ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਨਰ੍ਦਮਾਨਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਬਭੂਵ ਰੂਪਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਸਦੇ ਗرجਣ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੜਕਦਾ ਅੱਗ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ਼ੈਲਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਪਾਣਿਨੈਕੇਨ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਸ ਵਿਨਦ੍ਯ ਮਹਾਨਾਦਂ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਾਰੁਤਿ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਕਮ੍ਪਨਮ੍। ਪੁਰਾ ਹਿ ਨਮੁਚਿਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਅਕੰਪਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਮੁਚੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਕਮ੍ਪਨਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍। ਦੂਰਾਦੇਵ ਮਹਾਬਾਣੈਰਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍
ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਮਾਕਾਸ਼ੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਾਣਵਿਦਾਰਿਤਮ੍। ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਮੂਿਰ੍ਚ੍ਛਤਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋऽਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰੋषਦਰ੍ਪਾਨ੍ਵਿਤੋ ਹਰਿਃ। ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਮਹਾਗਿਰਿਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਨੂਮਾਨ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸੋऽਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਚੰਗੀ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਨੁਰੁਵੇਗੇਨ ਬਭਞ੍ਜ ਤਰਸਾ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਦਾਰਯਨ੍ ਮਹੀਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੋੜਦਾ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖਾੜਦਾ ਗਿਆ।
ਗਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਗਜਾਰੋਹਾਨ੍ ਸਰਥਾਨ੍ ਰਥਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਜਘਾਨ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਗਾਨ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਨ੍ਤਕਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਦ੍ਰੁਮਂ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਿਣਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰੁੱਖ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਕਮ੍ਪਨੋ ਵੀਰਸ਼੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੋਭ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਅਕੰਪਨ, ਵਿਰਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਡਰ ਬਣੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ।
ਸ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਦੇਹਦਾਰਣੈਃ। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਕਮ੍ਪਨਃ
ਫਿਰ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਚੌਦਾਂ ਨੁਕਦਾਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿੱਥ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਨਾਰਾਚੈਃ ਸ਼ਿਤਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਦਦृਸ਼ੇ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਰੂਢ ਇਵ ਸਾਨੁਮਾਨ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੁਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਸ਼ੋਕਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਭਿਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਕਮ੍ਪਨਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਚ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਕਮ੍ਪਨਮ੍। ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਕਮ੍ਪ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਯਯੁਸ੍ਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ ਵਾਨਰੈਸ੍ਤੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ।
ਤੇ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭਗ੍ਨਮਾਨਾਃ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਭਯਾਚ੍ਛ੍ਰਮਜਲੈਰਙ੍ਗੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ, ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ, ਡਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੇ ਪ੍ਰਮਥ੍ਨਨ੍ਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਨਗਰਂ ਭਯਾਤ੍। ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤੇ ਤੁ ਸਮ੍ਮੂਢਾਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਧੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਹੈਰਾਨ।
ਤੇषੁ ਲਙ੍ਕਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇषੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇषੁ ਮਹਾਬਲਾਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਹਰਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਪੂਜਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਰੀਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪੂਜਯਤ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਥਾਰ੍ਹਮਨੁਕੂਲਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਯਥਾਪ੍ਰਾਣਂ ਹਰਯੋ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ। ਚਕृषੁਸ਼੍ਚ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਰਾਣਾਨੇਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਤ ਹਨ, ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਵੀਰਸ਼ੋਭਾਮਭਜਨ੍ਮਹਾਕਪਿਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨਿਹਤ੍ਯ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਮਹਾਸੁਰਂ ਭੀਮਮਮਿਤ੍ਰਨਾਸ਼ਨਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਥੈਵੋਰੁਬਲਂ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਉਹ ਮਹਾਂਕਪੀ ਮਾਰੁਤੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਹਾਂਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ।
ਅਪੂਜਯਨ੍ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾਕਪਿਂ ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਰਾਮੋऽਤਿਬਲਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਤਥੈਵ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮੁਖਾਃ ਪ੍ਲਵਂਗਮਾ ਵਿਭੀषਣਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਰਾਮ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ, ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਸ ਵਾਨਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
thumb|ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਕਮ੍ਪਨਵਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦੀਨਮੁਖਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਚਿਵਾਂਸ੍ਤਾਨੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ।
ਸ ਤੁ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਂਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਵਣਃ ਪੂਰ੍ਵਦਿਵਸੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਪੁਰੀਂ ਪਰਿਯਯੌ ਲਙ੍ਕਾਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਗੁਲ੍ਮਾਨਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਸਵੇਰੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜੀ ਦਲ ਵੇਖਣ ਲਈ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।