ਤਚ੍ਛੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਬਹੁਵृਕ੍ਸ਼ਸਾਨੁਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਯ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਸ੍ਤਪਨੀਯਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚੋਟੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋਤ੍ਤਮਸਾਨੁਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਵਿਦੀਰ੍ਣੇ ਪਤਿਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍। ਮਹਾਹਿਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ਰਮਨ੍ਤਕਾਭਂ ਸਮਾਦਧੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਲੋਕਨਾਥਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨਿਲਤੁਲ੍ਯਵੇਗਂ ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਬਾਣਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਤੁਲ੍ਯਵੇਗਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਧਾਯ ਰੁष੍ਟਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਸਾਯਕੋ ਰਾਵਣਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਖ੍ਯਵਪੁਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਿਭੇਦ ਵੇਗਾਦ੍ ਗੁਹੇਰਿਤਾ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਮਿਵੋਗ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟਿਆ ਉਹ ਤੀਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਜਾ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੀਖੀ ਭਾਲਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਸ ਸਾਯਕਾਰ੍ਤੋ ਵਿਪਰੀਤਚੇਤਾਃ ਕੂਜਨ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਿਪਪਾਤ ਵੀਰਃ। ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਨੇਦੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਯੁਧਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਃ
ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਸੁषੇਣ- ਸ੍ਤ੍ਵਥਰ੍षਭੋ ਜ੍ਯੋਤਿਮੁਖੋ ਨਲਸ਼੍ਚ। ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਿਵृਦ੍ਧਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਰਿਸ਼ਭ, ਜੋਤਿਮੁਖ ਤੇ ਨਲ—ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ—ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਮੋਘਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪੋ ਬਾਣਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੈਃ। ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਬਾਣਜਾਲੈ- ਰ੍ਬਿਭੇਦ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਚਿਤ੍ਰਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਕਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਰਗ ਕੇ। ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਬਾਣੈ- ਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਭੀਮਕਾਯਾਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਮੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸ ਬਾਣਜਾਲੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਟੀਆਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਤਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾ ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਾ ਭਯਸ਼ਲ੍ਯਵਿਦ੍ਧਾਃ। ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾ ਰਾਵਣਸਾਯਕਾਰ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸ੍ਮ ਰਾਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਨਰ ਲੜਾਕੂ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਧਨੁਰ੍ਧਨੁष੍ਮਾ- ਨਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਸਹਸਾ ਜਗਾਮ। ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਰਾਮਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਡੂੰਘੇ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਕਾਮਮਾਰ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਵਧਾਯਾਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਚੈਤਮਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਵਿਭੋ
ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰੱਥ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਗਚ੍ਛ ਯਤ੍ਨਪਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਡੌਲ ਨਾ।'
ਰਾਵਣੋ ਹਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰਣੇऽਦ੍ਭੁਤਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਵਣ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਵ ਸ੍ਵਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਧਨੁषਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਗੋਪਾਯਸ੍ਵ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਲੱਭ ਕੇ ਵੇਖ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੀ ਸਮਝ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਧਨੁ ਨਾਲ, ਚਿੱਤ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਰਾਮਾਯ ਯਯੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਾਹਵੇ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਵਣਂ ਵਾਰਣਹਸ੍ਤਬਾਹੁਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੀਮੋਦ੍ਯਤਦੀਪ੍ਤਚਾਪਮ੍। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਜਾਲੈ- ਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਭਿਨ੍ਨਵਿਕੀਰ੍ਣਦੇਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਜਖਮੀ ਤੇ ਵਿਖਰਿਆਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ ਰਾਵਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਾਹੁਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਾਵਣਂ ਧੀਮਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਾਨਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਮਰਣ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ।
ਏष ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਾਖਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਦੇਹੇ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਰੋषਿਤਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ, ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ ਤੇ ਉਸ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਦੇਵੇਗੀ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਵਣੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹਰ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਂ ਸ੍ਥਿਰਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜ੍ਞਾਤਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਨਰ
ਤੁਰੰਤ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਰ ਕਰ, ਅਟੱਲ ਇੱਜ਼ਤ ਹਾਸਲ ਕਰ। ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਵਾਨਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਜਘਾਨਾਨਿਲਸੁਤਂ ਤਲੇਨੋਰਸਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਤੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤੀਜੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤਲਾਭਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਚਚਾਲ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉਸ ਹਥੇਲੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕੰਬਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ।
ਆਜਘਾਨ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਲੇਨੈਵਾਮਰਦ੍ਵਿषਮ੍। ਤਤਃ ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤੋ ਵਾਨਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਵੱਜਿਆ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਸਮਾਧੂਤੋ ਯਥਾ ਭੂਮਿਤਲੇऽਚਲਃ। ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਤਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਤਲਤਾਡਿਤਮ੍
ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ—
ऋषਯੋ ਵਾਨਰਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਨੇਦੁਰ੍ਦੇਵਾਃ ਸਹਾਸੁਰੈਃ। ਅਥਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਵਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਵਾਨਰਾਂ, ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਫਿਰ ਮਹਾਤੀਜੀ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਸਾਧੁ ਵਾਨਰ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੋऽਸਿ ਮੇ ਰਿਪੁਃ। ਰਾਵਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਵਾਨਰ! ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਲਾਹਯੋਗ ਹੈਂ। ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵਸਿ ਰਾਵਣ। ਸਕृਤ੍ ਤੁ ਪ੍ਰਹਰੇਦਾਨੀਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਵਿਕਤ੍ਥਸੇ
ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤ ਜੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਵਣ! ਜੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਕ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਰਾਂ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਡੰਕੇ ਵੱਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਾਮਕੋ ਮੁष੍ਟਿਰ੍ਨਯਿष੍ਯਤਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍। ਤਤੋ ਮਾਰੁਤਿਵਾਕ੍ਯੇਨ ਕੋਪਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਲੇ
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਮੁੱਠ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦੇਵੇਗੀ! ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।