ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਮਮਾਨਘ। ਸਾਂਗੋਪਾਂਗੋਪਨਿषਦਃ ਸਰਹਸ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
‘ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਂ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ-ਉਪਅੰਗ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਤੇ ਰਾਜ਼, ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।’
ਯਾਨਿ ਦੇਵੇषੁ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਵੇषੁ ਮਹਰ੍षਿषੁ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤੁ ਮਮਾਨਘ
‘ਦੇਵਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਅਸਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।’
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਭਵਤੁ ਦੇਵਦੇਵ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਸ੍ਤਦਾ
‘ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।’ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ‘ਐਸਾ ਹੋਵੇ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵੇਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦਰ੍ਪੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣੋऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਅਸਤਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ। ਹਤਂ ਮੇਨੇ ਤਦਾ ਰਾਮ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਯੈਸ੍ਤਤ੍ ਤਪੋਵਨਂ ਨਾਮ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਦੀਰ੍ਯਮਾਣਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਭੀਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਵੈ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਭਯਾਦ੍ ਭੀਤਾ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਡਰ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮਾਸੀਦੀਰਿਣਸਂਨਿਭਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਸਥਾਨ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਵਦਤੋ ਵੈ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗਾਧੇਯਂ ਨੀਹਾਰਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਤੇ ਫਿਰ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਜਪਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰੋषਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਵਾਲਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਚਿਰਸਂਵृਦ੍ਧਂ ਯਦ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਵਾਨਸਿ। ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਹਿ ਯਨ੍ਮੂਢਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ਯਮਦਣ੍ਡਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਉਚਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਿਨਾ ਧੂੰਦ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
thumb|षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ੍ਰੀਮਦ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਛਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਖੜੇ ਰਹੋ, ਖੜੇ ਰਹੋ!"
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਲਦਣ੍ਡਮਿਵਾਪਰਮ੍। ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੰਡ ਉਚਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੋ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯੇष ਯਦ੍ ਬਲਂ ਤਦ੍ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯ। ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇ ਦਰ੍ਪਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਗਾਧਿਜ
"ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ — ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ।"
ਕ੍ਵ ਚ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਬਲਂ ਕ੍ਵ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਲਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪਾਂਸਨ
"ਤੇਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਧੂੜ।"
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਘੋਰਮਾਗ੍ਨੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡੇਨ ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇਰ੍ਵੇਗ ਇਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੰਡ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰੁਣਂ ਚੈਵ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਥਾ। ਐषੀਕਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕੁਪਿਤੋ ਗਾਧਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰੁਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਤੇ ਐਸੀਕ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਮਾਨਵਂ ਮੋਹਨਂ ਚੈਵ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਪਨਂ ਤਥਾ। ਜृਮ੍ਭਣਂ ਮਾਦਨਂ ਚੈਵ ਸਂਤਾਪਨਵਿਲਾਪਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਨਵ, ਮੋਹਨ, ਗਾਂਧਰਵ, ਸੁਆਪਨ, ਜ੍ਰੰਭਣ, ਮਾਦਨ, ਸੰਤਾਪਨ ਤੇ ਵਿਲਾਪਨ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ੋषਣਂ ਦਾਰਣਂ ਚੈਵ ਵਜ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਸ਼ਂ ਕਾਲਪਾਸ਼ਂ ਵਾਰੁਣਂ ਪਾਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ, ਦਾਰਣ, ਜਿੱਤਣ ਔਖਾ ਵਜਰ ਹਥਿਆਰ, ਬ੍ਰਹਮ ਪਾਸ਼, ਕਾਲ ਪਾਸ਼ ਤੇ ਵਾਰੁਣ ਪਾਸ਼ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਪਿਨਾਕਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਰ੍ਦ੍ਰੇ ਅਸ਼ਨੀ ਤਥਾ। ਦਣ੍ਡਾਸ੍ਤ੍ਰਮਥ ਪੈਸ਼ਾਚਂ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰਾ ਪਿਨਾਕ ਹਥਿਆਰ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੀਲਾ ਅਸ਼ਨੀ, ਦੰਡ ਹਥਿਆਰ, ਪੈਸ਼ਾਚ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਧਰ੍ਮਚਕ੍ਰਂ ਕਾਲਚਕ੍ਰਂ ਵਿष੍ਣੁਚਕ੍ਰਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਵਾਯਵ੍ਯਂ ਮਥਨਂ ਚੈਵ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਯਸ਼ਿਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਚੱਕਰ, ਕਾਲ ਚੱਕਰ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਚੱਕਰ, ਹਵਾ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਦ੍ਵਯਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕਙ੍ਕਾਲਂ ਮੁਸਲਂ ਤਥਾ। ਵੈਦ੍ਯਾਧਰਂ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਕਾਲਾਸ੍ਤ੍ਰਮਥ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀ, ਕੰਗਕਾਲ ਹਥਿਆਰ, ਗਦਾ, ਵੱਡਾ ਵਿਦਿਆਧਰ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਕਾਲ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਘੋਰਂ ਚ ਕਾਪਾਲਮਥ ਕਙ੍ਕਣਮ੍। ਏਤਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਹਥਿਆਰ, ਕਪਾਲ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਕੰਗਣ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡੇ; ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਨੇ ਵਰਤੇ।
ਵਸਿष੍ਠੇ ਜਪਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਣ੍ਡੇਨ ਗ੍ਰਸਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਃ
ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵਸੀਸ਼ਠ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨਿਗਲ ਲਏ।
ਤੇषੁ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਗਾਧਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਯਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਠੰਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਉਠਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਆਗੂ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤੇ,
ਦੇਵਰ੍षਯਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਮਹੋਰਗਾਃ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਾਸੀਤ੍ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸਮੁਦੀਰਿਤੇ
ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ—all ਡਰ ਗਏ; ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਡਰ ਗਏ।
ਤਦਪ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਤੇਜਸਾ। ਵਸਿष੍ਠੋ ਗ੍ਰਸਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡੇਨ ਰਾਘਵ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਵੀ, ਰਾਘਵ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੰਡ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।