ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਰ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਞਾਤਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਨਰ
ਤੁਰੰਤ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰ, ਅਟੱਲ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਵਾਨਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਜਘਾਨਾਨਿਲਸੁਤਂ ਤਲੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤੀਜੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤਲਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਚਚਾਲ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਆਜਘਾਨ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਲੇਨੈਵਾਮਰਦ੍ਵਿषਮ੍। ਤਤਃ ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਵਾਨਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਵੱਜਿਆ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮਾਧੂਤੋ ਯਥਾ ਭੂਮਿਤਲੇऽਚਲਃ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਤਲਤਾਡਿਤਮ੍
ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ऋषਯੋ ਵਾਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਨੇਦੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਹਾਸੁਰੈਃ। ਅਥਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਫਿਰ ਮਹਾਤੀਜੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਸਾਧੁ ਵਾਨਰ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੋऽਸਿ ਮੇ ਰਿਪੁਃ। ਰਾਵਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਵਾਨਰ! ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਲਾਹਯੋਗ ਹੈਂ। ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਸਿ ਰਾਵਣ। ਸਕृਤ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਹਰੇਦਾਨੀਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤ ਜੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ! ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਕ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਾਂ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਡੰਕੇ ਵੱਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਮਕੋ ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਤਤੋ ਮਾਰੁਤਿਵਾਕ੍ਯੇਨ ਕੋਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਲੇ
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਠ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗੀ! ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਮੁष੍ਟਿਮਾਵृਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਵਾਨਰੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਮੁੱਕਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਵ੍ਯੂਢੇ ਸਂਚਚਾਲ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੋਲ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬਦੇ ਵੇਖਿਆ—
ਰਥੇਨਾਤਿਰਥਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੀਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਧਿਪਤਿਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਨੀਲ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਪਨ੍ਨਗਪ੍ਰਤਿਮੈਰ੍ਭੀਮੈਃ ਪਰਮਰ੍ਮਾਭਿਭੇਦਨੈਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਦੀਪਯਾਮਾਸ ਨੀਲਂ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਮ੍
ਉਸਨੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੀਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੌਘਸਮਾਯਸ੍ਤੋ ਨੀਲੋ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ। ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤਯੇऽਸृਜਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਸਹਿ ਰਹੇ ਨੀਲ ਨੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਯੁਦ੍ਧੇਪ੍ਸੁਃ ਸਰੋषਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—
ਨੀਲੇਨ ਸਹ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਨ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਭਿਧਾਵਨਮ੍
''ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨੀਲ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।''
ਰਾਵਣੋऽਥ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਜਘਾਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ੍ਤਦ੍ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਪਪਾਤ ਹ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਦ੍ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ। ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪੇਨ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਸੋऽਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਸ਼ਾਲਾਂਸ਼੍ਚੂਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨੀਲਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਯੁਗੇ
ਨੀਲ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟੇ।
ਸ ਤਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਵਣਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਚ੍ਚ ਘੋਰੇਣ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਵਕਿਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੇ ਉਹ ਰੁੱਖ ਆ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਵृष੍ਟਃ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਮੇਘੇਨੇਵ ਮਹਾਚਲਃ। ਹ੍ਰਸ੍ਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰੂਪਂ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਨਿਪਪਾਤ ਹ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਦਲੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰਕੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਾਵਕਾਤ੍ਮਜਮਾਲੋਕ੍ਯ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਜਜ੍ਵਾਲ ਰਾਵਣਃ ਕ੍ਰੋਧਾਤ੍ ਤਤੋ ਨੀਲੋ ਨਨਾਦ ਚ
ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਨੀਲ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।
ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰੇ ਧਨੁषਸ਼੍ਚਾਗ੍ਰੇ ਕਿਰੀਟਾਗ੍ਰੇ ਚ ਤਂ ਹਰਿਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਥ ਹਨੂਮਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਮਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵੀ, ਉਸ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਤੇ ਮੋੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਰਾਵਣੋऽਪਿ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਕਪਿਲਾਘਵਵਿਸ੍ਮਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਦੀਪ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਰਾਵਣ, ਵੱਡੇ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਵਾਨਰ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਚਮਕਦਾ, ਅਜੀਬ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਸਧਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਲਬ੍ਧਲਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ। ਨੀਲਲਾਘਵਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ ਵਾਨਰ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨੀਲ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਚ ਨਾਦੇਨ ਸਂਰਬ੍ਧੋ ਰਾਵਣਸ੍ਤਦਾ। ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਵਿष੍ਟਹृਦਯੋ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਆਗ੍ਨੇਯੇਨਾਪਿ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਰਮ੍। ਧ੍ਵਜਸ਼ੀਰ੍षਸ੍ਥਿਤਂ ਨੀਲਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਰਾਵਣ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਝੰਡੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਨੀਲ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕਪੇ ਲਾਘਵਯੁਕ੍ਤੋऽਸਿ ਮਾਯਯਾ ਪਰਯਾ ਸਹ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਕਿਹਾ: 'ਬਾਂਦਰ, ਤੂੰ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜਾਦੂगरी ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।'
ਜੀਵਿਤਂ ਖਲੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਸਿ ਵਾਨਰ। ਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯਾਤ੍ਮਰੂਪਾਣਿ ਸृਜਸਿ ਤ੍ਵਮਨੇਕਸ਼ਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾ ਲੈ; ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।'