ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪਯ ਸਾਰਥੇ। ਏਤੇ ਚ ਬਲਿਨੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਰਣੇ
ਇਥੇ ਹੀ, ਤੁਰੰਤ, ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਸਾਰਥੀ; ਇਹ ਵਾਨਰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਚ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਵਾ ਭੀਮਕੋਪਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਦ੍ਰੁਮਸ਼ੈਲਪ੍ਰਹਰਣਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਮਮ
ਇਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਏਤਾਨ੍ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘਿਨੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਏਤੈਃ ਪ੍ਰਮਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਵਖਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾਸ਼੍ਵੇਨ ਰਥੇਨ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਹਰੀਨਭ੍ਯਪਤਦ੍ ਦੂਰਾਚ੍ਛਰਜਾਲੈਰਕਮ੍ਪਨਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਥੀ ਅਕੰਪਨ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੇਕੁਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਹਵੇ। ਅਕਮ੍ਪਨਸ਼ਰੈਰ੍ਭਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਵਾਨਰ ਰਾਖਸ਼ਾ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਯੁੱਧ ਤਾਂ ਕੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾਨਕਮ੍ਪਨਸ਼ਰਾਨੁਗਾਨ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਤੀਨੁਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਨੁਮਾਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਮਹਾਪ੍ਲਵਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਬਲਵਨ੍ਤਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਹਨ।
ਅਕਮ੍ਪਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ੈਲਾਭਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਧਾਰਾਭਿਃ ਸ਼ਰੈਰਭਿਵਵਰ੍ष ਹ
ਅਕੰਪਨ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ ਸ਼ਰੀਰੇ ਪਾਤਿਤਾਨ੍ ਕਪਿਃ। ਅਕਮ੍ਪਨਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਮਨੋ ਦਧ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੈ ਰਹੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਹਨੁਮਾਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹੱਸ ਕੇ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਨਰ੍ਦਮਾਨਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ। ਬਭੂਵ ਰੂਪਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਂ ਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਸਦੇ ਗرجਣ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਕਰਕੇ, ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭੜਕਦਾ ਅੱਗ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਤ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ਼ੈਲਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਵੇਗੇਨ ਹਰਿਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਜਾਣ ਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਾਸ਼ੈਲਂ ਪਾਣਿਨੈਕੇਨ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਸ ਵਿਨਦ੍ਯ ਮਹਾਨਾਦਂ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਮਾਰੁਤਿ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਰਜ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਕਮ੍ਪਨਮ੍। ਪੁਰਾ ਹਿ ਨਮੁਚਿਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਵਜ੍ਰੇਣੇਵ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਅਕੰਪਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਮੁਚੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਕਮ੍ਪਨਸ੍ਤੁ ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍। ਦੂਰਾਦੇਵ ਮਹਾਬਾਣੈਰਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਦਾਰਯਤ੍
ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਪਰ ਉਠੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਮਾਕਾਸ਼ੇ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਾਣਵਿਦਾਰਿਤਮ੍। ਵਿਕੀਰ੍ਣਂ ਪਤਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਮੂਿਰ੍ਚ੍ਛਤਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਡਿੱਗਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸੋऽਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰੋषਦਰ੍ਪਾਨ੍ਵਿਤੋ ਹਰਿਃ। ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਮਹਾਗਿਰਿਮਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਨੂਮਾਨ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਤਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਹਾਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸੋऽਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਭ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਸਂਯੁਗੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਚੰਗੀ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਫੜ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ।
ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਨੁਰੁਵੇਗੇਨ ਬਭਞ੍ਜ ਤਰਸਾ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਦਾਰਯਨ੍ ਮਹੀਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਤੋੜਦਾ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉਖਾੜਦਾ ਗਿਆ।
ਗਜਾਂਸ਼੍ਚ ਸਗਜਾਰੋਹਾਨ੍ ਸਰਥਾਨ੍ ਰਥਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਜਘਾਨ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਧੀਮਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚ ਪਦਾਤਿਗਾਨ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਨ੍ਤਕਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਸਦ੍ਰੁਮਂ ਪ੍ਰਾਣਹਾਰਿਣਮ੍। ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਰੁੱਖ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਕਮ੍ਪਨੋ ਵੀਰਸ਼੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੋਭ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਅਕੰਪਨ, ਵਿਰਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਲਈ ਡਰ ਬਣੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੰਬ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ।
ਸ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਦੇਹਦਾਰਣੈਃ। ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਕਮ੍ਪਨਃ
ਫਿਰ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਚੌਦਾਂ ਨੁਕਦਾਰ ਤੇ ਸਰੀਰ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿੱਥ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਨਾਰਾਚੈਃ ਸ਼ਿਤਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ। ਹਨੂਮਾਨ੍ ਦਦृਸ਼ੇ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਰੂਢ ਇਵ ਸਾਨੁਮਾਨ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੁਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੀਰ ਹਨੂਮਾਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰੁੱਖ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਕਾਯੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਸ਼ੋਕਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਪਾਵਕਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੇਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਭਿਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਕਮ੍ਪਨਮ੍
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ੇਣ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਸਕ੍ਰੋਧੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਚ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਭੂਮੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਕਮ੍ਪਨਮ੍। ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਕਮ੍ਪ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਭੂਮਿ ਉੱਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਭੂਚਾਲ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਪ੍ਰਹਰਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਪਰਾਜਿਤਾਃ। ਲਙ੍ਕਾਮਭਿਯਯੁਸ੍ਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ ਵਾਨਰੈਸ੍ਤੈਰਭਿਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਵਾਨਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੇ।