ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਜਪਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਹੁਂਕਾਰੇਣੈਵ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਸਾਸ਼੍ਵਰਥਪਾਦਾਤਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਭਸ੍ਮੀਕृਤਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸੁਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਬਲਂ ਚ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਵ੍ਰੀਡਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਵਿष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸ਼ਰਮ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਨਿਰ੍ਵੇਗੋ ਭਗ੍ਨਦ੍ਰਂष੍ਟ੍ਰ ਇਵੋਰਗਃ। ਉਪਰਕ੍ਤ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਤਾਂ ਗਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਦੀ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਹੋਣ ਤੇ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਖੋ ਬੈਠਾ।
ਹਤਪੁਤ੍ਰਬਲੋ ਦੀਨੋ ਲੂਨਪਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਹਤਸਰ੍ਵਬਲੋਤ੍ਸਾਹੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਪੰਖ ਕੱਟੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਉਦਾਸ, ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਖੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਮੇਕਂ ਰਾਜ੍ਯਾਯ ਪਾਲਯੇਤਿ ਨਿਯੁਜ੍ਯ ਚ। ਪृਥਿਵੀਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮੇਣ ਵਨਮੇਵਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਫਰਜ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਿਂਨਰੋਰਗਸੇਵਿਤਮ੍। ਮਹਾਦੇਵਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਗਿਆ; ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਕੇਨਚਿਤ੍ ਤ੍ਵਥ ਕਾਲੇਨ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵਰਦੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵੱਛ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਰਾਜਨ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਤ੍ ਤੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਵਰੋ ਯਸ੍ਤੇ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਭਿਧੀਯਤਾਮ੍
‘ਤੂੰ ਕਿਹੜੀ ਮੁਰਾਦ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ? ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੱਸ। ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਸੋ ਮੰਗ।’
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਮਹਾ ਤਪਸੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ:
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੋ ਮਮਾਨਘ। ਸਾਂਗੋਪਾਂਗੋਪਨਿषਦਃ ਸਰਹਸ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
‘ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਂ ਧਨੁਰਵੈਦ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ-ਉਪਅੰਗ, ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਤੇ ਰਾਜ਼, ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।’
ਯਾਨਿ ਦੇਵੇषੁ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਨਵੇषੁ ਮਹਰ੍षਿषੁ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤੁ ਮਮਾਨਘ
‘ਦੇਵਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਅਸਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।’
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਭਵਤੁ ਦੇਵਦੇਵ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਸ੍ਤਦਾ
‘ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।’ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ‘ਐਸਾ ਹੋਵੇ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦੇਵੇਸ਼ਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦਰ੍ਪੇਣ ਮਹਤਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਰ੍ਪਪੂਰ੍ਣੋऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਅਸਤਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ। ਹਤਂ ਮੇਨੇ ਤਦਾ ਰਾਮ ਵਸਿष੍ਠਮृषਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਮਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾऽऽਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਮੁਮੋਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਯੈਸ੍ਤਤ੍ ਤਪੋਵਨਂ ਨਾਮ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤਪੋਵਨ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਦੀਰ੍ਯਮਾਣਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤਾ ਭੀਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਧੀਰਜਵਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਤਾਂ ਸੈਂਕੜੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਯੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਵੈ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਭਯਾਦ੍ ਭੀਤਾ ਨਾਨਾਦਿਗ੍ਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਡਰ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਭੱਜ ਗਏ।
ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਨਿਃਸ਼ਬ੍ਦਮਾਸੀਦੀਰਿਣਸਂਨਿਭਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਸਥਾਨ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰੀਤਾਂ ਵਾਲੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਵਦਤੋ ਵੈ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਮਾ ਭੈਰਿਤਿ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗਾਧੇਯਂ ਨੀਹਾਰਮਿਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਡਰੋ ਨਾ," ਤੇ ਫਿਰ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਅੱਜ ਮੈਂ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਸਿष੍ਠੋ ਜਪਤਾਂ ਵਰਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਰੋषਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਵਾਲਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਚਿਰਸਂਵृਦ੍ਧਂ ਯਦ੍ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਵਾਨਸਿ। ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਹਿ ਯਨ੍ਮੂਢਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਵਿਧੂਮ ਇਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ਯਮਦਣ੍ਡਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਉਚਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਿਨਾ ਧੂੰਦ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
thumb|षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ੍ਰੀਮਦ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਛਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਖੜੇ ਰਹੋ, ਖੜੇ ਰਹੋ!"
ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡਂ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਲਦਣ੍ਡਮਿਵਾਪਰਮ੍। ਵਸਿष੍ਠੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੰਡ ਉਚਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੋ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯੇष ਯਦ੍ ਬਲਂ ਤਦ੍ ਵਿਦਰ੍ਸ਼ਯ। ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤੇ ਦਰ੍ਪਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਗਾਧਿਜ
"ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਹਾਂ — ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ।"
ਕ੍ਵ ਚ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਬਲਂ ਕ੍ਵ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਬਲਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪਾਂਸਨ
"ਤੇਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰੀ ਦਿਵਿਆ ਬ੍ਰਹਮ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਧੂੜ।"
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਧਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਘੋਰਮਾਗ੍ਨੇਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਣ੍ਡੇਨ ਤਚ੍ਛਾਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇਰ੍ਵੇਗ ਇਵਾਮ੍ਭਸਾ
ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੰਡ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰੁਣਂ ਚੈਵ ਰੌਦ੍ਰਂ ਚ ਐਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਤਥਾ। ਐषੀਕਂ ਚਾਪਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਕੁਪਿਤੋ ਗਾਧਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਫਿਰ ਗਾਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰੁਣ, ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਤੇ ਐਸੀਕ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।