ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਦੁष੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਭਾਤਿ ਰਾਵਣਃ। ਨ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਤੇਜਃਸਮਾਵृਤਮ੍
ਰਾਵਣ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਜ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਵੀਰਾਣਾਂ ਵਪੁਰ੍ਨੈਵਂਵਿਧਂ ਭਵੇਤ੍। ਯਾਦृਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਪੁਰੇਤਦ੍ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਜੋ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤਯੋਧਿਨਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਪ੍ਤਾਯੁਧਧਰਾ ਯੋਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜਲਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਯੋਧੇ ਹਨ।
ਵਿਭਾਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋਰਾਜੋऽਸੌ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਭੂਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਦੇਹਵਦ੍ਭਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਜਿਹਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਵੇ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਯਮਦ੍ਯ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਮਮ ਦृष੍ਟਿਪਥਂ ਗਤਃ। ਅਦ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੀਤਾਹਰਣਸਮ੍ਭਵਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਪੀ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਨੁਚਰਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ।
ਤਤਃ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਾਨ੍ਯਾਹ ਮਹਾਬਲਾਨਿ। ਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਚਰ੍ਯਾਗृਹਗੋਪੁਰੇषੁ ਸੁਨਿਰ੍ਵृਤਾਸ੍ਤਿष੍ਠਤ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਹਨਾਂ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਚੌਕੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹੋ।'
ਇਹਾਗਤਂ ਮਾਂ ਸਹਿਤਂ ਭਵਦ੍ਭਿ- ਰ੍ਵਨੌਕਸਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਮਿਦਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ। ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਪੁਰੀਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹਾਂ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯੇਯੁਃ ਸਹਸਾ ਸਮੇਤਾਃ
'ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਲੋਕ ਇਸ ਖਾਲੀ ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।'
ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਗਤੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਯਥਾਨਿਯੋਗਮ੍। ਵ੍ਯਦਾਰਯਦ੍ ਵਾਨਰਸਾਗਰੌਘਂ ਮਹਾਝषਃ ਪੂਰ੍ਣਮਿਵਾਰ੍ਣਵੌਘਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਧੇਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੱਛੀ ਵਾਂਗ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਪ੍ਤੇषੁਚਾਪਂ ਯੁਧਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍। ਮਹਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਮਹੀਧਰਾਗ੍ਰਂ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤਿਂ ਹਰੀਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਹਰੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਚ੍ਛੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਬਹੁਵृਕ੍ਸ਼ਸਾਨੁਂ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਯ। ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਹਸਾ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੈਸ੍ਤਪਨੀਯਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚੋਟੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧੋਤ੍ਤਮਸਾਨੁਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਵਿਦੀਰ੍ਣੇ ਪਤਿਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍। ਮਹਾਹਿਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ਰਮਨ੍ਤਕਾਭਂ ਸਮਾਦਧੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਲੋਕਨਾਥਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਚੋਟੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਤਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸ ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਨਿਲਤੁਲ੍ਯਵੇਗਂ ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਬਾਣਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਤੁਲ੍ਯਵੇਗਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਧਾਯ ਰੁष੍ਟਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ ਸਾਯਕੋ ਰਾਵਣਬਾਹੁਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਸ਼ਨਿਪ੍ਰਖ੍ਯਵਪੁਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਿਭੇਦ ਵੇਗਾਦ੍ ਗੁਹੇਰਿਤਾ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਮਿਵੋਗ੍ਰਸ਼ਕ੍ਤਿਃ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਛੁੱਟਿਆ ਉਹ ਤੀਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਜਾ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੀਖੀ ਭਾਲਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ।
ਸ ਸਾਯਕਾਰ੍ਤੋ ਵਿਪਰੀਤਚੇਤਾਃ ਕੂਜਨ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਿਪਪਾਤ ਵੀਰਃ। ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਂ ਨੇਦੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਯੁਧਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਃ
ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤੋ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ੋ ਗਵਯਃ ਸੁषੇਣ- ਸ੍ਤ੍ਵਥਰ੍षਭੋ ਜ੍ਯੋਤਿਮੁਖੋ ਨਲਸ਼੍ਚ। ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਿਵृਦ੍ਧਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਫਿਰ ਗਵਾਕਸ਼, ਗਵਯ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਰਿਸ਼ਭ, ਜੋਤਿਮੁਖ ਤੇ ਨਲ—ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ—ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਾਨ੍ ਸ ਚਕਾਰ ਮੋਘਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪੋ ਬਾਣਸ਼ਤੈਃ ਸ਼ਿਤਾਗ੍ਰੈਃ। ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨਪਿ ਬਾਣਜਾਲੈ- ਰ੍ਬਿਭੇਦ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਚਿਤ੍ਰਪੁਙ੍ਖੈਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਕਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਰਗ ਕੇ। ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਰਿਬਾਣੈ- ਰ੍ਭਿਨ੍ਨਾ ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭੁਵਿ ਭੀਮਕਾਯਾਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਵਾਨਰਸੈਨ੍ਯਮੁਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸ ਬਾਣਜਾਲੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋਟੀਆਂ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ।
ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਤਿਤਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਾ ਨਾਨਦ੍ਯਮਾਨਾ ਭਯਸ਼ਲ੍ਯਵਿਦ੍ਧਾਃ। ਸ਼ਾਖਾਮृਗਾ ਰਾਵਣਸਾਯਕਾਰ੍ਤਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸ੍ਮ ਰਾਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਨਰ ਲੜਾਕੂ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸ ਧਨੁਰ੍ਧਨੁष੍ਮਾ- ਨਾਦਾਯ ਰਾਮਃ ਸਹਸਾ ਜਗਾਮ। ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਭ੍ਯੁਪੇਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਰਾਮਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਲਕਸ਼ਮਣ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਡੂੰਘੇ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਕਾਮਮਾਰ੍ਯ ਸੁਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਵਧਾਯਾਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਚੈਤਮਨੁਜਾਨੀਹਿ ਮਾਂ ਵਿਭੋ
ਮਹਾਨੁਭਾਵ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰੱਥ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਗਚ੍ਛ ਯਤ੍ਨਪਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਂਯੁਗੇ
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਜਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਡੌਲ ਨਾ।'
ਰਾਵਣੋ ਹਿ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਰਣੇऽਦ੍ਭੁਤਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇਨਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੁष੍ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਰਾਵਣ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਮਾਰ੍ਗਸ੍ਵ ਸ੍ਵਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾਣਿ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਧਨੁषਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਗੋਪਾਯਸ੍ਵ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਲੱਭ ਕੇ ਵੇਖ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੀ ਸਮਝ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਧਨੁ ਨਾਲ, ਚਿੱਤ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਰਾਮਾਯ ਯਯੌ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਾਹਵੇ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਵਣਂ ਵਾਰਣਹਸ੍ਤਬਾਹੁਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭੀਮੋਦ੍ਯਤਦੀਪ੍ਤਚਾਪਮ੍। ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦਯਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਜਾਲੈ- ਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਭਿਨ੍ਨਵਿਕੀਰ੍ਣਦੇਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਜਖਮੀ ਤੇ ਵਿਖਰਿਆਂ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਸ ਰਾਵਣਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਰੋਕ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਰਥਂ ਤਸ੍ਯ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬਾਹੁਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ ਰਾਵਣਂ ਧੀਮਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਅਵਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਾਨਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤੇ ਭਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਮਰਣ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਨਰਾਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਡਰ ਹੈ।
ਏष ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਾਖਃ ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਦੇਹੇ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚਿਰੋषਿਤਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ, ਪੰਜ ਉਂਗਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ ਤੇ ਉਸ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਦੇਵੇਗੀ ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੀ ਹੈ।