ਕਾਮਮਾਰ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਵਧਾਯਾਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਚੈਤਮਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਵਿਭੋ
ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰੱਥ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਗਚ੍ਛ ਯਤ੍ਨਪਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਡੌਲ ਨਾ।'
ਰਾਵਣੋ ਹਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰਣੇऽਦ੍ਭੁਤਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਵਣ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਵ ਸ੍ਵਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਧਨੁषਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਗੋਪਾਯਸ੍ਵ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਲੱਭ ਕੇ ਵੇਖ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੀ ਸਮਝ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਧਨੁ ਨਾਲ, ਚਿੱਤ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਰਾਮਾਯ ਯਯੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਾਹਵੇ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਵਣਂ ਵਾਰਣਹਸ੍ਤਬਾਹੁਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੀਮੋਦ੍ਯਤਦੀਪ੍ਤਚਾਪਮ੍। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਜਾਲੈ- ਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਭਿਨ੍ਨਵਿਕੀਰ੍ਣਦੇਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਜਖਮੀ ਤੇ ਵਿਖਰਿਆਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ ਰਾਵਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਾਹੁਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਾਵਣਂ ਧੀਮਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਾਨਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਮਰਣ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ।
ਏष ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਾਖਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਦੇਹੇ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਰੋषਿਤਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ, ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ ਤੇ ਉਸ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਦੇਵੇਗੀ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਰ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਞਾਤਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਨਰ
ਤੁਰੰਤ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰ, ਅਟੱਲ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਵਾਨਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਜਘਾਨਾਨਿਲਸੁਤਂ ਤਲੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤੀਜੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤਲਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਚਚਾਲ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਆਜਘਾਨ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਲੇਨੈਵਾਮਰਦ੍ਵਿषਮ੍। ਤਤਃ ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਵਾਨਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਵੱਜਿਆ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮਾਧੂਤੋ ਯਥਾ ਭੂਮਿਤਲੇऽਚਲਃ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਤਲਤਾਡਿਤਮ੍
ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ऋषਯੋ ਵਾਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਨੇਦੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਹਾਸੁਰੈਃ। ਅਥਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਫਿਰ ਮਹਾਤੀਜੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਸਾਧੁ ਵਾਨਰ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੋऽਸਿ ਮੇ ਰਿਪੁਃ। ਰਾਵਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਵਾਨਰ! ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਲਾਹਯੋਗ ਹੈਂ। ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਸਿ ਰਾਵਣ। ਸਕृਤ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਹਰੇਦਾਨੀਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤ ਜੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ! ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਕ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਾਂ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਡੰਕੇ ਵੱਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਮਕੋ ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਤਤੋ ਮਾਰੁਤਿਵਾਕ੍ਯੇਨ ਕੋਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਲੇ
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਠ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗੀ! ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਯਤ੍ਨਾਨ੍ਮੁष੍ਟਿਮਾਵृਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਵਾਨਰੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸਦੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਮੁੱਕਾ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰਿਆ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਵ੍ਯੂਢੇ ਸਂਚਚਾਲ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਤੁ ਤਦਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜਿਸਦੀ ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਡੋਲ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬਦੇ ਵੇਖਿਆ—
ਰਥੇਨਾਤਿਰਥਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨੀਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਧਿਪਤਿਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਦਸ-ਮੁਖੀ ਰਾਵਣ, ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ, ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਨੀਲ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਪਨ੍ਨਗਪ੍ਰਤਿਮੈਰ੍ਭੀਮੈਃ ਪਰਮਰ੍ਮਾਭਿਭੇਦਨੈਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਦੀਪਯਾਮਾਸ ਨੀਲਂ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਮ੍
ਉਸਨੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੀਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੌਘਸਮਾਯਸ੍ਤੋ ਨੀਲੋ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ। ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤਯੇऽਸृਜਤ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਸਹਿ ਰਹੇ ਨੀਲ ਨੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਹਨੂਮਾਨਪਿ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤੋ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਯੁਦ੍ਧੇਪ੍ਸੁਃ ਸਰੋषਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ—
ਨੀਲੇਨ ਸਹ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਅਨ੍ਯੇਨ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਭਿਧਾਵਨਮ੍
''ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਨੀਲ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।''
ਰਾਵਣੋऽਥ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਜਘਾਨ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਗ੍ਰੈਸ੍ਤਦ੍ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਪਪਾਤ ਹ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ, ਉਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਬਹੁਤ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਦ੍ ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਗਿਰੇਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਚਮੂਪਤਿਃ। ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਜਜ੍ਵਾਲ ਕੋਪੇਨ ਪਰਵੀਰਹਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਸੋऽਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਸ਼ਾਲਾਂਸ਼੍ਚੂਤਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਨੀਲਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਂਯੁਗੇ
ਨੀਲ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਸ਼ਾਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਆਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟੇ।