ਸਾ ਮਹੀ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਪਲਾਸ਼ੈਰਿਵ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਲਹੂ ਦੇ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਹਤਵੀਰੌਘਵਪ੍ਰਾਂ ਤੁ ਭਗ੍ਨਾਯੁਧਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਮ੍। ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਮਹਾਤੋਯਾਂ ਯਮਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਲਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਕृਤ੍ ਪ੍ਲੀਹਮਹਾਪਙ੍ਕਾਂ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ੈਵਲਾਮ੍। ਭਿਨ੍ਨਕਾਯਸ਼ਿਰੋਮੀਨਾਮਙ੍ਗਾਵਯਵਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿਗਰ ਤੇ ਤਿਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ, ਅੱਡ-ਪੱਟ ਪਏ ਹੋਏ ਆਂਤਾਂ, ਟੁੱਟੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਸਿਰ, ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗृਧ੍ਰਹਂਸਵਰਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਕਙ੍ਕਸਾਰਸਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਮੇਦਃਫੇਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਨਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਗਿੱਧਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਂਗਾਂ ਤੇ ਚੱਕਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਦੀ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਝੱਗ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਕਾਪੁਰੁषਦੁਸ੍ਤਾਰਾਂ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਮਯੀਂ ਨਦੀਮ੍। ਨਦੀਮਿਵ ਘਨਾਪਾਯੇ ਹਂਸਸਾਰਸਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਜੋ ਕਾਇਰਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਮੋਸਮ ਖੁਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਚੱਕਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤੇਰੁਸ੍ਤਾਂ ਦੁਸ੍ਤਰਾਂ ਨਦੀਮ੍। ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਨਲਿਨੀਂ ਗਜਯੂਥਪਾਃ
ਉਹ ਔਖੀ ਨਦੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੇ ਇੰਝ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਝੀਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸृਜਨ੍ਤਂ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਰਸਾ ਨੀਲੋ ਵਿਧਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਨੀਲ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਹਸਤ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਧੂਤ ਇਵ ਵਾਯੁਃ ਖੇ ਮਹਦਭ੍ਰਬਲਂ ਬਲਾਤ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਨੀਲਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ। ਸ ਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਕृष੍ਯ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਨੀਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਨੀਲਾਯ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖਾ ਨੀਲਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨੀਲ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਉਹ ਤੀਰ ਨੀਲ ਨੂੰ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ।
ਮਹੀਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਰੋषਿਤਾ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਨੀਲਃ ਸ਼ਰੈਰਭਿਹਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਜ੍ਵਲਨੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਇੰਝ ਡਿੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸੱਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਲਦੇ ਹਨ। ਨੀਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰ ਨੀਲ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜੋੜ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਰ੍ਦਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਚਮੂਪਤੌ
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਗਣਾਨੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਪਾਰਯਨ੍ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਨਿਮੀਲਿਤਃ। ਯਥੈਵ ਗੋਵृषੋ ਵਰ੍षਂ ਸ਼ਾਰਦਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਰਾਖਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਨੀਲ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦਾ ਬਲਦ ਤੇਜ਼ ਪਤਝੜ ਦੀ ਮੀਂਹ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਨ੍ ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍। ਨਿਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸਾ ਨੀਲਃ ਸੇਹੇ ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੀਲ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਔਖੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਚਾਨਕ ਸਹਿ ਲਈ।
ਰੋषਿਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਘਾਨ ਹਯਾਨ੍ ਨੀਲਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੀਲ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਰੋषਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਬਭਞ੍ਜ ਤਰਸਾ ਨੀਲੋ ਨਨਾਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਨੀਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਧਨੁਃ ਸ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮੁਸਲਂ ਘੋਰਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦਵਪੁਪ੍ਲੁਵੇ
ਨੀਲ ਵਲੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਭਾਰੀ ਮੁਸਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਪਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਵਾਹਿਨੀਮੁਖ੍ਯੌ ਜਾਤਵੈਰੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਸ੍ਥਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਵਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ
ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਬਣੇ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ।
ਉਲ੍ਲਿਖਨ੍ਤੌ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭਿਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਦृਸ਼ੌ ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਚੇष੍ਟਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਲਚਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਿਜਯੌ ਵੀਰੌ ਸਮਰੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨੌ। ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਦੋਵੇਂ ਬਹਾਦਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਵੱਡੇ ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ।
ਆਜਘਾਨ ਤਦਾ ਨੀਲਂ ਲਲਾਟੇ ਮੁਸਲੇਨ ਸਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਨੀਲ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ੋਣਿਤਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤਰੁਮ੍। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਮਹਾਕਪਿਃ
ਫਿਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਨੀਲ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਪ੍ਰਹਾਰਂ ਸ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮੁਸਲਂ ਮਹਤ੍। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਬਲਿਨਂ ਬਲਾਨ੍ਨੀਲਂ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਮ੍
ਉਸ ਅਚੰਭੇਜ ਵਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਮੁਸਲ ਫੜੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੀਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਮੁਗ੍ਰਵੇਗਂ ਸਂਰਬ੍ਧਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਤਤਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਹਾਵੇਗੋ ਮਹਾਸ਼ਿਲਾਮ੍
ਜਦ ਪ੍ਰਹਸਤ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਨੀਲ ਨੇ ਵੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਕਾਮਸ੍ਯ ਮृਧੇ ਮੁਸਲਯੋਧਿਨਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲਾਂ ਨੀਲੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤੂਰ੍ਣਮਪਾਤਯਤ੍
ਜਦ ਮੁਸਲ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਹਸਤ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੀਲ ਨੇ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਚੱਟਾਨ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਨੀਲੇਨ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯੇਨ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਮਹਤੀ ਸ਼ਿਲਾ। ਬਿਭੇਦ ਬਹੁਧਾ ਘੋਰਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਦਾ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੀਲ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਨੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਗਤਾਸੁਰ੍ਗਤਸ਼੍ਰੀਕੋ ਗਤਸਤ੍ਤ੍ਵੋ ਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਪਪਾਤ ਸਹਸਾ ਭੂਮੌ ਛਿਨ੍ਨਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਉਸਦੀ ਜਾਨ, ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਸਭ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਵੱਢਿਆ ਰੁੱਖ, ਅਚਾਨਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਭਿਨ੍ਨਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਹੁ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਸ਼ਰੀਰਾਦਪਿ ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਗਿਰੇਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਂ ਯਥਾ
ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਓਥੋਂ ਬਹੁਤ ਲਹੂ ਵਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਚੋਂ ਵੀ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਓਹੋ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਚੋਂ ਚਸ਼ਮਾ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ।
ਹਤੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ਨੀਲੇਨ ਤਦਕਮ੍ਪ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਜਗਾਮ ਹ
ਜਦ ਨੀਲ ਨੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਰਾਖਸ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।