ਧਨੂਂषਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਜਯੈषਿਣਾਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਨ੍ਯਰਾਜਨ੍ਤ ਵਾਨਰਾਨਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਣੇ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਏ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਗृਹੁਃ ਪਾਦਪਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁष੍ਪਿਤਾਂਸ੍ਤੁ ਗਿਰੀਂਸ੍ਤਥਾ। ਸ਼ਿਲਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾ ਦੀਰ੍ਘਾ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਃ
ਵਾਨਰ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਲੰਮੀਆਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਤੇषਾਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਬਹੂਨਾਮਸ਼੍ਮਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਚ ਵਰ੍षਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈਆਂ ਵਲੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਹਵੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਬਹੂਨ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍। ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਬਹਵੋ ਬਹੂਨ੍
ਕਈ ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਈ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਕਈ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕਈ ਰਾਛਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਸ਼ੂਲੈਃ ਪ੍ਰਮਥਿਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਤ੍ ਤੁ ਪਰਮਾਯੁਧੈਃ। ਪਰਿਘੈਰਾਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਕੁਹਾੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਗਏ।
ਨਿਰੁਚ੍ਛ੍ਵਾਸਾਃ ਪੁਨਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਤਿਤਾ ਜਗਤੀਤਲੇ। ਵਿਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਾਃ ਕੇਚਿਦਿषੁਸਂਧਾਨਸਾਧਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਬਿਨਾ ਸਾਹ ਲਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਦੇ ਦਿਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਜ ਕੇ ਚੀਰ ਗਏ।
ਕੇਚਿਦ੍ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਾਃ ਖਡ੍ਗੈਃ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਃ ਪਤਿਤਾ ਭੁਵਿ। ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਵਿਦਾਰਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੜਪਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਬਹਾਦਰ ਰਾਛਸਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਨਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌਘਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਪਾਦਪੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪਿष੍ਟਾ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਵਜ੍ਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਤਲੈਰ੍ਹਸ੍ਤੈਰ੍ਮੁष੍ਟਿਭਿਸ਼੍ਚ ਹਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍। ਵਮਨ੍ ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਸ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਦਸ਼ਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹੋਂ ਲਹੂ ਉਗਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੱਸ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ।
ਆਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਚ ਸ੍ਵਨਤਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚ ਨਰ੍ਦਤਾਮ੍। ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਹਰੀਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਪਿ
ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਭਰੇ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਵਾਨਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵੀਰਮਾਰ੍ਗਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ। ਵਿਵृਤ੍ਤਵਦਨਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਭੀਤਵਤ੍
ਕ੍ਰੋਧੀ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਛਸ, ਜੋ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵੱਡੇ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ ਕੁਮ੍ਭਹਨੁਰ੍ਮਹਾਨਾਦਃ ਸਮੁਨ੍ਨਤਃ। ਏਤੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸਚਿਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਵਨੌਕਸਃ
ਨਰਾਂਤਕ, ਕੁੰਭਹਨ, ਮਹਾਨਾਦ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਮੰਤਰੀ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਨਿਪਤਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਚਾਪਿ ਵਾਨਰਾਨ੍। ਦ੍ਵਿਵਿਦੋ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੇਣ ਜਘਾਨੈਕਂ ਨਰਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਰਾਂਤਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਕਪਿਃ ਸਵਿਪੁਲਦ੍ਰੁਮਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤੁ ਸਮੁਨ੍ਨਤਮਪੋਥਯਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਮੁਖ ਵਾਨਰ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਮ੍ਬਵਾਂਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸ਼ਿਲਾਮ੍। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਹਾਨਾਦਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਜਾਂਬਵੰਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਚੱਟਾਨ ਫੜੀ ਤੇ ਮਹਾਨਾਦ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਕੁਮ੍ਭਹਨੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਰੇਣਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਮਹਤਾ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸਂਤ੍ਯਾਜਯਦ੍ ਰਣੇ
ਫਿਰ ਕੂੰਭਹਨ ਨੇ ਤਾਰਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਈ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਚਕਾਰ ਕਦਨਂ ਘੋਰਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਕੰਮ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਹਸਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਮਾਰਕਟਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਆਵਰ੍ਤ ਇਵ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਸੇਨਯੋਰੁਭਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਗੁੱਜਰ ਮਚਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਥਲੇ ਹੋਏ, ਅਣਮਾਪ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ।
ਮਹਤਾ ਹਿ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਣਦੁਰ੍ਮਦਃ। ਅਰ੍ਦਯਾਮਾਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਨਰਾਨ੍ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਜੰਗ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ।
ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਸ਼ਰੀਰੈਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਮੇਦਿਨੀ। ਬਭੂਵਾਤਿਚਿਤਾ ਘੋਰੈਃ ਪਰ੍ਵਤੈਰਿਵ ਸਂਵृਤਾ
ਧਰਤੀ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਡਰਾਉਣੇ ਟਿੱਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸਾ ਮਹੀ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਸਂਛਨ੍ਨਾ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਪਲਾਸ਼ੈਰਿਵ ਪੁष੍ਪਿਤੈਃ
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਲਹੂ ਦੇ ਵਗਦੇ ਦਰਿਆ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਵੇ।
ਹਤਵੀਰੌਘਵਪ੍ਰਾਂ ਤੁ ਭਗ੍ਨਾਯੁਧਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਮ੍। ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਮਹਾਤੋਯਾਂ ਯਮਸਾਗਰਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਮਾਰੇ ਗਏ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ, ਲਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਯਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਕृਤ੍ ਪ੍ਲੀਹਮਹਾਪਙ੍ਕਾਂ ਵਿਨਿਕੀਰ੍ਣਾਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ੈਵਲਾਮ੍। ਭਿਨ੍ਨਕਾਯਸ਼ਿਰੋਮੀਨਾਮਙ੍ਗਾਵਯਵਸ਼ਾਦ੍ਵਲਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿਗਰ ਤੇ ਤਿਲੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ, ਅੱਡ-ਪੱਟ ਪਏ ਹੋਏ ਆਂਤਾਂ, ਟੁੱਟੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਸਿਰ, ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਗृਧ੍ਰਹਂਸਵਰਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਕਙ੍ਕਸਾਰਸਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਮੇਦਃਫੇਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਨਿਤਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਗਿੱਧਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਕਾਂਗਾਂ ਤੇ ਚੱਕਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਦੀ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਝੱਗ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਕਾਪੁਰੁषਦੁਸ੍ਤਾਰਾਂ ਯੁਦ੍ਧਭੂਮਿਮਯੀਂ ਨਦੀਮ੍। ਨਦੀਮਿਵ ਘਨਾਪਾਯੇ ਹਂਸਸਾਰਸਸੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ, ਜੋ ਕਾਇਰਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਮੋਸਮ ਖੁਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਚੱਕਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਪਿਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤੇਰੁਸ੍ਤਾਂ ਦੁਸ੍ਤਰਾਂ ਨਦੀਮ੍। ਯਥਾ ਪਦ੍ਮਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਨਲਿਨੀਂ ਗਜਯੂਥਪਾਃ
ਉਹ ਔਖੀ ਨਦੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੇ ਇੰਝ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਝੀਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸृਜਨ੍ਤਂ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਰਸਾ ਨੀਲੋ ਵਿਧਮਨ੍ਤਂ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਨੀਲ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਹਸਤ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਦ੍ਧੂਤ ਇਵ ਵਾਯੁਃ ਖੇ ਮਹਦਭ੍ਰਬਲਂ ਬਲਾਤ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਭਿਦ੍ਰੁਤਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨੀਲ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਦੇਖਿਆ।
ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣੇਨ ਨੀਲਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੇ। ਸ ਧਨੁਰ੍ਧਨ੍ਵਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਕृष੍ਯ ਪਰਮਾਹਵੇ
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪ੍ਰਹਸਤ, ਨੀਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਨੀਲਾਯ ਵ੍ਯਸृਜਦ੍ ਬਾਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼ਿਖਾ ਨੀਲਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਨੀਲ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ; ਉਹ ਤੀਰ ਨੀਲ ਨੂੰ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ।