ਨਿਰ੍ਮਲੇਨ ਸੁਧੌਤੇਨ ਖਡ੍ਗੇਨਾਸ੍ਯ ਮਹਚ੍ਛਿਰਃ। ਜਘਾਨ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਵਾਲੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਪਤਿਤਂ ਦ੍ਵਿਧਾ। ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਪਰੀਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਂ ਖਡ੍ਗਹਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਸਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਅਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਯਮੋਹਿਤਾਃ। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹ੍ਯਭ੍ਯਦ੍ਰਵਁਲ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੈਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਦੀਨਾ ਹ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ, ਹਤਾਸ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਸ ਵਾਲਿਸੂਨੁਃ ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇ। ਜਗਾਮ ਹਰ੍षਂ ਮਹਿਤੋ ਮਹਾਬਲਃ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਿਵਾਵृਤਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
thumb|ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਪਚਵੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣਃ। ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਮਰਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਅਕਮ੍ਪਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਮ੍
ਤੁਰੰਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਣ।
ਏष ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਨੇਤਾ ਚ ਯੁਧਿ ਸਤ੍ਤਮਃ। ਭੂਤਿਕਾਮਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਸਮਰਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਗੂ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਜੇष੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ ਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਲਘੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣਾ ਭੀਮਾਕ੍ਸ਼ਾ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਨਿष੍ਪੇਤੂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਮੁਖ੍ਯਾ ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਿਕਲ ਆਏ।
ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਣਮ੍। ਮੇਘਾਭੋ ਮੇਘਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਥ, ਜੋ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੰਗ ਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਆਏ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਸਂਵृਤੋ ਘੋਰੈਸ੍ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਯਾਤ੍ਯਕਮ੍ਪਨਃ। ਨਹਿ ਕਮ੍ਪਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸੁਰੈਰਪਿ ਮਹਾਮृਧੇ
ਅਕੰਪਨ, ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਕਲਿਆ। ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਅਕਮ੍ਪਨਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਾਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜਸਾ। ਤਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਧਾਵਮਾਨਸ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਸ੍ਯ ਯੁਯੁਤ੍ਸਯਾ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੈਨ੍ਯਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਧਯਾਨਾਂ ਰਥਵਾਹਿਨਾਮ੍। ਵ੍ਯਸ੍ਫੁਰਨ੍ਨਯਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਃ
ਅਚਾਨਕ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਆ ਗਈ। ਲੜਾਈ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਅੱਖ ਫੜਕਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਵਰ੍ਣੋ ਮੁਖਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਗਦ੍ਗਦਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ ਸ੍ਵਨਃ। ਅਭਵਤ੍ ਸੁਦਿਨੇ ਕਾਲੇ ਦੁਰ੍ਦਿਨਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਮਾਰੁਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਤੇ ਕੰਪਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਚੰਗੇ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਮਾੜਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾ ਹਵਾ ਚੱਲ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮੰਦ-ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਹੋਵੇ।
ਊਚੁਃ ਖਗਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਚਃ ਕ੍ਰੂਰਾ ਭਯਾਵਹਾਃ। ਸ ਸਿਂਹੋਪਚਿਤਸ੍ਕਨ੍ਧਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਮਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇ ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ; ਉਸ ਦੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਤਾਨੁਤ੍ਪਾਤਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਣਾਜਿਰਮ੍। ਤਥਾ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਨਾਦਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਨਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਾਨਰਾਣਾਂ ਮਹਾਚਮੂਃ
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਡਰ ਗਈ।
ਦ੍ਰੁਮਸ਼ੈਲਪ੍ਰਹਾਰਾਣਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਮੁਪਤਿष੍ਠਤਾਮ੍। ਤੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਂ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਕਪਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਮਰਾਵਣਯੋਰਰ੍ਥੇ ਸਮਭਿਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਿਨਃ। ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਯਤਿਬਲਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤਸਂਨਿਭਾਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਰਾਵਣ ਲਈ, ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ।
ਹਰਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਯਾ। ਤੇषਾਂ ਵਿਨਰ੍ਦਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਂਯੁਗੇऽਤਿਤਰਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਕੋਪਾਦਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭਿਗਰ੍ਜਤਾਮ੍। ਰਜਸ਼੍ਚਾਰੁਣਵਰ੍ਣਾਭਂ ਸੁਭੀਮਮਭਵਦ੍ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ للਕਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ; ਤੇ ਲਾਲੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਧੂੜ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਉਦ੍ਧृਤਂ ਹਰਿਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸਂਰੁਰੋਧ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਰਜਸਾ ਤੇਨ ਕੌਸ਼ੇਯੋਦ੍ਧਤਪਾਣ੍ਡੁਨਾ
ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਉਠਾਈ ਗਈ ਧੂੜ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਉਸ ਰੇਸ਼ਮੀ ਤੇ ਫਿੱਕੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਲੁਕ ਗਏ।
ਸਂਵृਤਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨ ਰਣਾਜਿਰੇ। ਨ ਧ੍ਵਜੋ ਨ ਪਤਾਕਾ ਵਾ ਚਰ੍ਮ ਵਾ ਤੁਰਗੋऽਪਿ ਵਾ
ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਜੀਵ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ; ਨਾ ਕੋਈ ਝੰਡਾ, ਨਾ ਪਤਾਕਾ, ਨਾ ਡਾਲ, ਨਾ ਘੋੜਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ।
ਆਯੁਧਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੋ ਵਾਪਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਤੇਨ ਰੇਣੁਨਾ। ਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਨਰ੍ਦਤਾਮਭਿਧਾਵਤਾਮ੍
ਉਸ ਧੂੜ ਵਿਚ ਨਾ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ, ਨਾ ਰਥ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ; ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਦੌੜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤੁਮੁਲੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨ ਰੂਪਾਣਿ ਚਕਾਸ਼ਿਰੇ। ਹਰੀਨੇਵ ਸੁਸਂਰੁष੍ਟਾ ਹਰਯੋ ਜਘ੍ਨੁਰਾਹਵੇ
ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਰੂਪ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਵਾਨਰ ਬੜੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਿਮਿਰੇ ਤਦਾ। ਤੇ ਪਰਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਰੁਧਿਰਾਰ੍ਦ੍ਰਾਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹੀਂ ਪਙ੍ਕਾਨੁਲੇਪਨਾਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਰੁਧਿਰੌਘੇਣ ਸਿਕ੍ਤਂ ਹ੍ਯਪਗਤਂ ਰਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਵਹਾਅ ਨਾਲ ਧੂੜ ਹਟ ਗਈ।
ਸ਼ਰੀਰਸ਼ਵਸਂਕੀਰ੍ਣਾ ਬਭੂਵ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ। ਦ੍ਰੁਮਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਪ੍ਰਾਸੈਃ ਸ਼ਿਲਾਪਰਿਘਤੋਮਰੈਃ
ਧਰਤੀ ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਤੇ ਜੈਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।