ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਦਾਰਯਾਮਾਸ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਬਿਭੇਦ ਵਾਨਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਾष੍ਟੌ ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਕੰਕ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ—ਸੱਤ, ਅੱਠ, ਨੌਂ ਤੇ ਪੰਜ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰਿਗਣਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਕृਤ੍ਤਦੇਹਿਨਃ। ਅਙ੍ਗਦਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਵਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ; ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਡਰ ਕੇ ਅੰਗਦ ਦੇ ਕੋਲ ਭੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋ ਹਰਿਗਣਾਨ੍ ਭਗ੍ਨਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਲਿਸੁਤਸ੍ਤਦਾ। ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਤਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰੋऽਙ੍ਗਦਸ਼੍ਚੋਭੌ ਯੋਯੁਧ੍ਯੇਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਚੇਰਤੁਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੌ ਹਰਿਮਤ੍ਤਗਜਾਵਿਵ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਤੇ ਅੰਗਦ, ਦੋਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਨ ਲੱਗੇ; ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੜਦੇ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਹਰਿਪੁਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਜਘਾਨ ਮਰ੍ਮਦੇਸ਼ੇषੁ ਸ਼ਰੈਰਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਪਮੈਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੋ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਾਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਵਾਲੀ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਅੰਗਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਸੁੱਟਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਨ੍ਤਂ ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਹੁਧਾ ਸੋऽਪਿ ਮਥਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ
ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ੈਲਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਰਥਾਦਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਗਦਾਪਾਣਿਰਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਤੇ ਡਰਿਆ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦੇਨ ਸ਼ਿਲਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਸਚਕ੍ਰਕੂਬਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਰਥਂ ਤਦਾ
ਅੰਗਦ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੀ ਚਟਾਨ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਧੁਰਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋऽਨ੍ਯਚ੍ਛਿਖਰਂ ਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਂ ਦ੍ਰੁਮਭੂषਿਤਮ੍। ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਿ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ, ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਪਹਾੜ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਭਵਚ੍ਛੋਣਿਤੋਦ੍ਗਾਰੀ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭਵਨ੍ਮੂਢੋ ਗਦਾਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੰਦ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਗਦਯਾ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਜਘਾਨ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਕ੍ਸ਼ੋਦੇਸ਼ੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਗਦਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧਮਕੁਰ੍ਵਤ। ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਵੁਭੌ ਹਰਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੁੱਠੀ-ਮੁੱਠੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ; ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹੋਏ।
ਰੁਧਿਰੋਦ੍ਗਾਰਿਣੌ ਤੌ ਤੁ ਪ੍ਰਹਾਰੈਰ੍ਜਨਿਤਸ਼੍ਰਮੌ। ਬਭੂਵਤੁਃ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਵਙ੍ਗਾਰਕਬੁਧਾਵਿਵ
ਦੋਵੇਂ, ਲਹੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਥੱਕੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਗਾਰਕ ਤੇ ਬੁਧ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪਰਮਤੇਜਸ੍ਵੀ ਅਙ੍ਗਦਃ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸ੍ਥਿਤਵਾਨਾਸੀਤ੍ ਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਯੁਤਃ
ਫਿਰ ਅੰਗਦ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਾਰ੍षਭਂ ਚਰ੍ਮ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਸਂਛਨ੍ਨਂ ਚਰ੍ਮਣਾ ਚ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ, ਚੌੜਾ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਬਲਦ ਦੀ ਖਾਲ, ਜੋ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਫੜੀ; ਤੇ ਖਾਲ ਨੂੰ ਪਹਿਨ ਲਿਆ।
ਚਿਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰੁਚਿਰਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚੇਰਤੁਃ ਕਪਿਰਾਕ੍ਸ਼ਸੌ। ਜਘ੍ਨਤੁਸ਼੍ਚ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਨਰ੍ਦਨ੍ਤੌ ਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੌ
ਵਾਨਰ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਦੇ, ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਰਣੈਃ ਸਾਸ੍ਰੈਰਸ਼ੋਭੇਤਾਂ ਪੁष੍ਪਿਤਾਵਿਵ ਕਿਂਸ਼ੁਕੌ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਮਵਨੀਂ ਗਤੌ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਵਾਲੇ ਜਖਮਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕ ਗਏ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਅਙ੍ਗਦਃ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਉਦਤਿष੍ਠਤ ਦੀਪ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਣ੍ਡਾਹਤ ਇਵੋਰਗਃ
ਅੰਗਦ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੱਪ ਉਠਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਲੇਨ ਸੁਧੌਤੇਨ ਖਡ੍ਗੇਨਾਸ੍ਯ ਮਹਚ੍ਛਿਰਃ। ਜਘਾਨ ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਵਾਲੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਸਾਫ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਬਭੂਵ ਪਤਿਤਂ ਦ੍ਵਿਧਾ। ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਪਰੀਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਂ ਖਡ੍ਗਹਤਂ ਸ਼ਿਰਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ, ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਸਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਅਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭਯਮੋਹਿਤਾਃ। ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਹ੍ਯਭ੍ਯਦ੍ਰਵਁਲ੍ਲਙ੍ਕਾਂ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮੈਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਦੀਨਾ ਹ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਾਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਏ, ਲੰਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਵਾਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਦਾਸ, ਹਤਾਸ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਵਜ੍ਰਧਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਸ ਵਾਲਿਸੂਨੁਃ ਕਪਿਸੈਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇ। ਜਗਾਮ ਹਰ੍षਂ ਮਹਿਤੋ ਮਹਾਬਲਃ ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਿਵਾਵृਤਃ
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਲੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
thumb|ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਯੁਦ੍ਧਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੬-
ਹੁਣ ਪਚਵੰਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਲਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣਃ। ਬਲਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਵਜਰਦੰਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਮਰਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਯਾਨ੍ਤੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਅਕਮ੍ਪਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਮ੍
ਤੁਰੰਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲਣ।
ਏष ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਨੇਤਾ ਚ ਯੁਧਿ ਸਤ੍ਤਮਃ। ਭੂਤਿਕਾਮਸ਼੍ਚ ਮੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਸਮਰਪ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਗੂ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਜੇष੍ਯਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਵਾਨਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਰਾਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗਾ ਤੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਸ ਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ। ਬਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਲਘੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਰਾਵਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।