀਲਲਾਘਵਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ ਵਾਨਰ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੀਲ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਨਾਦੇਨ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਰਾਵਣਸ੍ਤਦਾ। ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਹृਦਯੋ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਆਗ੍ਨੇਯੇਨਾਪਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਰਮ੍। ਧ੍ਵਜਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਥਿਤਂ ਨੀਲਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਰਾਵਣ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਨੀਲ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕਪੇ ਲਾਘਵਯੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਮਾਯਯਾ ਪਰਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਕਿਹਾ: 'ਬਾਂਦਰ, ਤੂੰ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜਾਦੂगरी ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।'
ਜੀਵਿਤਂ ਖਲੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸਿ ਵਾਨਰ। ਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਾਤ੍ਮਰੂਪਾਣਿ ਸृਜਸਿ ਤ੍ਵਮਨੇਕਸ਼ਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾ ਲੈ; ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।'
ਤਥਾਪਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਯਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸਾਯਕੋऽਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਯੋਜਿਤਃ। ਜੀਵਿਤਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਜੀਵਿਤਾਦ੍ ਭ੍ਰਂਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
'ਫਿਰ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੀਰ, ਜੋ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸਂਧਾਯ ਬਾਣਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਮੂਪਤਿਮਤਾਡਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੀਰ ਨੂੰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਨੀਲੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਾਡਿਤਃ। ਨਿਰ੍ਦਹ੍ਯਮਾਨਃ ਸਹਸਾ ਸ ਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੀਲ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ; ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਸੜ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਤृਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸਂਯੋਗਾਦਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇਜਸਾ। ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਪਤਦ੍ ਭੂਮੌ ਨ ਤੁ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਯੁਜ੍ਯਤ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਗੁਟਣਿਆਂ 'ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਵਾਨਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ। ਰਥੇਨਾਮ੍ਬੁਦਨਾਦੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ
ਬਾਂਦਰ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਸਸੀਰ ਰਾਵਣ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਆਸਾਦ੍ਯ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਤਂ ਵਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਧਨੁਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਯੁੱਧ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ।
ਤਮਾਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਦੀਨਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਨ੍ਤਂ ਧਨੁਰਪ੍ਰਮੇਯਮ੍। ਅਵੇਹਿ ਮਾਮਦ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦੇ ਵੇਲੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਤ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈ; ਤੂੰ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।'
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਣਘੋषਂ ਜ੍ਯਾਸ਼ਬ੍ਦਮੁਗ੍ਰਂ ਚ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਾਜਾ। ਆਸਾਦ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮੁਪਸ੍ਥਿਤਂ ਤਂ ਰੋषਾਨ੍ਵਿਤਂ ਵਾਚਮੁਵਾਚ ਰਕ੍ਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਬਾਤ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ:
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸਿ ਮੇ ਰਾਘਵ ਦृष੍ਟਿਮਾਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਨ੍ਤਗਾਮੀ ਵਿਪਰੀਤਬੁਦ੍ਧਿਃ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਂ ਸਂਸਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਮਮ ਬਾਣਜਾਲੈਃ
'ਰਾਘਵ, ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਉਲਟੀ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਮਰਣ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ।'
ਤਮਾਹ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਵਿਸ੍ਮਯਾਨੋ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਮੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਮ੍। ਰਾਜਨ੍ ਨ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਾ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ ਪਾਪਕृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠ
ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਜਦੇ ਤੇ ਉਲਟੀ ਹੋਈ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।'