ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੀਰਮਾਰ੍ਗਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ। ਵਿਵृਤ੍ਤਵਦਨਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭੀਤਵਤ੍
ਕ੍ਰੋਧੀ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵੱਡੇ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ ਕੁਮ੍ਭਹਨੁਰ੍ਮਹਾਨਾਦਃ ਸਮੁਨ੍ਨਤਃ। ਏਤੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸਚਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਨੌਕਸਃ
ਨਰਾਂਤਕ, ਕੁੰਭਹਨ, ਮਹਾਨਾਦ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਨਿਪਤਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਜਘਾਨੈਕਂ ਨਰਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਕਪਿਃ ਸਵਿਪੁਲਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਸਮੁਨ੍ਨਤਮਪੋਥਯਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਮੁਖ ਵਾਨਰ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਹਾਨਾਦਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਫੜੀ ਤੇ ਮਹਾਨਾਦ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਕੁਮ੍ਭਹਨੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਰੇਣਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਹਤਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸਂਤ੍ਯਾਜਯਦ੍ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਕੂੰਭਹਨ ਨੇ ਤਾਰਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਘੋਰਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਹਸਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਮਾਰਕਟਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਵਰ੍ਤ ਇਵ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਗੁੱਜਰ ਮਚਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਥਲੇ ਹੋਏ, ਅਣਮਾਪ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ।
ਮਹਤਾ ਹਿ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦਃ। ਅਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰੀਰੈਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਮੇਦਿਨੀ। ਬਭੂਵਾਤਿਚਿਤਾ ਘੋਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਾ
ਧਰਤੀ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਡਰਾਉਣੇ ਟਿੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸਾ ਮਹੀ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਪਲਾਸ਼ੈਰਿਵ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਲਹੂ ਦੇ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਹਤਵੀਰੌਘਵਪ੍ਰਾਂ ਤੁ ਭਗ੍ਨਾਯੁਧਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਮ੍। ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਮਹਾਤੋਯਾਂ ਯਮਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਲਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਕृਤ੍ ਪ੍ਲੀਹਮਹਾਪਙ੍ਕਾਂ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ੈਵਲਾਮ੍। ਭਿਨ੍ਨਕਾਯਸ਼ਿਰੋਮੀਨਾਮਙ੍ਗਾਵਯਵਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿਗਰ ਤੇ ਤਿਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ, ਅੱਡ-ਪੱਟ ਪਏ ਹੋਏ ਆਂਤਾਂ, ਟੁੱਟੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਸਿਰ, ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗृਧ੍ਰਹਂਸਵਰਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਕਙ੍ਕਸਾਰਸਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਮੇਦਃਫੇਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਨਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਗਿੱਧਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਂਗਾਂ ਤੇ ਚੱਕਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਦੀ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਝੱਗ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਕਾਪੁਰੁषਦੁਸ੍ਤਾਰਾਂ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਮਯੀਂ ਨਦੀਮ੍। ਨਦੀਮਿਵ ਘਨਾਪਾਯੇ ਹਂਸਸਾਰਸਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਜੋ ਕਾਇਰਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਮੋਸਮ ਖੁਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਚੱਕਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤੇਰੁਸ੍ਤਾਂ ਦੁਸ੍ਤਰਾਂ ਨਦੀਮ੍। ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਨਲਿਨੀਂ ਗਜਯੂਥਪਾਃ
ਉਹ ਔਖੀ ਨਦੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੇ ਇੰਝ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਝੀਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸृਜਨ੍ਤਂ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਰਸਾ ਨੀਲੋ ਵਿਧਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਨੀਲ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਹਸਤ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਧੂਤ ਇਵ ਵਾਯੁਃ ਖੇ ਮਹਦਭ੍ਰਬਲਂ ਬਲਾਤ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਨੀਲਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ। ਸ ਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਕृष੍ਯ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਨੀਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਨੀਲਾਯ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖਾ ਨੀਲਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨੀਲ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਉਹ ਤੀਰ ਨੀਲ ਨੂੰ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ।
ਮਹੀਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਰੋषਿਤਾ ਇਵ ਪਨ੍ਨਗਾਃ। ਨੀਲਃ ਸ਼ਰੈਰਭਿਹਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਜ੍ਵਲਨੋਪਮੈਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਇੰਝ ਡਿੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਸੱਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁਲਦੇ ਹਨ। ਨੀਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੇ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ ਤਂ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰ੍षਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਾਨਰ ਨੀਲ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਜੋੜ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੇਨਾਭਿਹਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਰ੍ਦਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਪ੍ਲਵਂਗਾਨਾਂ ਚਮੂਪਤੌ
ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਖਸਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਗੱਜਿਆ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਗਣਾਨੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਪਾਰਯਨ੍ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਨ੍ਨਿਮੀਲਿਤਃ। ਯਥੈਵ ਗੋਵृषੋ ਵਰ੍षਂ ਸ਼ਾਰਦਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਗਤਮ੍
ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਰਾਖਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਨੀਲ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਦਾ ਬਲਦ ਤੇਜ਼ ਪਤਝੜ ਦੀ ਮੀਂਹ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਵ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਨ੍ ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍। ਨਿਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸਾ ਨੀਲਃ ਸੇਹੇ ਦੁਰਾਸਦਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੀਲ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਔਖੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਚਾਨਕ ਸਹਿ ਲਈ।
ਰੋषਿਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਸਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍। ਪ੍ਰਜਘਾਨ ਹਯਾਨ੍ ਨੀਲਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੀਲ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਰੋषਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਬਭਞ੍ਜ ਤਰਸਾ ਨੀਲੋ ਨਨਾਦ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਨੀਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਧਨੁਃ ਸ ਕृਤਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮੁਸਲਂ ਘੋਰਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਦਵਪੁਪ੍ਲੁਵੇ
ਨੀਲ ਵਲੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਭਾਰੀ ਮੁਸਲ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਪਿਆ।
ਤਾਵੁਭੌ ਵਾਹਿਨੀਮੁਖ੍ਯੌ ਜਾਤਵੈਰੌ ਤਰਸ੍ਵਿਨੌ। ਸ੍ਥਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਤਜਸਿਕ੍ਤਾਙ੍ਗੌ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਵਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ
ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹੁਣ ਵੈਰੀ ਬਣੇ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਟੁੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਦੋ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ।
ਉਲ੍ਲਿਖਨ੍ਤੌ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭਿਰ੍ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭਿਰਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਦृਸ਼ੌ ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਚੇष੍ਟਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹਲਚਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।