ਮਹੀਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਰੋषਿਤਾ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਨੀਲਃ ਸ਼ਰੈਰਭਿਹਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਜ੍ਵਲਨੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਇੰਝ ਡਿੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸੱਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਲਦੇ ਹਨ। ਨੀਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰ ਨੀਲ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜੋੜ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਰ੍ਦਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਚਮੂਪਤੌ
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਗਣਾਨੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਪਾਰਯਨ੍ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਨਿਮੀਲਿਤਃ। ਯਥੈਵ ਗੋਵृषੋ ਵਰ੍षਂ ਸ਼ਾਰਦਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਰਾਖਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਨੀਲ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦਾ ਬਲਦ ਤੇਜ਼ ਪਤਝੜ ਦੀ ਮੀਂਹ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਨ੍ ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍। ਨਿਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸਾ ਨੀਲਃ ਸੇਹੇ ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੀਲ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਔਖੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਚਾਨਕ ਸਹਿ ਲਈ।
ਰੋषਿਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਘਾਨ ਹਯਾਨ੍ ਨੀਲਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੀਲ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਰੋषਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਬਭਞ੍ਜ ਤਰਸਾ ਨੀਲੋ ਨਨਾਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਨੀਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਧਨੁਃ ਸ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮੁਸਲਂ ਘੋਰਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦਵਪੁਪ੍ਲੁਵੇ
ਨੀਲ ਵਲੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਭਾਰੀ ਮੁਸਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਪਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਵਾਹਿਨੀਮੁਖ੍ਯੌ ਜਾਤਵੈਰੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਸ੍ਥਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਵਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ
ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਬਣੇ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ।
ਉਲ੍ਲਿਖਨ੍ਤੌ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭਿਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਦृਸ਼ੌ ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਚੇष੍ਟਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਲਚਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਿਜਯੌ ਵੀਰੌ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨੌ। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਵੱਡੇ ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ।
ਆਜਘਾਨ ਤਦਾ ਨੀਲਂ ਲਲਾਟੇ ਮੁਸਲੇਨ ਸਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਨੀਲ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤਰੁਮ੍। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਨੀਲ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਰਹਾਰਂ ਸ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮੁਸਲਂ ਮਹਤ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਬਲਿਨਂ ਬਲਾਨ੍ਨੀਲਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍
ਉਸ ਅਚੰਭੇਜ ਵਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਮੁਸਲ ਫੜੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੀਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਸਂਰਬ੍ਧਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਵੇਗੋ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਜਦ ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਨੀਲ ਨੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਕਾਮਸ੍ਯ ਮृਧੇ ਮੁਸਲਯੋਧਿਨਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਂ ਨੀਲੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤੂਰ੍ਣਮਪਾਤਯਤ੍
ਜਦ ਮੁਸਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਹਸਤ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੀਲ ਨੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਚੱਟਾਨ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਨੀਲੇਨ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯੇਨ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਤੀ ਸ਼ਿਲਾ। ਬਿਭੇਦ ਬਹੁਧਾ ਘੋਰਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਦਾ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੀਲ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਨੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਤਾਸੁਰ੍ਗਤਸ਼੍ਰੀਕੋ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸਦੀ ਜਾਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢਿਆ ਰੁੱਖ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਸ਼ਰੀਰਾਦਪਿ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਂ ਯਥਾ
ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਓਥੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਚੋਂ ਵੀ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਓਹੋ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚੋਂ ਚਸ਼ਮਾ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ।
ਹਤੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ਨੀਲੇਨ ਤਦਕਮ੍ਪ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਜਗਾਮ ਹ
ਜਦ ਨੀਲ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਮੂਮੁਖ੍ਯੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਤਿਗृਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨਮੂਕਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ
ਜਦ ਉਹ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ ਥੱਕ ਕੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰ ਗਏ ਤੇ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾ ਇਵ ਤੇऽਭਵਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨੀਲੋ ਵਿਜਯੀ ਮਹਾਬਲਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਕृਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਾਮੇਣ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਰੂਪਸ੍ਤੁ ਬਭੂਵ ਯੂਥਪਃ
ਫਿਰ ਨੀਲ, ਜੋ ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵਲੋਂ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਕੋਲ ਆ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨषष੍ਟਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੈਨ੍ਯਪਾਲੇ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਨਾਮृषਭੇਣ ਯੁਦ੍ਧੇ। ਭੀਮਾਯੁਧਂ ਸਾਗਰਵੇਗਤੁਲ੍ਯਂ ਵਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜਸੈਨ੍ਯਮ੍
ਜਦ ਰਾਖਸ ਫੌਜ ਦੇ ਰਾਖੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਭੱਜ ਪਈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਤੇਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੇਨਾਪਤਿਂ ਪਾਵਕਸੂਨੁਸ਼ਸ੍ਤਮ੍। ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਨਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਧਿਪਃ ਕ੍ਰੋਧਵਸ਼ਂ ਜਗਾਮ
ਉਹ ਰਾਖਸ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਖਸ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸਂਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਾਰ੍ਦਿਤਃ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਚੇਤਾਃ। ਉਵਾਚ ਤਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਯੂਥਮੁਖ੍ਯਾ- ਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾ ਨਿਰ੍ਜਰਯੂਥਮੁਖ੍ਯਾਨ੍
ਜਦ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਾਖਸ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ।
ਨਾਵਜ੍ਞਾ ਰਿਪਵੇ ਕਾਰ੍ਯਾ ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਬਲਸਾਦਨਃ। ਸੂਦਿਤਃ ਸੈਨ੍ਯਪਾਲੋ ਮੇ ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰਃ ਸਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਸੋऽਹਂ ਰਿਪੁਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਜਯਾਯਾਵਿਚਾਰਯਨ੍। ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕ ਦੇ, ਖੁਦ ਹੀ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਨਰਾਨੀਕਂ ਰਾਮਂ ਚ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਣੌਘੈਰ੍ਵਨਂ ਦੀਪ੍ਤੈਰਿਵਾਗ੍ਨਿਭਿਃ। ਅਦ੍ਯ ਸਂਤਰ੍ਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਕਪਿਸ਼ੋਣਿਤੈਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।