ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਰਰ੍ਥੇ ਸਮਭਿਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਿਨਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਤਿਬਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਾਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਲਈ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ।
ਹਰਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਤੇषਾਂ ਵਿਨਰ੍ਦਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਂਯੁਗੇऽਤਿਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਕੋਪਾਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਰਜਸ਼੍ਚਾਰੁਣਵਰ੍ਣਾਭਂ ਸੁਭੀਮਮਭਵਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ للਕਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ; ਤੇ ਲਾਲੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਧੂੜ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਉਦ੍ਧृਤਂ ਹਰਿਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਂਰੁਰੋਧ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰਜਸਾ ਤੇਨ ਕੌਸ਼ੇਯੋਦ੍ਧਤਪਾਣ੍ਡੁਨਾ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਉਠਾਈ ਗਈ ਧੂੜ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਉਸ ਰੇਸ਼ਮੀ ਤੇ ਫਿੱਕੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਏ।
ਸਂਵृਤਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਨ ਧ੍ਵਜੋ ਨ ਪਤਾਕਾ ਵਾ ਚਰ੍ਮ ਵਾ ਤੁਰਗੋऽਪਿ ਵਾ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜੀਵ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ; ਨਾ ਕੋਈ ਝੰਡਾ, ਨਾ ਪਤਾਕਾ, ਨਾ ਡਾਲ, ਨਾ ਘੋੜਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਆਯੁਧਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋ ਵਾਪਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਤੇਨ ਰੇਣੁਨਾ। ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਨਰ੍ਦਤਾਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਉਸ ਧੂੜ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਰਥ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ; ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤੁਮੁਲੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਰੂਪਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਹਰੀਨੇਵ ਸੁਸਂਰੁष੍ਟਾ ਹਰਯੋ ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਰੂਪ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਵਾਨਰ ਬੜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਿਮਿਰੇ ਤਦਾ। ਤੇ ਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰਾਰ੍ਦ੍ਰਾਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੀਂ ਪਙ੍ਕਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਸਿਕ੍ਤਂ ਹ੍ਯਪਗਤਂ ਰਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨਾਲ ਧੂੜ ਹਟ ਗਈ।
ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਵਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਬਭੂਵ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਦ੍ਰੁਮਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸ਼ਿਲਾਪਰਿਘਤੋਮਰੈਃ
ਧਰਤੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਜੈਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹਰਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੋਜਸਾ। ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਘਾਕਾਰੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਰਯੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਵਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰਪਾਣਯਃ
ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਜੈਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ,
ਕਪੀਨ੍ ਨਿਜਘ੍ਨਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣੈਃ। ਅਕਮ੍ਪਨਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚਮੂਪਤਿਃ
ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਅਕੰਪਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ,
ਸਂਹਰ੍षਯਤਿ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਹਰਯਸ੍ਤ੍ਵਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮਹਾਸ਼੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਸਭ ਭਿਆਨਕ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਵਾਨਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਦਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਤਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵੀਰਾ ਹਰਯਃ ਕੁਮੁਦੋ ਨਲਃ
ਹਨੁਮਾਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਨਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੇਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤੇ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਵੀਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਕੁਮੁਦ, ਨਲ, ਮੈੰਦ ਤੇ ਦਿਵਿਦ ਵਾਨਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਨਂ ਸੁਮਹਚ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਲੀਲਯਾ ਹਰਿਪੁਂਗਵਾਃ। ਮਮਨ੍ਥੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
thumb|षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਛਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਛਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਹਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਯੁਧਿ ਤੀਵ੍ਰਮਕਮ੍ਪਨਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਕੰਪਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਮੂਿਰ੍ਚ੍ਛਤ ਤਰੂਪਸ੍ਤੁ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਪਰਮਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸਾਰਥਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਾਵਤ੍ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪਯ ਸਾਰਥੇ। ਏਤੇ ਚ ਬਲਿਨੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਰਣੇ
ਇਥੇ ਹੀ, ਤੁਰੰਤ, ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਸਾਰਥੀ; ਇਹ ਵਾਨਰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਚ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਵਾ ਭੀਮਕੋਪਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਾਃ। ਦ੍ਰੁਮਸ਼ੈਲਪ੍ਰਹਰਣਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਮਮ
ਇਹ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।
ਏਤਾਨ੍ ਨਿਹਨ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਮਰਸ਼੍ਲਾਘਿਨੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਏਤੈਃ ਪ੍ਰਮਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਲਮ੍
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਵਖਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਲਿਤਾਸ਼੍ਵੇਨ ਰਥੇਨ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਹਰੀਨਭ੍ਯਪਤਦ੍ ਦੂਰਾਚ੍ਛਰਜਾਲੈਰਕਮ੍ਪਨਃ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਥੀ ਅਕੰਪਨ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਕੇ ਵਾਨਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਵਾਨਰਾਃ ਸ਼ੇਕੁਃ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਹਵੇ। ਅਕਮ੍ਪਨਸ਼ਰੈਰ੍ਭਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਵਾਨਰ ਰਾਖਸ਼ਾ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਯੁੱਧ ਤਾਂ ਕੀ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਾਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾਨਕਮ੍ਪਨਸ਼ਰਾਨੁਗਾਨ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਤੀਨੁਪਤਸ੍ਥੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਹਨੁਮਾਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਕੰਪਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਮਹਾਪ੍ਲਵਗਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਉਸ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਤੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਾਃ। ਬਭੂਵੁਰ੍ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਬਲਵਨ੍ਤਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ ਹਨ।
ਅਕਮ੍ਪਨਸ੍ਤੁ ਸ਼ੈਲਾਭਂ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਧਾਰਾਭਿਃ ਸ਼ਰੈਰਭਿਵਵਰ੍ष ਹ
ਅਕੰਪਨ, ਹਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ ਸ਼ਰੀਰੇ ਪਾਤਿਤਾਨ੍ ਕਪਿਃ। ਅਕਮ੍ਪਨਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਮਨੋ ਦਧ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਵਾਨਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਪੈ ਰਹੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਕੰਪਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।