ਤਤੋ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ਾ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਨਿष੍ਪੇਤੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮੁਖ੍ਯਾ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍। ਮੇਘਾਭੋ ਮੇਘਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਆਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਂਵृਤੋ ਘੋਰੈਸ੍ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯਕਮ੍ਪਨਃ। ਨਹਿ ਕਮ੍ਪਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸੁਰੈਰਪਿ ਮਹਾਮृਧੇ
ਅਕੰਪਨ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਕਮ੍ਪਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਾਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜਸਾ। ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧਾਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੈਨ੍ਯਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਧਯਾਨਾਂ ਰਥਵਾਹਿਨਾਮ੍। ਵ੍ਯਸ੍ਫੁਰਨ੍ਨਯਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਃ
ਅਚਾਨਕ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਆ ਗਈ। ਲੜਾਈ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਅੱਖ ਫੜਕਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਵਰ੍ਣੋ ਮੁਖਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਗਦ੍ਗਦਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ ਸ੍ਵਨਃ। ਅਭਵਤ੍ ਸੁਦਿਨੇ ਕਾਲੇ ਦੁਰ੍ਦਿਨਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਤੇ ਕੰਪਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਚੰਗੇ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਮਾੜਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮੰਦ-ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਹੋਵੇ।
ਊਚੁਃ ਖਗਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਚਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਭਯਾਵਹਾਃ। ਸ ਸਿਂਹੋਪਚਿਤਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਾਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਣਾਜਿਰਮ੍। ਤਥਾ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਨਾਦਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਨਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ।
ਦ੍ਰੁਮਸ਼ੈਲਪ੍ਰਹਾਰਾਣਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮੁਪਤਿष੍ਠਤਾਮ੍। ਤੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਕਪਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਰਰ੍ਥੇ ਸਮਭਿਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਿਨਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਤਿਬਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਾਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਲਈ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ।
ਹਰਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਤੇषਾਂ ਵਿਨਰ੍ਦਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਂਯੁਗੇऽਤਿਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਕੋਪਾਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਰਜਸ਼੍ਚਾਰੁਣਵਰ੍ਣਾਭਂ ਸੁਭੀਮਮਭਵਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ للਕਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ; ਤੇ ਲਾਲੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਧੂੜ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਉਦ੍ਧृਤਂ ਹਰਿਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਂਰੁਰੋਧ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰਜਸਾ ਤੇਨ ਕੌਸ਼ੇਯੋਦ੍ਧਤਪਾਣ੍ਡੁਨਾ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਉਠਾਈ ਗਈ ਧੂੜ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਉਸ ਰੇਸ਼ਮੀ ਤੇ ਫਿੱਕੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਏ।
ਸਂਵृਤਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਨ ਧ੍ਵਜੋ ਨ ਪਤਾਕਾ ਵਾ ਚਰ੍ਮ ਵਾ ਤੁਰਗੋऽਪਿ ਵਾ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜੀਵ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ; ਨਾ ਕੋਈ ਝੰਡਾ, ਨਾ ਪਤਾਕਾ, ਨਾ ਡਾਲ, ਨਾ ਘੋੜਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਆਯੁਧਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋ ਵਾਪਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਤੇਨ ਰੇਣੁਨਾ। ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਨਰ੍ਦਤਾਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਉਸ ਧੂੜ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਰਥ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ; ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤੁਮੁਲੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਰੂਪਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਹਰੀਨੇਵ ਸੁਸਂਰੁष੍ਟਾ ਹਰਯੋ ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਰੂਪ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਵਾਨਰ ਬੜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਿਮਿਰੇ ਤਦਾ। ਤੇ ਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰਾਰ੍ਦ੍ਰਾਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੀਂ ਪਙ੍ਕਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਸਿਕ੍ਤਂ ਹ੍ਯਪਗਤਂ ਰਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨਾਲ ਧੂੜ ਹਟ ਗਈ।
ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਵਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਬਭੂਵ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਦ੍ਰੁਮਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸ਼ਿਲਾਪਰਿਘਤੋਮਰੈਃ
ਧਰਤੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਜੈਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹਰਯਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਘ੍ਨੁਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮੋਜਸਾ। ਬਾਹੁਭਿਃ ਪਰਿਘਾਕਾਰੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਨ੍
ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਵਾਨਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹਰਯੋ ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਞ੍ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਵਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਾਸਤੋਮਰਪਾਣਯਃ
ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਜੈਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ,
ਕਪੀਨ੍ ਨਿਜਘ੍ਨਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣੈਃ। ਅਕਮ੍ਪਨਃ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚਮੂਪਤਿਃ
ਉਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਅਕੰਪਨ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ,
ਸਂਹਰ੍षਯਤਿ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍। ਹਰਯਸ੍ਤ੍ਵਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਮਹਾਸ਼੍ਮਭਿਃ
ਉਹ ਸਭ ਭਿਆਨਕ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਵਾਨਰ ਵੀ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਦਾਰਯਨ੍ਤ੍ਯਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਤਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵੀਰਾ ਹਰਯਃ ਕੁਮੁਦੋ ਨਲਃ
ਹਨੁਮਾਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਨਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੈਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਦਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੇਗਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤੇ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਮਹਾਵੀਰਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚਮੂਮੁਖੇ
ਕੁਮੁਦ, ਨਲ, ਮੈੰਦ ਤੇ ਦਿਵਿਦ ਵਾਨਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਦਨਂ ਸੁਮਹਚ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਲੀਲਯਾ ਹਰਿਪੁਂਗਵਾਃ। ਮਮਨ੍ਥੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
thumb|षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਯੁੱਧ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਛਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਛਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਹਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਵਾਨਰਸਤ੍ਤਮੈਃ। ਕ੍ਰੋਧਮਾਹਾਰਯਾਮਾਸ ਯੁਧਿ ਤੀਵ੍ਰਮਕਮ੍ਪਨਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਕਾਰਜ ਕਰ ਕੇ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਕੰਪਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕ੍ਰੋਧਮੂਿਰ੍ਚ੍ਛਤ ਤਰੂਪਸ੍ਤੁ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ ਪਰਮਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸਾਰਥਿਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।