ਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਗਣੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਗੁਲ੍ਮੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਵृਤਾਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਗਰੀਂ ਰਾਜਾ ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨੀਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਫੌਜੀ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਤੁ ਨਗਰੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਉਵਾਚਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਕੋਵਿਦਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਪੁਰਸ੍ਯੋਪਨਿਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਪੀਡਿਤਸ੍ਯ ਹ। ਨਾਨ੍ਯਯੁਦ੍ਧਾਤ੍ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦ
ਸ਼ਹਿਰ ਅਚਾਨਕ ਘਿਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮਾਹਰ।
ਅਹਂ ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣੋ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਮਮ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਿਦ੍ ਵਾ ਨਿਕੁਮ੍ਭੋ ਵਾ ਵਹੇਯੁਰ੍ਭਾਰਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ, ਜਾਂ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਜਾਂ ਇੰਦਰਜਿੱਤ, ਜਾਂ ਨਿਕੁੰਭਾ — ਸਾਨੂੰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਝੱਲਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਬਲਮਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਦਾਯ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਵਿਜਯਾਯਾਭਿਨਿਰ੍ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨੌਕਸਃ
ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉਥੇ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਯਾਣਾਦੇਵ ਤੂਰ੍ਣਂ ਚ ਚਲਿਤਾ ਹਰਿਵਾਹਿਨੀ। ਨਰ੍ਦਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਦ੍ਰਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੁਰੰਤ ਭੱਜ ਜਾਵੇਗੀ।
ਚਪਲਾ ਹ੍ਯਵਿਨੀਤਾਸ਼੍ਚ ਚਲਚਿਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਨ ਸਹਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨਾਦਂ ਸਿਂਹਨਾਦਮਿਵ ਦ੍ਵਿਪਾਃ
ਵਾਨਰ ਚਲਾਕ, ਬੇਅਦਬ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਡੋਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਗੂੰਜ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਦਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਵਿਦ੍ਰੁਤੇ ਚ ਬਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਅਵਸ਼ਸ੍ਤੇ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤ ਵਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਭੱਜ ਜਾਵੇਗੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਆਪਤ੍ਸਂਸ਼ਯਿਤਾ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨਾਤ੍ਰ ਨਿਃਸਂਸ਼ਯੀਕृਤਾ। ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨੁਲੋਮਂ ਵਾ ਯਤ੍ ਤੁ ਨੋ ਮਨ੍ਯਸੇ ਹਿਤਮ੍
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਚੰਗਾ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਸਮਝੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਉਲਟ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਹੀ, ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਰਾਵਣੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਵਾਚੇਦਮਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਸ਼ਨਾ
ਰਾਵਣ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਨਃ ਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸਹ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਵਿਵਾਦਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨੋ ਵृਤ੍ਤਃ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਚਤੁਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰਾਏ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ।
ਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਤੁ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਮਯਾ। ਅਪ੍ਰਦਾਨੇ ਪੁਨਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਦृष੍ਟਮੇਵ ਤਥੈਵ ਨਃ
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲੜਾਈ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਪੂਜਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਃ ਕਾਲੇ ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਹਿਤਂ ਤਵ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਵਕਤ-ਵਕਤ 'ਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ?
ਨਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਧਨਾਨਿ ਚ। ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਜੁਹੂषਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਜੀਵਿਤਂ ਯੁਧਿ
ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹਨ। ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਵਣਂ ਵਾਹਿਨੀਪਤਿਃ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਫੌਜੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸਮਾਨਯਤ ਮੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਮਦ੍ਬਾਣਾਨਾਂ ਤੁ ਵੇਗੇਨ ਹਤਾਨਾਂ ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਉਹ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹਨ ਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਾਂਸਾਦਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਕਾਨਨੌਕਸਾਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਅੱਜ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚਿੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ—
ਬਲਮੁਦ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਦਿਰੇ। ਸਾ ਬਭੂਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਭੀਮੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਯੁਧੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਸਨ।
ਲਙ੍ਕਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਵੀਰੈਸ੍ਤੈਰ੍ਗਜੈਰਿਵ ਸਮਾਕੁਲਾ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਂ ਤਰ੍ਪਯਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਲੰਕਾ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥੀਅਾਂ ਵਾਂਗ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਆਜ੍ਯਗਨ੍ਧਪ੍ਰਤਿਵਹਃ ਸੁਰਭਿਰ੍ਮਾਰੁਤੋ ਵਵੌ। ਸ੍ਰਜਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਜਗृਹੁਸ੍ਤ੍ਵਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਘੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਚੁੱਕੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮਸਜ੍ਜਾਃ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਧਾਰਯਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਦਾ। ਸਧਨੁष੍ਕਾਃ ਕਵਚਿਨੋ ਵੇਗਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਰਾਵਣਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍। ਅਥਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਭੇਰੀਮਾਹਤ੍ਯ ਭੈਰਵਾਮ੍
ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਭੈੜੀ ਜੰਗੀ ਡੋਲ ਵਜਾ ਕੇ—
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਃ ਸਜ੍ਜਕਲ੍ਪਿਤਮ੍। ਹਯੈਰ੍ਮਹਾਜਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸੂਤਂ ਸੁਸਂਯਤਮ੍
ਪ੍ਰਹਸਤ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਟਰੋਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ।
ਮਹਾਜਲਦਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਉਰਗਧ੍ਵਜਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਸੁਵਰੂਥਂ ਸ੍ਵਪਸ੍ਕਰਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੱਪ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਜਾਲਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਤਤਸ੍ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਵਣਾਰ੍ਪਿਤਸ਼ਾਸਨਃ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਤਤੋ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਨਦਃ ਪੂਰਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਫਿਰ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਵਾਹਿਨੀਪਤੌ। ਨਿਨਦਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਜਗ੍ਮੁਰਗ੍ਰਤਃ
ਜਦੋਂ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਨੈਕ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਤੁਰ ਪਏ।
ਭੀਮਰੂਪਾ ਮਹਾਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਰਃਸਰਾਃ। ਨਰਾਨ੍ਤਕਃ ਕੁਮ੍ਭਹਨੁਰ੍ਮਹਾਨਾਦਃ ਸਮੁਨ੍ਨਤਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤਸਚਿਵਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਮ੍
ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਹਸਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਸੂਰਮੇ—ਨਰਾਂਤਕ, ਕੁੰਭਹਨੂ, ਮਹਾਨਾਦ ਅਤੇ ਸਮੁੰਨਤ—ਉਸਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਵ੍ਯੂਢੇਨੈਵ ਸੁਘੋਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ ਸ ਨਿਰ੍ਯਯੌ। ਗਜਯੂਥਨਿਕਾਸ਼ੇਨ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ
ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸੁਤੰਤਰਿਤ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲਾਈਨ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸਾਗਰਪ੍ਰਤਿਮੌਘੇਨ ਵृਤਸ੍ਤੇਨ ਬਲੇਨ ਸਃ। ਪ੍ਰਹਸ੍ਤੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਃ
ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਸਤ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।